Türkiye sinemasında son yılların en sessiz ama en yakıcı yüzleşmelerinden birini kuran Kesilmiş Bir Ağaç Gibi, hem bireysel çöküşleri hem de toplumsal kırılmaları yan yana getiren yapısıyla dikkat çekiyor. Tunç Davut’un kamerası, göçmenlikten aile içi iktidar ilişkilerine, görünmeyen kadın emeğinden orta sınıfın sessiz dağılmasına kadar uzanan geniş bir alanda, yüksek sesle konuşmak yerine sükûnetin içindeki çatlakları dinlemeyi tercih ediyor. Filmin gerçek bir haberden filizlenen hikâyesi, gündelik hayatın içinden, küçük ayrıntılarla büyüyen vicdani bir çöküşü işaret ediyor; tam da bu yüzden hem kişisel hem toplumsal bir hafızaya dokunuyor. Davut’un sessizlikle ördüğü bu dünya, karakterlerin iç hesaplaşmalarını derinleştirirken, aynı zamanda Türkiye’nin son … Tunç Davut ile Kesilmiş Bir Ağaç Gibi Filmi Üzerine Röportaj okumayı sürdür