Yazar 
Büyük sporcuları bilirsiniz. Pek çok insan için özünde tanrı konumunda olup, kendi dünyalarında ise kısıtlı söz hakkına sahiptirler. Gerek taraftarlarının arzularından gerekse de bağlı oldukları şirketlerin neyi nasıl yapmaları gerektiğine dair çizdikleri yoldan şaşmayarak şöhret yolculuğuna devam ederler. Him‘in büyük kısmında da bir ailenin çocuğunu doğumundan itibaren futbol için nasıl yetiştirdiğini, onu futbola adayıp sonra da o sunakta feda edişini izliyoruz. Get Out ve Us gibi “korku hicivleri” kategorisinde sayılabilecek filmlerin yönetmeni Jordan Peele‘ın yapımcı olarak yer aldığı ve Justin Tipping’in yönettiği 2025 yapımı Him, futbolun karanlık yüzünü gösteriyor.
Sporcu Metalaşmasına Farklı Bir Bakış
Him filminin büyük çoğunluğu bir hafta içerisinde geçiyor. I Know What You Did Last Summer’dan tanıdığımız Tyriq Withers, hayattaki en büyük amacının Amerikan futbol tarihinin en büyük oyuncusu olmak olan Cameron Cade’i canlandırıyor. Cam, babası tarafından Amerikan futbolu sporunun en öncelikli misyonu olması gerektiğine inandırılan, onun bu obsesyonları sebebiyle San Antonio Saviors takımının oyun kurucusu konumuna odaklanmış bir karakterdir.
Cam’e göre hayatının öncelik sıralaması; tanrı, aile ve futboldur. Hayalini kurduğu takıma seçilmesi kaçınılmaz görünürken, ciddi bir beyin hasarına sebep olacak bir saldırı geçirir. Herkes profesyonel kariyerinin bittiğini düşünürken Cam, Saviors takımının halihazırdaki Goat’ının, yani oyun kurucusu Isaiah White’ın (Marlon Wayans) Teksas’daki -kıyamet sonrası sığınak tarzı- izole evine davet ediliyor.
Burada Cam’in bir hafta boyunca fiziksel ve psikolojik dayanıklılığını ölçmeyi amaçlayan son derece kanlı, canice eğitimlerle karşı karşıya kaldığını izliyoruz. Zira bu eğitim uygulamalarının çoğu, insanların ölümüyle sonuçlanıyor ve kimse bunu umursamıyor. Tıpkı spor endüstrisinin oyuncuları kolayca parlatıp bir o kadar da karanlığa gömebileceği gibi. Ayrıca Cam’in beyin hasarının etkileri devam ederken, eğitimdeki bazı sahnelerin gerçek mi, yoksa halüsinasyon mu olduğunu ayırt etmekte güçlük yaşıyoruz.
Sert Bir Gladyatör Sarsıntısı
Him’in açılışından itibaren yer verilen Hristiyan sembolleri, Cam’in eğitim kampına gelişiyle yerini pagan ve okülist sembollere bırakıyor. Cam için ikinci şans anlamına gelen bu eğitim; sırlar, çeşitli ritüeller ve spor endüstrisinin yasadışı eylemlerini ortaya çıkarıyor. Bu noktada film ise olay bağlantılarının kopukluğu sebebiyle bizi akışta tutmaya yetmiyor ve oradan oraya sürükleniyor. Diyalogların zayıflığı ve kapalılığı filmin temposunu düşürüyor.
Genel olarak oyuncu performansları gayet yeterli olsa da, Marlon Wayans Isaiah White rolüyle filmi sırtlanıyor. Filmin içinde hissetmemizi sağlıyor, gerilim ve acımasızlığı yansıtıyor. Cam karakterinin pasifliği ve sınırlı diyalogları ise güçlü korku unsurları bulunan filmde Tyriq Withers‘ın heba edilmesine yol açıyor. Cam’in eğitim kampındaki yolculuğu devam ederken hikaye, temayla bağ kurmayı reddediyor ve film giderek zayıflayan bir ritimde devam ediyor. Cam’in futbol antrenmanları esnasında aldığı fiziksel darbeler, futbolun beden üzerindeki zararını somutlaştırmak için UV röntgen efektleri ile yansıtılıyor ama bu efektlerin sık sık kullanılması etkisini yitirmesine yol açıyor.
Bir haftalık eğitim kampının sonuna doğru babasının Cam’in zihninde yankılanan “her başarı için fedakarlık yapılması gerektiği” sözü, karakterin tek dayanağı oluyor. Oyun kuruculuğunu güvenebileceği birisine devretmeye kararlı olan Isaiah White’in koçluğunun sıradan bir koçluk olmadığı, ikilinin bulunduğu sahnelerde tarikatvari figürlerin gözükmesiyle anlaşılıyor.
Eğitim boyunca Cam’ın maruz kaldığı fiziksel ve zihinsel işkence, bitmek bilmeyen enjeksiyon tedavileriyle el ele gidiyor. Cameron için şöhrete uzanan futbol hayali giderek kan, ter ve sadistçe bir ritüele dönüşüyor. Him, beklenmedik finaliyle bir spor filminin bazen stilden daha fazlası olduğunu gösteriyor. Kanlı şiddet sahnelerinin cesurluğu, finalindeki tarikat kostümlerinde gerçek domuz derisi kullanımı, ilginç dans ve müzikler, filmden gözlerinizi ayırmanıza olanak vermiyor. Justin Tipping, takıntılı bir baba figürünün nasıl bir cellat yarattığını vahşi ve cüretkar bir şekilde anlatıyor. Hırs, kimlik bunalımı ve paramparça vücutlarla dolu olan Him, akılda kalıcı sinematik deneyimlerden biri.
Fatma Kıpçak‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar