By Uzun zamandır sessizliğini koruyan yönetmen Gavin O’Connor, beş yıllık aranın ardından Ben Affleck’in başrolünde yer aldığı The Accountant 2 ile geri döndü. Seri, ilk filmin aksine beyaz perde yerine bu kez Prime Video çatısı altında izleyiciyle buluşuyor. Bugüne kadar sinematografisinde tam anlamıyla istikrar sağlayamayan yönetmen Gavin O’Connor, en son 2020 yılında vizyona giren ve başrolünde yine Ben Affleck’in yer aldığı The Way Back filmiyle izleyiciyi ikiye bölmüştü. Uzun süren sessizliğin ardından serinin haklarını üstlenen Prime Video, özellikle The Accountant filminin hafızalara kazınan kendine özgü detaylarının korunması konusunda O’Connor’a büyük bir fırsat sunmuş oldu.
Daha Özgür, Daha Rahat
The Accountant 2, dahi bir muhasebeci ve aynı zamanda ölümcül bir suikastçı olan Christian Wolff’u, ilk filmden sekiz yıl sonrasına taşıyarak hikâyeyi kaldığı yerden devam ettiriyor. Geçmişten gelen karanlık bir tehdit, Christian’ı bir kez daha suç dünyasının karmaşık finansal ilişkilerinin içine sürüklerken, bu kez olaylar çok daha kişisel bir boyut kazanıyor. Kardeşi Braxton ile yolları yeniden kesişen Christian, geçmişin sırları ve hesaplaşmalarıyla yüzleşirken; zekâ ve aksiyon dolu bir mücadeleye sürüklenen ikili, merak uyandıran atmosferi ve derinleşen karakter yapılarıyla izleyiciyi etkileyici bir yolculuğa davet ediyor.
Filmin sinematografisi, ilk yapımın karanlık ve stilize atmosferini bu kez biraz daha yumuşatarak benzer ruhu koruyor. Özellikle ilk filmde kısa bir tanıtımı yapılan Ben Affleck ve Jon Bernthal ikilisinin, bu filmde çok daha ön planda olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Tadı damağımızda kalan o parçalar, artık hikâyenin ana çarklarını oluşturan birer dişli haline gelmiş durumda. Elbette bu yenilikler, bize ilk filme kıyasla daha dinamik bir yapı sunuyor. Bunun hem artıları hem de eksileri olduğunu belirtmek gerek. Öncelikle karşımızda çok daha rahat bir film var. İlk filmde ana karakterlerin arka planını ve dünyasını detaylıca tanıdığımız için, bu kez o yük ortadan kalkıyor ve film daha geniş bir kitleye hitap edebilecek alanlar açıyor.
Christian Wolff karakterinin psikolojik yönü, bu filmde daha derinlemesine işleniyor. Otizm spektrumundaki bir bireyin hem üstün matematiksel becerileri hem de duygusal çatışmaları, izleyiciye daha görünür şekilde sunuluyor. Karakterin geldiği nokta itibarıyla çok daha yeniliklere açık, meraklı ve sosyalleşme cesareti gösteren bir portre çiziliyor. Ben Affleck ise bu değişimi başarılı oyunculuğuyla güçlü bir şekilde yansıtıyor. Filmin belirli bölümlerine serpiştirilen bu keyifli sekanslar, karakter gelişimine tanıklık ederken; gergin ve aksiyon dolu sahneler, genel yapıyı bozmak yerine o yapının doğal bir parçası haline getiriliyor.
Kardeşi Braxton ise en az Christian Wolff’un farklı yönlerinin filme iyi yedirilmesi kadar başarılı bir parça olmuş. İki kardeşin zıt ama birbirini tamamlayan karakter yapıları, geçmişlerine dayanan alışkanlıklarla birleşince, zekâ ve aksiyonun harmanlandığı, izlemesi oldukça keyifli bir sinerji ortaya çıkıyor. Üstelik ekip sadece bu ikiliden ibaret değil; ilk filmde kilit rol üstlenen Cynthia Addai-Robinson’un canlandırdığı Medina karakteri ve Harbor Nörobilim’de yer alan yan karakterler sayesinde senaryo dengeli bir şekilde ilerliyor.
Antagonist’in Gizli Önemi
Filmin antagonisti üzerine ayrıca değinmek istiyorum. Bu noktayı filmin yakaladığı o rahat ve özgür anlatım dili içerisinde büyük bir alan açmış şekilde gösteriliyor fakat bunun üzerine neden çok fazla gitmediklerini bilemiyorum. Belki antagonist karakter filmde büyük bir alan kaplamıyor ya da hikâyenin merkezine olması gerektiği kadar yerleşmiyor ama yaratılan arka planın gerçekçi yaklaşımın ve verilmek istenen mesajın dengeli bir şekilde yansıtıldığını düşünüyorum. Özellikle “bazı şeylerin doğuştan gelen bir engel, eksiklik veya hata mı olduğu, yoksa sonradan şekillenen bir durum mu olduğu” üzerine kurulan bu hoş paralellikler, izlerken sizin de dikkatinizi çekecektir.
Filmin bana dokunan en büyük sorunu ise, son yıllarda birçok yapımda gördüğümüz “dizi bölümü havası” meselesi. Ne yazık ki film, klasik bir sinema yapısından ziyade sanki birbirine eklenmiş dizi bölümlerinden oluşuyormuş hissi yaratıyor. Özellikle dizilerde ortalama kırk dakikalık bir bölümün son on dakikasında aksiyonun zirveye taşındığını bilirsiniz; bütçelerin de genelde bu sahnelere yoğunlaştığı açıktır. İşte The Accountant 2, bu tekniği neredeyse tüm parçalarında kullanıyor. Final aksiyon sekansı da dâhil olmak üzere, bu yapı tüm film boyunca hissediliyor ve akıllara bunu dizi olarak mı planladılar sorusunu ister istemez getirtiyor.
İzlerken anlık olarak çok rahatsız etmese de film bittikten sonra bu yapısal tercihin beni düşündürdüğünü söyleyebilirim. Sinemanın, günümüz şartlarında giderek dizi estetiği ile iç içe geçmeye başlaması, prodüksiyon ve senaryo planlamalarının nereye evirildiğine dair soru işaretleri yaratıyor.
Masum Hesaplaşma
The Accountant 2, ilk filmin izinden giderken hikâyesini genişleten, karakter derinliğini artıran ve izleyiciye daha dinamik bir yapı sunan bir devam filmi olmuş. Her ne kadar zaman zaman dizi bölümü mantığında ilerleyen yapısı göze çarpsa da güçlü oyunculuk performansları, keyifli kurgulanmış aksiyon sahneleri ve karakterlerin gelişimine verilen önem sayesinde izlenmeye değer bir yapım ortaya çıkıyor. Özellikle Christian ve Braxton Wolff kardeşlerin hikâyesinin daha da derinleştiğini görmek, seriyi sevenler için hoş bir devam hissi yaratıyor.
Prime Video’nun sunduğu bu özgürlük ortamı, hem yönetmene hem de hikâyeye yeni kapılar açmış. Serinin geleceği için umut veren, izleyiciyi tatmin eden bir ikinci adım olduğunu söyleyebiliriz. Serinin üçüncü ve son filmi de yine Yönetmen Gavin O’Connor tarafından hazırlık aşamasında. Bakalım Christian ve Braxton Wolff kardeşlerin hikâyesi nasıl noktalanacak, bekleyip göreceğiz.
Mert Özenir‘in diğer yazılarına bakmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar