Özcan Alper sineması, Türkiye’nin politik belleğini bireysel sessizlikle harmanlayan, sözü az ama yankısı derin bir sinema olarak tanımlanabilir. Onun kamerası açıklama yapmaz, hüküm vermez, kanıt aramaz; yalnızca bakar, dinler ve duyurur. Bu bakış bir estetik tercih olmaktan çok, bir vicdan tutumudur. Onun için sinema, tanıklığın etik bir biçimidir. Görüneni anlatmakla yetinmez; görünmeyenin yükünü taşımaya çalışır… Alper’in karakterleri, yaşadıkları çağın temsilcisi değil; o çağın içinde yankılanan kırılgan ruhlardır. Kamera, kalabalıklardan uzaklaşır, yalnızlığın merkezine yerleşir. Gürültüden kaçıp insanın iç sesini dinler. Her kadraj, dış dünyanın uğultusundan sıyrılıp iç dünyanın yankısına yönelir. Bu yönelim, Alper sinemasının özünü oluşturur: sessizliğin içinde büyüyen bir vicdan, … Erken Kış: Vicdanın Soğuk Aynası okumayı sürdür