Yazar 2023’teki başarısının ardından M3GAN, katil oyuncak bebek korku filmi olmaktan çıkıp bir kültürel fenomene dönüşmüştü. Keskin esprileri, ürkütücü hareketleri ve neşeyle sergilenen şiddetiyle yapay zekâlı bu bebek, hem bir internet ikonu hem de PG-13 korku türünün yeni yüzü haline geldi. Aradan iki yıl geçti ve şimdi M3GAN 2.0, beklentilerin tavan yaptığı bir ortamda, çıtayı yükseltme vaadiyle geliyor.
Yönetmen koltuğunda yine Gerard Johnstone oturuyor; ancak bu kez devam filmi, korku öğelerini geri planda bırakıp bilim kurgu ve aksiyona yöneliyor; baş karakteriyle birlikte ise evrim geçirmeyi hedefliyor. Peki M3GAN 2.0, daha büyük, daha cesur ve daha geniş kitlelere hitap etmeye çalışırken ilk filmin o çarpık cazibesini koruyabiliyor mu, yoksa bu süreçte ruhunu mu kaybediyor? Bu durumlar tam bir muamma.
Türler Arasında Kaybolan Bir Devam Filmi
M3GAN 2.0, tıpkı baş karakteri gibi, kimlik sorunları yaşıyor. Önceki film, ton ve tema açısından tutarlı, sıkı bir korku hicvi örneğiydi; ancak bu devam filmi, ne tam anlamıyla tatmin edici bir aksiyon ne de anlamlı bir bilim kurgu olabilen, dengesiz ve fazla uzun bir aksiyon-bilim kurguya dönüşmüş durumda. Yönetmen Gerard Johnstone bir kez daha yönetmen koltuğunda, ancak bu sefer senaryoyu Akela Cooper yerine kendisi yazdığı için, ilk filmle olan aradaki farklar anlaşılıyor.
Johnstone seriyi korkudan aksiyona kaydırıyor; arka planda ise Terminator 2’yi andıran bir tekno-kıyamet atmosferi var. Ama bu atmosfer, popüler feminizm ve internet mizahı süzgecinden geçirilmiş gibi. Film daha büyük ve cesur olma potansiyeline sahip olsa da bu büyüme aynı zamanda daha dağınık hale gelmesine neden olmuş. Yapay zekânın evrimi ve insanlığın ahlaki sorumluluğu gibi konulara değinmeye çalışsa da, bu temalar klişe teknoloji gerilimleri ve öngörülebilir gişe filmi ritimleri tarafından gölgede bırakılıyor.
Ton da fazlasıyla tutarsız. Bir sahnede ürkütücü bilim kurgu gerilimi hissedilirken, diğer sahnede slapstick (abartılı güldürü) ya da Marvel tarzı espriler bu hissi yerle bir ediyor. Filmin korku kökleri hâlâ silik bir şekilde var, ama yerlerini artık çoğunlukla etkisiz kalan, gösterişli aksiyon sahneleri almış. M3GAN, ilk filmde kısa sürede korku ikonu olmuşken, şimdi intikam, kurtuluş ve hayran memnuniyeti arasında bocalayan bir karaktere dönüşmüş.
Bir diğer sorun da temposu. İki saati aşan süresiyle film öyküyü sürükleyici kılma tarafında ciddi şekilde sürünüyor. Diyaloglara dayalı uzun sahneler, karakterlerin zaten bildiği şeyleri açıklamaktan öteye gitmiyor. Duygusal gelişim ve teknoloji jargonu arasındaki uyum da dengesiz; böylelikle filmdeki aciliyet hissi, tekrarlayan açıklamalar arasında kayboluyor.
Yine de film belirli bir hırs barındırıyor. Daha karmaşık yapay zekâ etiğini tanıtmak ve evrenini genişletmek gibi bir amacı var. Fakat bu hırs, disiplinli bir anlatı ya da sağlam bir vizyonla desteklenmediğinden, film her şeyi yapmak isterken neredeyse hiçbir şeyi akılda kalıcı şekilde yapamıyor.
M3GAN, Amelia ve Yeni Yapay Zekâ Yarışı
M3GAN 2.0’ın kalbinde, M3GAN ile Amelia arasındaki çatışma yatıyor. Amelia, Gemma’nın orijinal kodunun askerileştirilmiş hali olarak tasarlanmış yeni bir yapay zekâ düşmanı. Ivanna Sakhno’nun sessiz bir tehditkârlıkla canlandırdığı Amelia, neredeyse yok edilemez, duygulardan arınmış, zarif bir süper asker. Bu da onu, daha dağınık, komik ve duygusal açıdan tutarsız olan M3GAN için mükemmel bir karşıt karakter yapıyor.
İki yapay zekâ arasındaki bu dinamik; yapay zekâ evrimi, etik tasarım ve empati ile verimlilik arasındaki farklar üzerine zengin bir zemin sunabilirdi. Ancak senaryo bu fikirleri derinlemesine incelemek yerine her şeyi dövüş sahneleri ve tek satırlık esprilerle geçiştiriyor. M3GAN, karakter olarak daha eğlenceli olsa da, Amelia’nın gerçek dünyadaki yapay zekâ korkularının rahatsız edici bir yansıması olma potansiyeli yeterince kullanılmıyor.
Görsel anlamda film, animatronik ve CGI kullanımını iyi değerlendiriyor. M3GAN’ın yeni hali, biraz daha uzun, daha ifade dolu ve adeta Barbie ajanı gibi giyinmiş şekliyle son derece ilgi çekici. Amelia ise o kadar insana benziyor ki, insan gibi davranmaması onu daha da rahatsız edici kılıyor. Finaldeki karşılaşmaları kaotik anlamda tatmin edici olsa da, duygusal olarak boş kalıyor.
Filmde M3GAN’a dair de bir kararsızlık var: O “kötü” mü, kahraman mı, yoksa ikisi birden mi? Eylemleri karakter motivasyonuyla değil, senaryonun o anda neye ihtiyacı olduğuna göre şekilleniyor. Soğuk kanlı anti-kahraman ve yanlış anlaşılan koruyucu kimlikleri arasında gidip geliyor.
Tüm bu sorunlara rağmen M3GAN hâlâ filmi domine edebiliyor. Amie Donald’ın fiziksel performansı ve Jenna Davis’in seslendirmesi sayesinde karakterin benzersizliği korunuyor. M3GAN, etrafındaki yavan ve gelişmemiş insan karakterlere rağmen filmin en sevilen ve en katmanlı figürü olmaya devam ediyor.
M3GAN Sonrası Dünyada İnsan Dramı
Allison Williams’ın Gemma olarak geri dönmesi filme belli noktalarda süreklilik kazandırıyor ama bu kez karakterinin gelişimi daha az etkileyici. Gemma artık ihmalkâr bir mucit değil, yapay zekâ etiği savunucusu; bu da aslında dramatik açıdan zengin bir alan. Ne var ki bu yolculuk, tekrarlayan suçluluk duyguları ve sorumluluk üzerine monologlarla ağırlaşmış ve aceleye getirilmiş gibi hissettiriyor.
Gemma’nın yeğeni Cady (Violet McGraw) ile ilişkisi yine merkezde. Cady bu sefer daha aktif; kendini savunmayı öğrenmiş, daha güçlü fikirleri var ve aksiyon yıldızlarına hayranlık duyuyor. Ancak bu gelişim sadece belli aralıklarla inandırıcı geliyor. Ergenliğe geçiş temasına dokunulsa da, bu durum aksiyon gösterisi arasında kayboluyor.
Cole ve Tess gibi yardımcı karakterler geri dönüyor, ama sadece daha çok bilgi vermek ve teknoloji facialarına tepki koymak için varlar. Yeni karakterler ise (örneğin Aristotle Athari’nin canlandırdığı etik uzmanı ve Jemaine Clement’in karikatürize milyarderi) fazla yüzeysel. Özellikle Athari’nin karakteri, anlamlı bir katkı sunmak yerine sadece entelektüel boşluk dolduruyor.
Film duygusal etkileri de merkezine almaya çalışıyor. Gemma, hem Cady’e hem de M3GAN’a örnek olarak neleri gösterebileceğini sorguluyor. M3GAN’ın, Gemma’nın kötü özelliklerini yansıttığını fark ettiği anlar ise daha iyi bir filmin nasıl olabileceğinin ipuçlarını veriyor: sorumluluk, ikinci şanslar ve programlama ile ebeveynlik arasındaki çizgi gibi. Ancak bunlar havada kalıyor. Çünkü sadece lafta geçen bazı konular olarak görüyoruz.
Sonuç olarak bu temalar nadiren sonuç veriyor. Film, duygusal bir kırılma noktasına yaklaştığında genellikle bir espri ya da aksiyon sahnesiyle bu anları baltalıyor. M3GAN 2.0, düşünsel olmakla heyecan verici olmak arasında bocalayan ve ikisine de tam olarak bağlı kalamayan, duygusal olarak yarım kalmış bir film hissi veriyor.
Evrenin Geleceği
Tarz açısından M3GAN 2.0, renkli, enerjik ve sosyal medyada viral olmaya yatkın şekilde tasarlanmış. Abartılı dövüş sahnelerinden pop şarkılarına kadar film her an eğlenceli olmayı hedefliyor. Ancak sadece tarz ve anlatısal bütünlük eksikliğini gideremiyor. Espriler kimi zaman yerini bulurken, sık sık ton geçişleri gerilim ve hicvi etkisizleştiriyor.
M3GAN’ın mizahı yine merkezde. Kuru esprileri, küçük düşürücü lafları ve teatral öfke nöbetleri filmin öne çıkan anları. Ancak bazı anlarda, karakter bazlı olmaktan çok kendini tekrar eden bir parodiye dönüşüyor. “Hold on to your v*ginas” gibi replikler, karakterin doğasından çok viral olmak için yazılmış gibi. Mizah tuttuğunda harika, ama olmadığında utandırıcı derecede zorlama.
Aksiyon koreografisi yaratıcı ama aşırıya kaçırılıyor. Robotlar arası dövüşlerde zekice detaylar var—örneğin M3GAN’ın yumruğuna yapılan hızlı yakın planlar—ama benzer sahnelerin fazlalığı filmi şişiriyor. Filmin ortalarında geçen, hacklenmiş bir scooter ile yapılan kovalamaca sahnesi ikonik olmaya çok yakınken, kötü kurgulama ve düşük risk nedeniyle unutulmaz olamıyor.
Teknik açıdan animatronikler ve prodüksiyon tasarımı etkileyici. M3GAN hâlâ gerçekmiş gibi hissettiriliyor, bu da Mark Setrakian liderliğindeki efekt ekibinin başarısı. Ancak bu devam filminin hırsı bazen bütçesini aşıyor ve bu da bazı sahnelerde VFX ve ışıklandırmada tutarsızlıklara yol açıyor. Bu kusurlar filmi mahvetmese de izleyicinin öykünün içine girme hissini azaltıyor.
Blumhouse, M3GAN evrenini genişletmeye hazırlanırken—örneğin yakında çıkacak olan Soulmate spin-off filmiyle— franchise önemli bir dönüm noktasında. M3GAN 2.0, kaotik enerjisi ve campy unsurlarıyla bazı sıkı hayranları memnun edebilir fakat ilk filmin sadeliğine aşık olanları uzaklaştırma riski taşıyor. Seri evrim geçirecekse, onu özgün kılan o sadelik ve vahşeti gelecekte yeniden keşfetmesi gerekecek.
Ferit Doğan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar