Corsage (2022) ile dikkatleri üzerine çeken Marie Kreutzer, Gentle Monster‘da bir kez daha çıkmazların içerisine sıkışmış bir kadının portresini çiziyor. Ancak bu kez sarayın duvarları arasına hapsedilen ve giderek kendi benliğinden uzaklaşan bir İmparatoriçe yerine, sevgisi ile mantığı arasında sıkışıp kalan modern bir kadınla karşılaşıyoruz. Daha önce uyuşturucudan hüküm giymiş bir adamın bu kez pedofili suçlamasıyla gözaltına alınması, karısının bugüne kadar bildiğini düşündüğü her şeyi yeniden sorgulamasına neden oluyor. Çünkü iyi bir baba olarak bildiği, iyi bir koca olarak sevdiği bir adamın böyle ağır bir suçla anılması, yalnızca eşine duyduğu güveni değil, kendi hafızasını da tartışmalı hâle getiriyor.
Film, bu noktadan itibaren oldukça rahatsız edici bir ihtimali sürekli canlı tutuyor. Kocası gerçekten pedofiliyse, kendi oğluna da bir şey yapmış olabilir mi? Daha korkuncu ise, bir annenin sevdiği insan hakkında bildiklerine güvenmek ile çocuğunu koruma içgüdüsü arasında sıkışıp kalması. Kreutzer’in önceki filminde olduğu gibi burada da kadın karakter bir çıkış yolu arıyor, ancak bu kez onu hapseden şey fiziksel bir mekândan öte, kendi hayatının içerisindeki cevaplanması güç sorular oluyor.
Filmin gerilimi de bu belirsizlik üzerinden ilerliyor. Baba ile oğlun birlikte oyun oynadığı anlar, kadının yaşadığı bütün buhranlara rağmen müzik yapmaya devam etmesi ve karı kocanın en samimi hâlleri olan sevişmelerine geri dönmesi, suçun kendisinden ziyade suç ihtimalinin bir evliliğin geçmişini nasıl zehirleyebileceğini gösteriyor.
Kadın bir yandan kocasının suçlu olduğuna inanmak istemezken, diğer yandan da geçmişte yaşananları yeniden düşündükçe onun davranışlarında şimdiye kadar fark etmediği anlamlar aramaya başlıyor. Hikâyenin bu noktada katmanlanmasını, her yeni bilgiyle birlikte şüphelerin daha karmaşık bir hâle gelmesini bekliyoruz. Ancak film, bunu yapmak yerine “Böyle bir durumla karşılaşıldığında ne yapılır?” sorusunun görsel bir tanıtım videosuna dönüşüyor. Özellikle polisin ve soruşturmanın devreye girdiği bölümlerde, karakterlerin yaşadığı ahlaki ve duygusal karmaşadan uzaklaşıp prosedürleri göstermeye daha fazla önem veriyor.

Korku Öznesine Dönüşen Aile Videoları
Filmin en güçlü taraflarından biri, tam olarak bu prosedürel yapının dışına çıkılan anlarda kendini gösteriyor. Özellikle Lucy’nin (Léa Seydoux) bulduğu USB belleğin içerisindeki görüntülere baktığı sahne, filmin bütün meselesini tek bir görüntünün anlamı üzerinden okumayı başarıyor. Önce korkuyla izlemeye başladığımız videonun, aslında aile için hazırlanmış estetik ve sıcak bir kayıt olduğunu görüyoruz. Fakat görüntüde oğlunun üstünün çıplak olduğunu fark eden annenin bakışıyla birlikte, aynı video bir anda bambaşka bir anlama kavuşuyor. Bir anlamda izlenen videolar ne kadar sorunsuz gibi görünse de, görüntüyü okuyan kişinin bildiklerinden kaynaklı olarak her detay bir suç unsuruna dönüşerek bakış açımızı değiştiriyor.
Çocuklar, bazı davranışları yalnızca oyun olarak algılayabilir; hatta maruz kaldıkları şeyin istismar olduğunu bile anlamayabilirler. Bu ihtimal, filmin yarattığı dehşeti daha da büyütüyor. Çünkü burada annenin korkusu, yalnızca kocasının suçlu olup olmadığıyla kalmıyor. Çocuğunun yaşadığı şeyi kendisinin bile fark edememiş olabileceği düşüncesiyle Lucy’nin içi yanıyor.
Filmin bir diğer önemli hamlesi ise, uzun süre boyunca sınırlı sayıdaki video örneği üzerinden faili düşünmeye zorlaması. Zira, adamın kendisini savunmak için ortaya koyduğu açıklamalar, ana karakterin de inanmak istediği bir ihtimale dönüşüyor. Lucy’nin kafasının içinde dönen şu düşünceyi yüzünden açıkça okuyabiliyoruz: “Belki olay anlatıldığı kadar büyük değil, belki sevdiğim insanı bütünüyle kaybetmek zorunda değilim”. Bu durum, doğal olarak kadının kendi gerçekliğiyle yüzleşmesini ertelemesine neden oluyor.
Buna karşın, soruşturma ilerledikçe bu anlatının ne kadar güvenilir olduğu konusunda şüpheler büyüyor. Gentle Monster, seyircinin elindeki bilgilerin eksik olabileceğini hissettirmeye başlıyor. Burada Kreutzer’in gerilim kurma yönteminin nasıl işlediğini anlıyoruz: Gerçeği katman katman açmaktan çok, bazı bilgileri uzun süre saklayarak seyircinin merakını ayakta tutmayı tercih ediyor. Bu yöntem filmi belirli bir noktaya kadar diri tutsa da, tecrübeli seyircinin anlatının nereye doğru ilerlediğini tahmin etmesini tamamen engelleyemiyor. Dolayısıyla filmin gerilimi, büyük bir sürpriz olmaktan çıkıp, bildiğimizi sandığımız şeylerin giderek daha fazla şüpheli hâle gelmesinden besleniyor.

Yalanlardan Oluşan Bir Duvar
Bu noktada, failin ailesi ve arkadaşları da filmin güvensizlik duygusunu büyüten önemli unsurlar haline geliyor. Tanıdıklarının faili gözü kapalı savunması, herkesin kendi anlatısını üretmesi ve zaman içerisinde bu anlatıların birbirleriyle çelişmeye başlaması, Lucy’nin kime inanacağını bilememesine neden oluyor. Filmin polis kadın üzerinden kurduğu yan hikâye ise bu açıdan daha sığ kalıyor.
Lucy’e şarkıcı kimliği vasıtasıyla duyduğu hayranlık sebebiyle yardım etmek istemesine rağmen, işini kaybetmemek için ona mesafeli davranan polis, bir yandan demansla mücadele eden ve bakıcısına bile zorbalık eden babasıyla uğraşıyor. Bu adamın geçmişte kendi kızını da istismar etmiş olabileceği düşüncesi seyircinin aklına geliyor, fakat film bunu hiçbir zaman kesinleştirmiyor. Bu belirsizlik aslında ilginç olabilecekken; bu kısım pek geliştirilmeden ana hikayeye hizmet etsin diye kullanılıyor. Böylelikle yan hikâye, ana anlatının psikolojik ağırlığına ulaşmadan, daha çok başka bir travmanın izdüşümü olarak sunuluyor. Filmdeki neredeyse herkesin gerçeği kendi açısından eğip bükmesi ana karakterin yaşadığı güvensizliği artırsa da, Kreutzer bu malzemeyi daha ileri taşıyabileceği bir psikolojik karanlığa girmekten kaçınıyor.
Filmin belki de en acı tarafı ise bütün bu yaşananların ortasında ana karakterin profesyonel kimliğini sürdürmek zorunda kalması. Şarkıcı olarak sahneye çıkması, müzik yapması ve işinde profesyonel görünmeye çalışması, özel hayatındaki çöküş ile kamusal kimliği arasındaki mesafeyi görünür hâle getiriyor. İç dünyası parçalanırken sahnede başka bir insan gibi davranmak zorunda kalması, onun yaşadığı sıkışmışlığı yalnızca evliliği üzerinden değil, kendi benliği üzerinden de okumamızı sağlıyor. Müziğinin giderek hüzünlü bir hâl alması da bu nedenle doğrudan dramatik bir süs olarak bırakılmıyor. Karakterin söyleyemediği şeylerin başka bir biçimde dışa vurumuna evriliyor.
Lucy’nin çocuğunun polis tarafından usulüne uygun biçimde sorguya çekildiği bölüm ise filmin kişisel şüphesini kurumsal bir gerçekliğe dönüştürdüğü en sert anlardan biri. Gentle Monster, bu noktadan sonra “evdeki yabancı” formülünden sıyrılarak, annenin kendi çocuğunu korumak için sevdiği insanın karşısında durmak zorunda kalabileceği bir noktaya geliyor. Bir anlamda kötülükten nasıl kaçınılabileceği, farklı bir aşamada yaşanan sıkışmışlık nedeniyle çıkmaza dönüşüyor.

Daha Cesur Olabilir Miydi?
Filmin elindeki malzemeyi düşündüğümüzde aslında çok daha sert ve rahatsız edici bir filme dönüşebilme ihtimalini göz ardı edemiyoruz. Ancak Kreutzer’in ilgisini çeken şey, yalnızca pedofili suçunun kendisi olmuyor. Bir kadının sevdiği insan hakkında bildiği her şeyi yeniden değerlendirmek zorunda kalması filmin asıl odağı. Gentle Monster bu nedenle iyi bir dram sularında gezerken, ayrıca belirli ölçüde iyi bir gerilim filmi olma yolunda çaba gösteriyor.
Buna rağmen film, katmanlarını açmak yerine sırlarını saklayarak ilerlemeyi tercih ettiği için, seyircinin büyük bir patlama beklediği anlarda istediği karşılığı her zaman veremiyor. Hikâyenin asıl tedirgin edici tarafı zaten kocanın suçlu olup olmadığından çok, bir insanı sevdiğimizde onun hakkında bildiğimiz şeylerin ne kadarına gerçekten güvenebileceğimizde yatıyor. Kreutzer, bu soruyu zaman zaman oldukça güçlü görüntülerle tartışmaya açıyor. Özellikle annenin bir aile videosunu birkaç saniye içerisinde bambaşka bir gözle izlemeye başlaması, filmin bütün ahlaki dehşetini tek başına taşıyabilecek kadar kuvvetli bir imge.
Yönetmen bu tür anların açtığı alanı daha fazla zorlamak yerine, bilgiyi kontrollü biçimde dağıtmayı ve gerilimi bu yolla seyircisine geçirmeyi seçiyor. Sonuçta Gentle Monster, elindeki dikenli malzemenin hakkını büyük ölçüde veren, iyi kurulmuş ve yer yer gerçekten rahatsız edici bir film. Yine de, Kreutzer’in daha cesur hamlelerde bulunabileceği bir hikâyeyi güvenli sınırlarının içerisinde tutmayı tercih etmesinden dolayı beklenen ivmelenmeyi yapamıyor.
Haktan Kaan İçel‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.





















Yorumlar