- Yönetmen
- Zachary Wigon
- Senaryo
- Virginia Feito
- Oyuncular
- Maika Monroe, Evie Templeton, Thomasin McKenzie
- Süre
- 90 dk.
Daha önce The Heart Machine (2014) ve Sanctuary (2022) ile karşımıza çıkan Zachary Wigon, Virginia Feito’nun aynı isimli romanından uyarlanan yeni filmi Victorian Psycho ile geri dönüyor. Dünya prömiyerini 79. Cannes Film Festivali’nin Belirli Bir Bakış bölümünde gerçekleştiren yapımın senaryosunu romanın yazarı Virginia Feito üstleniyor. Filmin oyuncu kadrosunda ise Maika Monroe, Jason Isaacs, Ruth Wilson, Jacobi Jupe, Evie Templeton, Thomasin McKenzie gibi isimler yer alıyor.
- Yönetmen
- Zachary Wigon
- Senaryo
- Virginia Feito
- Oyuncular
- Maika Monroe, Evie Templeton, Thomasin McKenzie
- Süre
- 90 dk.
Kontrolünü kaybetmiş bir saldırgandan mı korkmalıyız? Yoksa ilk başta onu delirten bu dünyanın akıl sağlığından mı şüphe etmeliyiz? Victorian Psycho bu ikilemin ortasında kurulan bir hikâye. 1858 yılında geçen bu anlatıda genç bir mürebbiye olan Winifred, evin çocuklarına ders vermek üzere malikâneye gelir. Malikânede yaşanan tekinsiz, gizemli olaylar süre ilerledikçe gözlerin Winifred’e çevrilmesine neden olacaktır.
Zachary Wigon, klasikleşmiş Viktorya Dönemi gotik korku gerilimini ters yüz etmenin peşinde. Barındırdığı kara mizahını gerilim ve gore unsurlarıyla dalga geçmek için kullanan yapım, lanetli ev anlatısıyla da doğrudan bir yüzleşme içerisinde. Film, gotik absürtlüğünü karakterinin karanlığını dengesizleştirmek, bazen de dengelemek için kullanıyor; şiddeti ise önüne çıkan her şeyi altüst etmek için. Dönemin İngiltere’sinin aristokrat kesimine yönelik bir intikam metni gibi de yorumlayabileceğimiz eser, Maika Monroe’nun etkileyici oyunculuğu ve dengesiz psikotik ifadeleriyle güç devşiren bir intikam anlatısı.
Bu yazı, Victorian Psycho filmi hakkında spoiler içerir.

Psikozun Girdaplarında
Winifred Notty’nin, Ensor Malikânesine gelişi ve yaşanan tuhaf olayları konu alan Victorian Psycho, kronolojik olarak ayrılan bölümlerden oluşuyor. Notty’nin “Bu aileye layık olmak için çaba göstereceğim.” cümlesiyle anlatısına başlıyor. David Lynch’in unutulmaz eseri Blue Velvet’teki (1986) gibi bu kez mürebbiyenin odasında bulduğu bir kulağı yutmasıyla şekilleniyor. Piyano ritimlerini müziğinin merkezine yerleştiren Wigon’un, ana temasında fanilerin yaşadığı kanıksanmış acı var. Ani kamera manevraları ve zaman zaman hızlanan kurgusu ise dikkat çekici.
Yönetmen şiddetin dozunu artırmaktan da kaçınmıyor. Beklenmedik, rahatsız edici ve bir o kadar izlemesi zor sekanslar yaratıyor. 18 aylıkken onu öldürmeye gelen annesinden bahseden Winifred Notty, bir geyiğin canını acımasızca aldıktan sonra bu eylemini “Bütün canlılar acı çeker.” diye açıklıyor. Winifred, içine giren şeytanın isminden Fred diye söz ediyor. Odanın duvarındaki yaban domuzu figürlerinin ifadesi ise her geçen saniye daha da şiddetleniyor.
Halüsinasyonu andıran şiddet sahneleri psikolojik bulanıklığı resmederken, bunların iyi sanat yönetimiyle oluşturulmuş bir dönem malikânesinde gerçekleşmesi anlatının atmosferiyle iyi bir uyum içeriyor. Victorian Psycho, sınıfsal olarak döneme ait klişe bir aile stereotipi sunuyor. Kibirli ve asil bir biçimde çizilen Ensor ailesine ait bireylerin portredeki gözlerini Winifred teker teker söküyor. Öte yandan, şiddet evin görevlilerine de sıçrıyor. Ataerkil toplumun sınırları içerisinde kadınlara karşı sergilenen üstün bakış, kara mizahla birlikte ele alınıyor. Bu sahnelerdeki hiciv biraz sığ bir yerden kurulsa da, ailenin kendisi dışındaki insanlara olan sömürgeci bakışı ironiyle bütünleşmiş bir hüviyette.
Eserin artılarını ele alırken hiç kuşkusuz Maika Monroe’ya bir parantez açmakta fayda var. Monroe, daha öncesinde Margaret Qualley’in canlandıracağı açıklanan rolün üstesinden başarıyla geliyor. İçindeki şiddetin kontrolsüzlüğü yansıtırken bilinçsiz bakışlarıyla tedirgin ediyor. Tüm duyguları yüzü üzerinden bize aktarmayı başarırken duygu değişimleriyle Mia Goth’un Pearl’deki (2022) performansını andırıyor. Monroe’nun yarı gülümser yarı öfkeli yüzü, ölçülü deliliği, duygu değişimleri ve sanrılı boş bakışları filmin en keyif veren unsuru.

Karanlık Tünelin Sonundaki Işık
Victorian Psycho’nun son bölümünde Brian De Palma’nın kült korku eseri Carrie’yi (1976) akıllara getiren bir “kontrolü kaybetme” gösterisine tanıklık ediyoruz. Zachary Wigon’un kurgusu, bilinçli kararlarla adeta kontrolden çıkıyor. Baş döndürücü geçişler, hareketli planlar ve farklı perspektiflerle birlikte amansız bir savaşa dâhil oluyoruz. Bay Pounds’a onun kendi babası olduğunu dillendirmesi üzerine evden kovulan Notty, varoluş intikamını almak amacıyla bir kutlamayı bozuyor. Evin kızı Drusilla ile babaları Bay Pounds’u alaşağı ediyorlar. Son sekansta darağacına çıkarılan Notty’nin psikozlu bakışları ise yine Pearl’ün kapanışındaki tekinsiz gülümsemesini hatırlatıyor.
Final boyunca katmanlaşan bu kurgu geçişleri, aslında bizi beklenmedik bir anlatımla yüz yüze getiriyor. Filmin son kısmı kopuk kalmış birçok durumun kısmen açıklığa kavuşmasına yardımcı oluyor. Yönetmenin final sekansında hesapsız bir matematiği benimsediğini söylemek biraz zor. Sahnenin kendisi ne kadar etkileyici olursa olsun, yönetmenin bu karmaşık anın büyüsünü aktarma iştahını ekranda görebiliyoruz. Günün sonunda Wigon’un eğlenceli bir final tasarladığını söyleyebiliriz ancak Victorian Psycho’nun tüm teknik detaylarına rağmen son perdeye dek fazlasıyla sorunlu bir metin ve yönetmenlik barındırdığını es geçemiyoruz.
Bu sorunlardan ilki, Winifred Notty’nin yaşadığı dönüşümlerin nedenlerini hikâye boyunca anlayamamamız. Ufak detaylar haricinde karakterin tek boyutlu imajı, içselleştiremediğimiz bir unsur. Psikozunun büyümesi haricinde farklı bir derinliğe sahip değiliz. Sahnelerin bitim aşamaları da bir beklenti pazarlamasının derdinde. Film, uzun bir süre boyunca devamlı bir sonraki sahnede büyük bir gerilim yaşanacağına dair biçimsel referanslar veriyor. Hemen ardından sonraki sahnede bizi oldukça farklı bir düzlemin içerisine bırakıyor. Gerilimini üst potaya taşıyacağını ima ederken anlatı boyunca oldukça yetersiz bir seviyede takılı kalıyor. Yaşanan mantık hataları dikkat çekerken, karakterlerin durmaksızın ilk akla gelen ihtimali gerçekleştirmesiyse izleyici açısından etkileyiciliği aşağı çekiyor. Karakterlerin karikatürize görünümleri haricinde o an neden orada bulundukları, hangi duyguyu hissettikleri ya da nasıl davranacakları hakkında genellikle bir izlenim sahibi olamıyoruz.
Victorian Psycho, gerilim yaratmayı fazlasıyla isteyen fakat bir o kadar da düşlediğini yansıtamayan bir kıvama sahip. Anlatının iştahlı şekilde eğildiği aşamalarının kurulumu fazlasıyla sorunlu. Wigon’un rejisi, izleyiciye anlatılmadan yalnızca gösterilen sahnelerin maharetli olduğuna inanıyor. Zaman atlamaları, aniden sonlanan sekanslar, kopuk sahne geçişleri finale dek kontrolün tamamen yitirilmesine neden oluyor. Karakterlerin birlikte büyüdüğü anlar ise oldukça nadir. Aksine, onları tek başlarına izlerken bir nebze olsun içselleştirebiliyoruz. Yönetmenin ton olarak karmaşık bir yapıyı hedeflediğini söylemek mümkün. Ancak bu arzu yetersiz bir yönetmenlik kabiliyetiyle sergilenince ekranda tanık olduğumuz şeye kapılmamız zorlaşıyor.
Victorian Psycho, beklenmedik gore sahneler, dönemin zihniyetine yönelik hicivlerle sadece bir noktaya kadar ilerleyebiliyor. Film, gösterdiklerini anlatmadığı sürece şahit olduklarımız bir çırpıda birer birer siliniyor. Yine de, Maika Monroe’nun potansiyeline tanıklık etmek ve eğlenceli bir final izlemek isteyenler için küçük bir teselliye sahip olduğumuzu söyleyebiliriz.
Ahmet Duvan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi YouTube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.




















Yorumlar