İblislerimiz İşlediğimiz Günahlardır: The Pope's Exorcist

Exorcism (şeytan çıkarma) filmleri, William Friedkin başyapıtı olan The Exorcist’den (1973) beri korku sinemasının en ilgi çekici, en gözde konularından oldu. Peki sonrasında gelen şeytan çıkarma filmleri, The Exorcist kadar başarılı oldu mu? Tartışmaya açık. Çünkü bu filmler kimileri için sadece iyi bir seyirlik oldu, kimileri için ise olayı sadece korkutmak üzerine kurup faciaya dönüştü. Benim için ise The Exorcist kadar olmasa da başarılı örnekler sunuldu: The Exorcist III, The Exorcism of Emily Rose, The Last Exorcism, Deliver Us from Evil ve The Conjuring serisi aklıma ilk gelen seyir zevki yüksek örnekler. The Pope’s Exorcist’e ise bayağı önyargılı yaklaştım, biraz kafam karışıktı da diyebilirim ama ne yalan söyleyeyim, son derece keyif aldım. Önümüzde yenilikçi bir şeytan çıkarma filmi yok ama hikaye anlatımında izleyiciye merak uyandırıcı anlar yaşatıyor. İki güçlü avcının, Baş Şeytan Çıkarıcı ve Şeytan arasındaki savaşın ilk adımına davetliyiz.

İkonik Bir Karakter Yaratımında İtici Güç: Russell Crowe

Father Gabriel Amorth’u merkezine alan The Pope’s Exorcist’in ilk yapmaya çalıştığı şey, modern korku sinemasına yeni bir ikonik karakter kazandırma yönünde. Böyle bir girişim ne kadar başarılı olacak bilinmez ama Russell Crowe’u bu rolde izlemek inanılmaz zevkli. Amorth’un şakacı, umursamaz, havalı, güçlü ve cesaret dolu yönlerini Crowe çok iyi bir şekilde yansıtıyor. Peki Gabriel Amorth dedikleri kadar var mı? Öyle diyorlar. Kendisi gerçekte de var olmuş, efsanevi bir kişilik. Vatikan’da Baş Şeytan Çıkarıcı diye gerçek bir unvanı da var. Rahip Gabriel Amorth bu görevi 36 yıl boyunca yürüterek on binlerce Şeytan çıkarma ayininde yer almış bir insan. Böyle bir efsaneyi birkaç film daha izleme isteği doğuyor içime. Doğru şekilde işlenirse neden olmasın?

Dünyaya Yayılmayı Bekleyen Kötülük: Düşen Melekler

Film genel anlamda sadece şeytan çıkarmak üzerine değil, aynı zamanda bir iç hesaplaşma da ön planda. Kim olursa olsun, ne kadar yüce veya ne kadar sıradan olduğumuzun bir önemi yok, gerçek şu ki kusursuz bir insan yoktur, affedilmeyi bekleyen günahlarımız vardır ve iblislerimiz işlediğimiz günahlardır. Filmin asıl gücü ise buradan geliyor. Şeytanın masumların bedenlerini ele geçirdiği, onu o bedenden çıkarmaya çalışanlarla dalga geçtiği bir düzlemde karşısındaki insana en çok nasıl zarar verebilir? Elbette işlediği günahlarla, pişmanlıklarla ve travmalarla. Dünyaya düşen melekler, kiliseler, rahipler, günahlar, dini kitaplar ve dualar, The Pope’s Exorcist içerisinde bunlar hikayenin dokunduğu noktalar ve bu noktalar şeytan için sadece birer oyun. Şeytan, insanlık üzerinde mutlak gücün peşinde ve onu yok sayarsanız, görmezden gelirseniz, en güçlü formuna o zaman ulaşır.

Tekinsiz Sahne Yaratımında Korkuyu Kullanmak: Julius Avery

Filmin senaryo kısmında Michael Petroni, Evan Spiliotopoulos ve R. Dean McCreary yeterli denebilecek iş çıkarsalar da, filmi asıl iyi kılan şey yönetmen Julius Avery. Overlord ile ismini duyurmayı başaran Julius Avery, izleyiciyi her an filmde tutabilecek planlar ve harika sahne yaratımlarında bulunuyor. Özellikle son 40 dakika görsellik açısından çok zevkli anlar barındırıyor.

Bu açıdan Avery’nin yaratıcılığına harika dokunuşlar yapan görüntü yönetmeni Khalid Mohtaseb ile birlikte sanat ekibi ve görsel efekt ekibini de tebrik etmek gerek. Devam filmi duyurulan The Pope’s Exorcist ile ilgili tek temennim Julius Avery’i tutmaları fakat çok daha iyi bir senarist ekibi ile çalışmaları olacaktır. Dediğim gibi bu film yeterli bir hikayeye sahip olsa da, seriye dönüşmesi isteniyorsa, ilk filmden birkaç seviye yüksekte yazılmış filmler şart olacak. Sonuçta Russell Crowe’u, Gabriel Amorth olarak yıllarca izlemekten alıkoyulmak istemem.

Ferit Doğan’ın daha önceki yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.