Béla Tarr’ın ardından yazmak, kelimelerin temposunu bilinçli olarak düşürmeyi gerektiriyor. Çünkü onun sineması acele etmez, duygularını yükseltmez, açıklamaz, dayatmaz. Uzun planları gibi sabır ister, izleyicisini içine alır ve ancak zamanı geldiğinde bırakır. 6 Ocak 2026’da aramızdan ayrılan Béla Tarr, sinemanın bir anlatı aracı olmaktan çok bir varoluş hâli olabileceğini hatırlatan ender ustalardan biriydi. Modern dünyanın hızına, gürültüsüne ve yüzeysel duyarlılığına karşı kamerayı insanın yüzüne, yorgunluğuna ve sessizliğine çevirdi. Onun filmlerinde olaylar ilerlemez; zaman ağırlaşır, dünya durur ve biz o durağanlığın içinde kayboluruz… Sinemayı hayatımın merkezine aldığım günden bu yana Béla Tarr benim için bir “odak” yönetmen oldu. Çünkü o, sinemayı … Béla Tarr Veda: Onun Sinemasında Zaman, Varoluş ve Hiçlik okumayı sürdür