Şu an okuduğunuz mısraları Max Richter’ın On the Nature of Daylight parçasını dinleyerek yazıyorum, çünkü filmin son sahnesinde bu parçayı dinlediğimden beri ne sahnenin ne de müziğin etkisinden kurtulabildim. Siz de şu an benimle beraber dinlerseniz yazının hissettirdiklerinin bambaşka olacağından emin olabilirsiniz. Öyle bir film düşünün ki, izlerken gözlerinizi dolduran, tüylerinizi diken diken eden türden. Evet, bence bu bir ihtiyaç; çünkü ölüm, yas ve hüzün hepimizin tanık olduğu, bazen yakınıyla bazen çok uzak bir tanıdığı vasıtasıyla yaşadığı şeyler. İnsanın varoluşunda olan ve hiçbir zaman inkar edemeyeceği duygular. Bu ihtiyacı sinema nezdinde bu yıl Chloé Zhao’nun Hamnet filmi karşılıyor. Önceki yıllarda … Hamnet: Yasın Sahneye Dönüşü okumayı sürdür