Alfred Hitchcock’un Frenzy (1972) filmi, çoğu zaman “geç dönem işi” etiketiyle biraz mesafeli anılır. Oysa bu film, bir ustanın tükenmişliğinden ziyade artık kaybedecek bir şeyi kalmamış bir sanatçının cesaretiyle okunmalıdır. Hollywood sisteminin katı ahlak kodlarının gevşemeye başladığı, Yeni Hollywood’un kapıyı araladığı bir dönemde Hitchcock, kariyerinin başında asla yapamayacağı kadar çıplak, sert ve rahatsız edici bir film çekmeyi başarmıştır. Bu cesaret yalnızca müstehcenlikle ya da şiddetle ilgili değildir. Asıl cesaret, seyirciyi korumasız bırakma kararında yatar. Hitchcock‘un pek çok filminde seyirciyi çaresiz bırakan yönetmenlik metotları, yıllar sonra tekrar karşımıza sunulur. Hitchcock, burada artık “seyirciyi eğlendirme” derdinde değildir. Frenzy; sansür kurullarıyla uğraşmak zorunda … Frenzy: Suç, Ahlak ve Seyirci Vicdanının Çöküşü okumayı sürdür