Yazar İlk gösteriminin hemen ardından büyük yankılar uyandıran Barbarian filmi ile küçük çaplı bir sükse yapan yönetmen Zach Cregger, daha ilk uzun metrajında korku sinemasının yeni cevheri olarak seyircilere sunuldu. Weapons da yönetmenin Barbarian sonrasında ne yapabileceğini görmek açısından büyük bir şans oldu.
Cregger, ilk filmi Barbarian’da korku öğelerini önde tutar gibi yapıp kendince mesaj kaygısının içinde boğulan bir film çıkarmıştı. Filmde korku öğelerinin sadece hedef şaşırtma olarak monte edildiğini ikinci perdede anlıyorduk. Weapons da aynı şekilde ilerleyen bir film olarak akılda kalıyor; ancak yönetmen ilk filmine göre bu sefer hikaye anlatma derdini daha çok ön plana çıkartıyor.
Mesaj Kaygısı Öne Çıkıyor
Weapons, karakterlerinin bakış açılarıyla ilerleyen ve her karakterin ruh halini seyircilere layığıyla sunan bir film olarak karşımıza çıkıyor. Bu kurgu yapısı sayesinde film, merak unsurunu son bölüme kadar ayakta tutmayı başarıyor ve sonunda nereye bağlanacağı hususu, filmi ayakta tutan unsurların başında geliyor.
Bu tarz bir anlatıma yaslanmanın verdiği ve dramın öne çıkarıldığı hikaye akışı, Weapons‘ın bir korku filmi olmaktansa yine korku öğeleriyle sarmalanmış bir mesaj filmi olduğunu ortaya koyuyor. Yani yönetmen Zach Cregger, aslında ilk filmde yaptığı şeyin aynısını yapıyor. Sadece bu sefer daha düzenli bir şablon içinde tatmin duygusunu bir gıdım ileri götürüyor.
Yönetmenin komedi yazarlığından gelme arka planı, her iki filmin de içerisinde hınzır bir kara mizahın yer almasına olanak veriyor. Bu durumun korku filmleri için bazı noktalarda eksi sonuçlar doğurabileceği gibi, seyir keyfi açısından aynı oranda bağlayıcı bir etki yaptığını söyleyebiliriz. Bu açıdan mizahi yaklaşımın riskli bir seçim olduğu aşikar.
Sinemasal Referanslar Filmi Zenginleştiriyor
Weapons‘ı farklı film referanslarıyla kabaca özetlemek mümkün görünüyor. Özellikle kaybolan çocukların varlığıyla Prisoners filmini hatırlattığı bir gerçek. Ancak Weapons, onun yolundan gidip senaryoyu bir dedektiflik hikayesine dönüştürmek yerine, karakterlerin bakış açıları üzerinden ilerleyerek bireysel bir hesaplaşma duygusunun ön plana çıkarılmasını sağlıyor. Bu bireysel adalet arayışının da her karakter için farklı anlamları oluyor.
Toplumsal tahammülsüzlük, öfkenin yönlendirdiği insanlar ve filmin sivri bir şekilde seyirciyi korku öğeleriyle kandırma isteği, Weapons‘ın Barbarian‘daki gibi bir mesaj kaygısı sahiplenmesine neden oluyor. Örneğin, filmin adının neden “Weapons”, yani ”Silahlar” olduğunu anlamaya çalışırsak, yönetmenin mesaja dayalı bir anlatıma neden bu kadar bağımlı olduğunu görebiliriz. Filmin adı, doğrudan fiziksel olan silahları değil, insanların birbirine karşı kullandığı psikolojik, sosyal ve duygusal “silahları” simgeliyor. Zach Cregger, bu ismi seçerek filmdeki olayların birey, aile ve toplum içindeki çatışmaları temsil ettiğini vurgulamak istemiş. Hikâyedeki karakterler, bir felaketle veya bilinmeyen bir güçle yüzleşirken kendi içsel korkuları, inançları, ön yargıları ve suçluluk duyguları da birer “silaha” dönüşüyor. Ayrıca filmin parçalı yapısı ve her bölümde başka bir karakterin odakta olması, “herkesin kendi silahını taşıdığı” fikrine dayanıyor. Yani Weapons ismi, hem metaforik bir anlam taşıyor hem de filmde zamanla açığa çıkan gizemli olayların karanlık insan doğası ile bağlantısını özetliyor.
Sözler En Büyük Silahtır
Karakterler, geçmişte yaptıkları ya da görmezden geldikleri eylemler yüzünden derin bir suçluluk duygusuyla baş başa kalıyor. Weapons, bu vicdan azabını hem psikolojik bir ağırlık hem de metaforik bir “silah” gibi kullanıyor. Bu durum, kimi zaman karakterlerin halüsinasyonlar veya garip davranışlar sergilemesine neden oluyor. Bu da karakterlerin ne kadar masum görünseler bile, kendi içlerinde suçlu ve vicdan azabı çektiklerini gözler önüne seriyor.
Özellikle Stephen King‘in küçük kasaba hikayelerinin atmosferini hatırlatan hikâyede, dışarıdan huzurlu görünen topluluğun içindeki şiddet, istismar, ayrımcılık ve bastırılmış öfke gibi olgulardan kaynaklı olarak karakterlerin ikiyüzlülükleri yüzeye çıkıyor. İnsanların kriz anlarında nasıl bencil, saldırgan ya da kayıtsız olabildikleri gösteriliyor.
Her korku filminde inanç, insanların içine düştükleri karmaşık durumlardan aklanmak adına sarıldıkları bir unsur olarak öne çıkarılır. Weapons‘da ise inanç, bir tür kaçış noktası olarak kullanılmasının yanı sıra, bir açıdan da silaha dönüşüyor; zira, insanları manipülasyona açık hale getiriyor. Davranışlarından dolayı rahatsız olunan bir öğretmen, sadakatsiz bir polis, sorumsuz bir baba… Kendi sıkıntılarını görmezden gelen bir topluma ait tahammülsüzlüğün manipülasyona dönüşmesi, filmde açıkça tasvir ediliyor. Tabii bahsettiğimiz tüm bu unsurlar, “kör göze parmak” mesaj kaygısının ne kadar öne çıktığını da gösteriyor.
Günahkarlar ve Kurbanları
Karakterler bilinmeyen bir tehdide karşı savunmasızken, her biri korkularıyla baş etmek için farklı stratejiler geliştiriyor. Kimisi inkâr ediyor, kimisi saldırıyor, kimisi ise kendi içindeki karanlığı başkalarına yöneltiyor. Film, kontrolü kaybetmenin insanları ne kadar radikalleştirebildiğini gözler önüne seriyor. Sonuç olarak, Weapons izleyiciyi sadece bir gerilim duygusuyla değil, insan doğasının rahatsız edici tarafıyla da yüzleştirmeyi amaçlıyor. Bu bakımdan senaryonun başarılı olduğu söylenebilir.
Öte yandan, filmin senaryosunda basite kaçınılan hamleler nedeniyle oluşan bazı gedikler var. Cregger, inanılmaz derecede kendine güvenen ve baştan çıkarıcı bir şekilde sürükleyici bir yönetmenlik performansı sunuyor. Harika ve sarsıcı şoklarla dolu mizansenler kurguluyor. Seyirciyi koltuğa mıhlayan ama anlam verilemeyen belirsizlik anları ortaya çıkartarak bilinmeyenin yarattığı tekinsizliği bir avantaj olarak kullanıyor.
Weapons, sürpriz bozan ve anlamlandırması güç kötü karakterinin devreye girmesiyle, başından beri anlatmak istediği hikayeye ihanet ettiği hissini yaratıyor. Tamam, bu karakteri canlandıran oyuncu, rolünde unutulmaz bir performans vermiş; ancak inanılmaz derecede korkutucu olan bu karakterin onca anlatım tekniğiyle kurulan hikayenin neresine konumlandırılabileceği, film bittiğinde kafanızın bir köşesini kurcalayan bir defoya dönüşüyor. Karakter, aniden filmin üzerine çöken bir kara bulut şeklinde önümüzde dururken, kendimizi tuhaf bir kabusun içinde buluyoruz. Ama bu kabusun içinde bulunmamız, filmin başından beri anlatmaya çalıştığı hikayeye ihanet eder gibi bir etki yaratıyor. Tanımlayamadığımız bir kaosun içinde bulunmamız, kabustan uyandığımızda kifayetsiz bir şekilde boşluğa düşmemize neden oluyor.
Her yönüyle doyurucu ve yer yer de etkileyici bir film olan Weapons, mesaj kaygısını hikaye yapısının içine sarmalarken, yönetmenin kusursuz ilerleyen odak noktasını kaybetmesine yol açıyor. Sonuçta Weapons, korku filmi severlerin türe karşı neden aramaksızın geliştirdikleri bağlılıklarına sırtını dayayarak kolaycılığa kaçıyor. Genel izleyici ise film bittiğinde etkilense de, net bir tatmine ulaşamadığını söyleyebilirim. Çünkü bazen sonuçlar, nedenlerin üzerini örten bir örtü gibidir. Weapons da -bu örtünün altını çok kurcalamazsak- bir yere kadar kendimizi kandırmamızı sağlayan bir paket olarak sınıfı geçiyor.
Haktan Kaan İçel’in, diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar