Bu yıl birbirinden farklı filmlerin yer aldığı ulusal yarışma seçkisi, yoğun seyirci ilgisiyle karşılaştı. 33. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali ödüllerin dağıtılmasıyla birlikte ise son buldu. Büyük ödülü, Ali Vatansever’in yönetmenliğini üstlendiği Bir Arada Yalnız alırken; teknik dallarda aldığı ödüllere ek olarak Hazar Ergüçlü’nün en iyi kadın oyuncuya layık görülmesiyle birlikte Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri  ve Günyüzü filmleri geceye damgasını vurdu. Varlık, Beklenti, Patates Kızartması gibi filmler ise geceden elleri boş döndü.

Ulusal Yarışma


Bir Arada Yalnız

Bir Arada Yalnız 45 İstanbul Film Festivali Gün 8 Arakat Mag Haktan Kaan İçel

Bir Arada Yalnız, ülke sinemasında dönemsel olarak yeniden üretilen hastalık anlatılarını günümüzün dijital varoluş krizine eklemleyerek farklı bir dramaturjik alan açıyor. Ali Vatansever, bedensel çöküş fikrini yalnızca biyolojik bir kader olarak değil, gerçeklik algısının parçalanması üzerinden okunan çağdaş bir yalnızlık biçimi olarak ele alıyor. VR penceresi, filmde acıyla baş etmenin ontolojik bir sığınağına dönüşüyor. Ailenin hasta çocukları karşısındaki çaresizliği, klasik melodram reflekslerine yaslanmak yerine, zamana direnen bir bekleyiş estetiği kuruyor.

Yönetmen, duyguyu askıda tutmayı tercih ederek seyir deneyimini içsel bir yüzleşmeye dönüştürüyor. Anlatı ilerledikçe gerçek ile simülasyon arasındaki sınırlar silikleşiyor ve film, hayatta olmanın ağırlığını karakterlerin normal dışı hareketleri üzerinden seyirciye yansıtıyor. Anne karakterinin sosyal medya üzerinden oğlunu influencer malzemesi olarak kullanması, babanın daha geleneksel çabası ve ölümü bekleyen uyuşturucu bağımlısı bir gencin hayatta kaçırdıklarına dair ağıtı, ajitasyona kaçmadan mizansenleştiriliyor.

Final sekansı ise dramatik çözümden ziyade varoluşsal bir kabulleniş hissi yaratarak beklenmedik ölçüde güçlü bir etki bırakıyor. Esra Kızıldoğan; filmin duygusal eksenini taşıyan, gürültülü ve yoğunluğu yüksek bir oyunculuk sergiliyor. Sonuçta Bir Arada Yalnız, Vatansever sinemasının şimdiye kadarki en rafine, düşünsel olarak en bütünlüklü ve belki de en iyi filmi oluyor.

Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri

Mutter Bir Annenin Hatıra Defteri 33. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali Değerlendirmesi

Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri, hikâyesini anlatmaktan ziyade kendi ruh hâlinin içine hapsolmayı tercih eden bir body horror örneği… Atmosferini imgeler üzerinden kurmayı tercih eden film; yas, çaresizlik ve depresyonu dramatik bir anlatının parçaları olmaktan çıkarıp asıl malzemesine dönüştürüyor.

Yönetmen, detayları açıklamak gibi bir derdinin olmadığı kanısının aksine psikolojik boşlukların kurmacaya dönüştüğü o muğlak bölgede kalmayı bilinçli olarak seçiyor. Gerçeklik ile zihinsel parçalanma arasındaki sınırı belirsizleştirirken ortaya çıkan dünya, bir hikâyeden çok kişisel bir dışavurum alanına dönüşüyor. Bu nedenle Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri‘ni, yaşanmış ya da hissedilmiş olumsuzlukların sanata dönüştürülerek içerideki boşluğu doldurma çabasının sinemasal karşılığı olarak okumak mümkün. Kan, şiddet ve beden üzerinden çalışan tür sinemasına duyulan yakınlık da burada yalnızca estetik bir tercih değil; bastırılmış duyguların dışarı atıldığı bir kanal hâline geliyor.

Filmin en güçlü tarafı da, en büyük zaafı da burada saklı. Görsel dünyası hikâyeyi giderek arka plana iterken Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri bir anlatı olmaktan çok bir ruh hâlinin temsiline dönüşüyor. Dolayısıyla ne kadar etkileyici bir atmosfer kurarsa kursun, dramatik bütünlük arayan seyirciyi tatmin etmesi kolay değil. Hazar Ergüçlü ise bu dünyanın içinde son derece başarılı; filmin duygusal ağırlığını taşıyabilecek kadar kontrollü ve ikna edici. Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri ne olduğunu açıklamaya çalışan bir film değil, kendi karanlığını estetize edip seyircinin önüne bırakan, anlaşılmaktan çok hissedilmeyi tercih eden bir çalışma olarak kendini konumlandırıyor.


Canavar

Canavar - Tunç Şahin 33. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali Değerlendirmesi

Son derece başarılı bir tiyatro oyununun yakın çekimler kullanılarak yeniden, bu sefer sinema sahnesine sunulması olarak özetlenebilir. Daha önce bu oyunu izleyenler için hiçbir şey ifade etmiyor. Güçlü oyunculukları tekrardan görmek için izlenebilir ama bu filmi yapmanın tiyatro oyununa hiçbir katkısının olmadığının da altının çizilmesi gerekiyor. Bu bir uyarlama değil. Bu doğrudan bir tiyatro oyununun kayda alınmasından başka bir anlam içermiyor. Tiyatro oyununda salonun en arkasından yüzleri görmekte zorlandıysanız Canavar, ancak o zaman size bir şey ifade edebilir.


Günyüzü

Günyüzü Gün 11 Arakat Mag Haktan Kaan İçel

Günyüzü, Banu Sıvacı’nın ilk filminde yakaladığı dikkat çekici çıkışın ardından daha karanlık bir anlatı evrenine yöneldiği, fakat bu kez biçim ile duygu arasındaki dengeyi kurmakta zorlandığı bir çalışma. Berlin Film Festivali seçkisinde yer alan yapım, köye gelen yabancı aracılığıyla geçmişin bastırılmış sırlarını açığa çıkarma geleneğine yaslanarak Avrupa kırsal gerilim sinemasını hatırlatan bir zemin kuruyor. Ancak filmin merkezindeki karakterin inandırıcılık problemi, anlatının dramatik omurgasını baştan zayıflatıyor.

Basit bir örnek vermek gerekirse, kedisine bağımlı bir kadın portresiyle açılan hikâyenin, kedinin kayboluşuna rağmen duygusal karşılık üretmeyen tepkilerle ilerlemesi, karakter kurulumundaki kırılmayı erken safhada hissettiriyor. Oyuncunun olaylara karşı mesafeli tavrı, seyirciyle empatik bağ kurulmasını engellerken, gerilim duygusu daha oluşmadan sönümleniyor. Geçmişe dair serpiştirilen belirsiz detaylar ise, hikâyeye gizem katma niyeti taşısa da, çözüm üretmeyen anlatı tercihleri filmi havada asılı kalan bir hesaplaşmaya dönüştürüyor. Boşaltılmayı bekleyen köy ise atmosferini büyük ölçüde coğrafyanın doğal avantajına borçlu. Tüm bunlara karşın Asena Hotamış’ın rolü, filmdeki en orijinal yazılan karakter olarak öne çıkıyor.

Filmin merkezinde yer alan abla-kardeş ilişkisi, yüzeyde bir sevgi-nefret gerilimi gibi kurulsa da, anlatının asıl omurgasını geçmişin kopmuş bağlarını yeniden örme arzusu oluşturuyor. Günyüzü, büyük bir yüzleşme vaadiyle açılan hikâyesini aslında geri dönmenin imkânsızlığı üzerine kuruyor; köyden kaçıp gidenin yönünü kaybetmesi ile geride kalanların küçük ekonomik umutlara tutunarak aynı döngüden kurtulmaya çalışması arasında sıkışmış bir toplumsal portre çiziyor.

Bu noktada film, bireysel suçtan ziyade kolektif bir suskunluğun hikâyesine dönüşüyor ve geçmiş günahların hiçbir zaman gerçek anlamda ödenmeyeceği hissini sürekli diri tutuyor. Ancak anlatı, intikam sinemasının vadettiği dramatik patlamaya yaklaşırken ani bir yön değiştirerek aile trajedisi formuna sığınıyor; bu tercih de seyircinin kurduğu beklentiyle film arasına mesafe koyuyor. Günyüzü, gerilim kurmaya son derece elverişli bir evren yaratmasına rağmen bu potansiyeli dramatik bir enerjiye dönüştüremeyen, yönetmenin ikinci filminde arayışın sürdüğünü ama sinemasal ivmenin şimdilik yatay bir hatta ilerlediğini hissettiren bir ara durak gibi görünüyor.


Karanlıkta Islık Çalanlar

Karanlıkta Islık Çalanlar 45 İstanbul Film Festivali Gün 10 Arakat Mag Haktan Kaan İçel

Karanlıkta Islık Çalanlar, Amerikan banliyö kara mizahını çağrıştıran tonu yerel aile dinamikleriyle buluşturarak dramedi formunda ilerleyen çok katmanlı bir anlatı kuruyor. Film, aynı ev içinde yaşayan üç karakterin paralel hikâyelerini birbirine ekleyerek gündelik hayatın küçük krizlerinden beslenen parçalı bir yapı oluşturuyor. Hayatın her alanında tökezleyen evin kızı karakterinin, yalanlarla örülü kaybeden hikâyesinin kendi yazdığı romanın kahramanı tarafından anlatılması, gerçek ile kurgu arasındaki sınırı bilinçli biçimde bulanıklaştırıyor.

Müfit Kayacan’ın canlandırdığı emekli müdür figürü, dünyayı düzeltme arzusu taşıyan iyi niyetli ama kırılgan bir baba portresiyle filmin duygusal merkezini oluşturuyor. Beyaz yaka düzeni içinde savrulan hemşire annenin statü arayışı ise modern kent yaşamının sınıfsal huzursuzluklarını görünür kılıyor. Yer yer hayal ürünü karakterlerin anlatıya sızması, filmin kendine özgü oyunbaz stilini güçlendirirken, dramatik gerçekliği de esnetiyor.

Yapım; aile içi iletişimsizlikten yayın dünyasının vizyonsuzluğuna, torpil kültüründen kadınlara yönelik ayrımcılığa kadar geniş bir toplumsal alanı hafif ama eleştirel bir tonla yokluyor. Ancak anlatının bilinçli naifliği ve büyük dramatik patlamalardan kaçınması, filmin akılda kalıcılığını sınırlayan bir mesafeye neden oluyor. Buna rağmen Müfit Kayacan’ın sıcak ve dengeli performansı ile İnci Sefa Cingöz’ün dikkat çekici oyunculuğu, Karanlıkta Islık Çalanlar’ı tüm kusurlarına rağmen samimi bir “çok karakterli yapı” denemesi olarak öne çıkarıyor.


Ölü Köpekler Isırmaz

Ölü Köpekler Isırmaz 45 İstanbul Film Festivali Gün 7 Arakat Mag Haktan Kaan İçelNuri Cihan Özdoğan’ın sokak alt kültüründen çıkışlı, bir statü atlama çabası filmi; karakterlerinin beladan burnunu kaldıramadığı bir hikayenin peşinden gidiyor. Özdoğan’ın kontrollü yönetmenliği, başarılı oyunculukları ve insana kirlenmiş hissi veren atmosferiyle bu yılın öne çıkan başarılı ilk filmlerinden biri oluyor. Film, sokak estetiğini romantize etmek yerine, karakterlerini sürekli sıkıştıkları bir kader döngüsünün içine yerleştirerek yükselme arzusunun ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor.

Filmin seyircide bilinçli bir rahatsızlık hissi bırakması, elini korkak alıştırmayan mizansenleri ve başroldeki Tazı karakterinin film boyunca dönüşümü etkileyici bir tasvire sahip. Atmosferin kirli dokusu yalnızca mekânlardan değil, karakterlerin ahlaki açıdan gri alanlarda gezinmesinden de besleniyor. Film ilerledikçe suçun kendisi önemini yitiriyor; asıl mesele hayatta kalmanın giderek bir kimlik biçimine dönüşmesi oluyor. Özdoğan’ın kamerası, yargılamayan ama asla romantikleşmeyen bir mesafe kurarak, hikâyeyi soğukkanlı bir gerçekçilikle izliyor. Bu yönüyle Ölü Köpekler Isırmaz, ilk film olmasına rağmen estetik tercihleri netleşmiş, sert tonunu kaybetmeden karakterlerinin kırılganlığını görünür kılan güçlü bir çıkış olarak dikkat çekiyor.


Dünya Sineması


All of A Sudden

All-Of-A-Sudden-Film-Incelemesi-Arakat-Mag-2026-Bir-Film-Ryusuke-Hamaguchi-Virginie-Efira-Tao-Okamoto-Kyozo-Nagatsuka-Kodai-Kurosaki

Ryusuke Hamaguchi, All of a Sudden‘da ölümden önce başlayan yok oluşa değinmeyi tercih ediyor ve “Bir insan gerçekten ne zaman yok olur?” sorusunu ortaya atıyor. 196 dakikalık süresini biraz fazla felsefik tartışmalarına dayayarak, izleyici açısından yorucu bir deneyime dönüştürse de düşüncelerin derin yapısı itibariyle bu yılın en özel filmlerinden biri.

Özellikle Hamaguchi’nin yok olmak üzerinden; kapitalizm, marksist düşünce sistemi, huzur evlerinin amacı ve ölüm üzerine sözleri dikkat çekici bir filmin ortaya çıkmasına sebep olmuş. Filmin derin düşünceye dair bir anlatı tutturması da seyircisinin neredeyse yarısının salonu terk etmesine sebep oldu. Geriye kalanlarımız ise düşünmenin mutluluğuna teslim oldu.


Five Years, Four Months

Fıve Years Four Months

Kolombiya’nın gayri meçhul kayıp anneleri üzerinden ilerleyen hikaye, bir anlamda bilinmeze doğru bir arayış hikayesi sunuyor. Başroldeki oyuncu Jenny Nava’nın oyunculuğu ile öne çıkıyor. Karşılıklı diyalog sahnelerindeki dramatik anlarla akılda kalan Five Years, Four Months, birkaç başarılı sahnesine rağmen tekdüze anlatımıyla zaman zaman monotonlaşıyor. Karlovy Vary’de yarışan film Kolombiya’nın 1960’lardan beri süregelen yaralarını ve kartellerin çatışmalardan kaynaklı 120.000’den fazla kayıp vakasına adanan duygusal bir dram olarak yorumlanabilir.


Gentle Monster

Gentle-Monster-Film-Incelemesi-Arakat-Mag-2026-Bir-Film-Marie-Kreutzer-Lea-Seydoux-Catherine-Deneuve-Jella-Haase-Laurence-Rupp 33. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali Değerlendirmesi

Corsage filmiyle dikkatleri çeken Marie Kreutzer, yeni filmi Gentle Monster’da başrole özgün şarkıcı rolüyle Lea Seydoux’u yerleştiriyor. Konusu itibariyle dikenli sulara yelken açan yapım, kocasının pedofili suçuyla göz altına alınmasıyla birlikte hayatını yeniden sorgulayan bir kadını anlatıyor. Hikaye olaya daha çok soruşturma bakış açısından bakarken, bir anlamda böyle bir durumla karşılaşılırsa neler yapılır tanıtım videosu şeklinde ilerliyor. Filmin ana karakterinin duygusal bakış açısı ile evliliğini sorgulayarak geçmişle bağ kurduğu anlar, seyirciyi empati kurmaya zorluyor. Genel hatlarıyla gerilimi bir noktaya kadar üst seviyede tutan yapım, eli yüzü düzgün ama daha cesur hamleler yapmaktan kaçan bir film olarak akılda kalıyor.


Iron Boy

Iron-Boy-Film-Incelemesi-Arakat-Mag-2026-Bir-Film-Louis-Clichy-Gary-Clichy-Rod-Paradot-Dimitri-Colas-Aurelie-Vassort

Bu yılın en duygusal ve bir yandan yaratıcı animasyonlarından biri olan Iron Boy, Fransa / Belçika tipi animasyon ekolünün temsilcilerinden biri olarak ilgiyi hak ediyor. Ana karakteri Christophe’un babasını mutlu etme çabası, yer yer baba sorunları yaşayan seyirciyi zor duruma düşürebilir. Doktorların skolyoz teşhisi sonucunda, dik durabilmek için iki yıl demir korse giymek zorunda kalan bir çocuğun hayatı, gerçeküstü şekilde algılaması üzerine kurulu hikayesi bir yandan tatlı, bir yandan da dokunaklı mizansenleriyle kolayca izleyicinin kalbini çalacak cinsten bir iş olarak akıllara kazınıyor.


The Diary of A ChambermaidDiary-Of-Chambermaid-Film-Incelemesi-Arakat-Mag-2026-Bir-Film-Radu-Jude-Ana-Dumitrascu-Marie-Riviere-Louen-Bouteiller-Arnaud-Baudoin

Avrupa sinemasının yaramaz yönetmeni Radu Jude yine rahat durmuyor ve Batı Avrupa’da sömürülen Balkan göçmen işçilerinin dramını, muzip bir kara komediye dönüştürüyor. Fransız bir ailenin her geçen gün daha çok sömürdüğü ve haklarını ihlal ettiği Rumen hizmetçi Gianina’nın hikayesi, yer yer tiyatro sahneleriyle ana hikayeden taşıyor, yer yer de dördüncü duvarı delmeye yaklaşan bir keskinlikle seyirciyle oynuyor. Özellikle Romanya’ya özgü geleneksel özelliklerle mizahını diri tutmayı başaran The Diary of A Chambermaid, her seyirciye hitap etmeyen kurgu yapısıyla oldukça özgün bir iş olarak akıllarda kalıyor. Octave Mirbeau’nun Bir Hizmetçinin Günlüğü romanının oldukça serbest bir uyarlaması olan yapım, anti sinema örneği olarak oyunbaz tavrıyla Avrupa’nın batısı ile doğusu arasındaki hiyerarşik ayrımcılığın sınıf, göç ve emeğe atfedilen eşitsiz değer gibi incelikli biçimlerde hâlâ varlığını sürdürdüğünü tüm çıplaklığıyla anlatmaya çalışıyor.


Atonement

Atonement 33. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali Değerlendirmesi

Reed Van Dyk’ın yönetmenliğini üstlendiği Atonement / Kefaret bu yılın en samimiyetsiz filmlerinden biri olabilir. Irak savaşında sivilleri tarayan bir askerin, ailesini öldürdüğü kişilerle yüzleşip vicdanını hafifletme çabası, ABD hukuk sisteminin övgüsüyle biterek gülünç duruma düşüyor. Hiam Abbas’ın performansıyla öne çıkan yapım, olaya bir de gazetecilik perspektifinden göz atıp seyirciye farklı bir bakış açısı sunmaya çalışsa da kendini kandırmaktan başka bir şey yapmıyor. ABD güzellemesi yapmak için o kadar çabalıyor ki, film bir noktadan sonra propaganda filmine dönüşüyor. Savaşın acıları geri planda dekora dönüşüyor.


Haktan Kaan İçel‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.

Iron Boy: Eğri Dünyada Dik Durabilmek

The Diary of a Chambermaid: Kaybedecek Zinciri Bile Yok

 

HAKTAN KAAN İÇEL
2008'den beri sinema yazarlığını sürdürüyor.

    Forgotten Island: Felekten Bir Gece

    önceki yazı

    All of a Sudden: Yok Olmayla Yüzleşme

    sonraki yazı

    Yorumlar

    Leave a reply

    E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

    Bunlar da ilginizi çekebilir