Charline Bourgeois-Tacquet, ilk uzun metrajı Anaïs in Love’da (2021) genç bir kadının arzuları ve duygusal gelgitleri üzerinden kurduğu anlatısını, A Woman’s Life ile bu kez orta yaşlarına gelmiş bir kadının hayatına taşıyor. Her iki filmde de kadın karakterlerin kendilerine biçilen hayatın dışına çıkma, arzularını keşfetme ve duygusal belirsizlikler içinde kendilerine bir yön bulma çabası içine girdiğini görüyoruz. Ancak Anaïs’in hareketliliği ve taşkınlığıyla şekillenen arayışın yerini; burada yılların birikmişliklerinin yarattığı sorumluluk bilinci, mesleki baskılar ve yaşlanmayla yüzleşme alıyor.
Gabrielle (Léa Drucker), cerrah olarak çalıştığı hastanede ve özel hayatında üstlendiği görevler arasında kendisine ait bir alan açmaya çalışırken, hayatını değiştirme isteğiyle alışkanlıklarının yarattığı güvenlik duygusu arasında sıkışıp kalıyor. Bourgeois-Tacquet’nin kadın karakterlerine duyduğu ilgi, bu filmde de belirgin bir şekilde göze çarpıyor. Ama bu ilgi, anlatının çok sayıda meseleye yönelmesi sonucunda, Gabrielle’in iç dünyasında yaşanan dönüşümün kapsamlı bir şekilde derinleşmesini engelliyor.
Bu sıkışmışlığın toplumsal boyutu, özellikle Fransız sağlık sistemine yöneltilen eleştirilerde belirginleşiyor. Bütçe kısıtlamaları nedeniyle yaşanan personel yetersizliği, stajyerlerden kadrolu çalışanlarla aynı performansın beklenmesi ve hastanenin işleyen tek birimi olan cerrahinin yönetim tarafından daha fazla sıkıştırılması gibi, bireysel fedakârlıkların nasıl kurumsal bir zorunluluğa dönüştüğü film vasıtasıyla belgeleniyor. Kadınların çalışma hayatında karşılaştığı eşitsizlikler de bu tabloya eklenince, Gabrielle’in mesleki sorumluluklarıyla özel hayatındaki krizleri arasında kurulabilecek bağ geliştirilemiyor.

Taşınan Yüklerin Ağırlığı
Filmin içinde toplum baskısını bolca hissediyoruz. Olgun bir kadının çocuk yapmamasından kaynaklı olarak bencil yorumlarla karşılaşıyoruz. Gabrielle’in etrafında şekillenen bu yargılar, kadınlığın toplumsal olarak belirlenmiş sorumluluklarla tanımlanmasına dayanıyor. Yönetmen; mercek altına aldığı kadının hayatını nasıl yaşayacağı, hangi arzularından vazgeçeceği ve hangi sorumlulukları üstleneceğinin başka insanlar tarafından karar verilmesine senaryo içinde baskın bir biçimde itiraz ediyor. Gabrielle’in annelik konusundaki tutumu da bu açıdan, kişisel bir isteksizlikten çok, kadınlara karşılıksız bir görev gibi sunulan bakım verme yükümlülüğüne yönelik bir itiraz olarak okunabilir. Zaten bir sahnede sevgilisinin çocuklarına yemek yapmaması hakkında şikayeti bile, ataerkil sistemin dayattığı koşullanmadan başka bir mevzuyu anlatmamaktadır.
Ancak Bourgeois-Tacquet, toplumsal beklentilerle bireysel özgürlük arasındaki bu gerilimi derinleştirmek yerine, onların çözümsüzlüğüne işaret ederek havada bırakıyor. Böylece filmin açtığı tartışma, bir kadının kendi hayatı üzerindeki söz hakkını sorgulayan güçlü bir çıkış noktası olmaktan uzaklaşıp orta yaş bunalımının tanıdık sınırları içerisinde kalıyor. Bir yazar olarak Gabrielle’i gözlemlemek üzere hayatına giren Frida (Mélanie Thierry) ile kurduğu ilişki de bu arayışın bir parçası olarak yorumlanabilir. Genç kadının dışarıdan güçlü görünen ama içten kırılgan hâldeki Gabrielle’e duyduğu çekim, iki karakter arasında ilgi çekici bir cinsel gerilim yaratıyor. Bir modern bale etkinliğinde belirginleşen karşılıklı çekim, Gabrielle’in alışılmış hayatının sınırlarını ve kendi arzularıyla kurduğu mesafeyi görünür kılıyor.
Bourgeois-Tacquet, bu karşılaşma üzerinden bir kadının kendisine biçilen kimliğin dışına çıkma ihtimalini tartarken, bireysel özgürlük arzusuyla yıllar içinde yerleşmiş alışkanlıklar arasındaki belirsizliğe de dokunuyor. Ancak karakterin iç dünyasında açılan bu alan, filmin anlatısında karakterin hayattan kaçış formülünden ötesine gidemiyor. Bu nedenle film, bir kadının kendi arzularını keşfetme ihtimalini gündeme getirse de, bu arayışın duygusal ve düşünsel karşılığını yeterince güçlü kılamıyor.

Her Şeyden Azar Azar Var
Gabrielle’in yaşadığı bunalımın bir noktada kendi sınırlarını tanımasına ve hayatına başka türlü bakabilmesine kapı aralaması beklenirken, film bu değişimin duygusal karşılığını kurmakta bocalıyor. Karakterin yaşadığı deneyimlerden bir anlam çıkarmaya çalıştığını görüyoruz ancak bu deneyimlerin onun dünyasında nasıl bir karşılık bulduğunu yeterince hissedemiyoruz.
Bourgeois-Tacquet, hayatın her zaman kesin çözümlere ulaşmayan çelişkilerini gerçekçi bir yaklaşımla ele almak istemesine rağmen, belirsizlik ile dramatik derinlik arasındaki dengeyi sağlayamıyor. Senaryonun bu süreci yeterince hazırlayamamasından kaynaklı olarak, film finalini karakterin dönüşümüne harcamayı tercih etmiyor. Böylelikle, doğal bir sona erme ihtiyacının rafa kalkarak anlatının yapay bir şekilde sonuçlandığını görüyoruz.
A Woman’s Life; aşk hikâyesi, toplumsal dram ve orta yaş bunalımı arasında gidip gelirken bütün bu anlatı olanaklarını aynı karakterin dünyasında birleştiremeyen bir film. Anlatıyı zenginleştirmek için yan hikâyelerle senaryoyu doldurmak yerine tek bir yere odaklanılsa film belki de kendi ritmini bulabilecekti.
Filmin temel problemi tam olarak burada yatıyor. Karakterin çaresizliğini anlıyor, zaman zaman onun adına üzülüyor ama yaşadığı krizin içine bir türlü giremiyoruz. Sonuçta A Woman’s Life; ele aldığı meselelerin potansiyelini savruk senaryosu içinde tüketen, gerçekçi anlatımını akılda kalıcı bir sinemasal deneyime dönüştüremeyen ve bir kadının kendine ait bir hayat kurma mücadelesini beklenen derinliğe ulaştıramayan bir film olarak akılda kalıyor.
Haktan Kaan İçel’in diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi YouTube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.




















Yorumlar