Yazar Türkiye’nin en köklü ve prestijli sinema etkinliği olan İstanbul Film Festivali, bu yıl 44. kez sinemaseverlerle buluşuyor. 11-22 Nisan tarihleri arasında düzenlenecek festival, dünya sinemasının en seçkin örneklerini, usta yönetmenlerin son yapıtlarını ve genç yeteneklerin dikkat çeken filmlerini İstanbul’a getiriyor.
Haktan Kaan İçel bu yazıda 44. İstanbul Film Festivali‘nin 5. gününde izlediği filmleri değerlendirdi. Keyifli okumalar.
How to Make A Killing
Fransız sinemasının gözde komedi oyuncularından Franck Dubosc’in hem yazıp hem yönettiği hem de başrollerinden birinde yer aldığı How to Make A Killing, tipik kara mizah-suç filmlerinin tüm unsurlarını içinde barındırıyor.
Birbirinden salak karakterler, plansız tuhaf ve komik cinayetler ve olayları çözmekten ırak işlevsiz polisleriyle tam bir kahkaha bombası olmayı başarmış. Coen filmlerini anımsatan senaryosu, sonlara doğru Fransız absürt komedisine evriliyor. Yine de keyifli vakit geçirmek isteyenler için cevher sayılabilir. Başarılı performanslar ve yer yer başka filmlere ufak göndermeleriyle Fransa’dan Fargo’ya cevap gibi diyebiliriz.
Lurker
Sundance Film Festivali’nde epeyce övülen Lurker, günümüzün hayran kültürünü ve ünlü olmak için insanın nereye kadar gidebileceğinin sınırlarını gösteriyor. Bu türde pek çok film yapılsa da, bu filmin ilginç yanı filmdeki kötü karakterin istismar seviyesinde kullanmaya başladığı kurbanına karşı yapıcı hamlelerde bulunması diyebiliriz.
Film karanlık yollara sapabilecekken bunu tercih etmeyerek, insan davranışlarını izlemeyi tercih ediyor. Bu yönüyle de pek çok hayran gerilim filmleri arasında kendine özel bir yere temas ediyor. Öte yandan filmin Amerikan Rüyası’nın karanlık yüzünü hırs, sevgi, nefret ve kimlik bunalımı üzerinden vermesi, ana karakterinin tekinsiz hali ve yer yer film gerilim sularında yüzse de, türe girmekteki kararsızlığını gizleyemiyor. Bu durum pek çok filmde negatif etki yaratacakken, bu filmde olumlu etkiliyor. Festivaldeki iyi filmlerden biri olarak denenmesi gerekiyor.
Reflection in a Dead Diamond
Tür sinemasının yaramaz ikilisi Hélène Cattet ve Bruno Forzani yeni filmlerinde bu sefer ajan filmlerini kendilerine has tarzlarında yorumluyorlar. Grafik art imgeler, yakın planlar, eritme geçişler, sesin keskin kullanımı ve gerçek ile rüya arasında gelgitler yaşayan bir atmosfer filmi karşımıza çıkıyor.
Filmdeki şiddet sahnelerinde ellerini korkak alıştırmazken, cinsellik estetize ediliyor ve kaos filmin başrollerinden biri haline geliyor. Yönetmenler korku ile başladıkları seride iyice uzmanlaştıkları için ajan filmlerinde de harika iş çıkartıyorlar. Beklentileri tamamen karşılarlarken, yine de modern sanat düzeyinde kurgu oyunları yapan bu filmde yorulup tarzı beğenmeyecekler de bolca olabilir. Ama yaratıcı şeyler peşindekiler mutlaka izlemeli.
Sex
Altın Ayı ödüllü yönetmen Dag Johan Haugerud üçlemesiyle bu yılın en dikkat çeken yönetmeni olmuştu. Üçlemenin ilk halkası olan Sex, erkeklik kodlarından yola çıkarak cinsellikte özgürleşmenin toplum normları içerisinde tepkilerini tahlil ediyor. Bir yandan insanların eşcinselliğe bakış açısı, öte yandan kabullenilemeyen cinsel kimlik travmasının din, aile, ilişkiler ve dostluklar arası çıkmazlarını karakterlerinin karşılıklı diyalogları üzerinden ilerleyerek seyircisine sunmaya çalışıyor.
Sinematografik olarak birkaç sıradışı kadraj denemesi dışında görsel olarak pek vaatkar bir film ortaya çıkmıyor. Ancak yine de seyircisini düşünmeye iten bir stili olduğunu söyleyebiliriz. Filmin temel sorunu belki de belli diyalogların içinde fazla dolanıp oyalanması denilebilir. Filmin gereksiz anlarını içerisine dahil etmese bir şey kaybetmezmiş. Senaryo üzerinden ilerleyen ilişki filmlerini sevenler deneyebilir.
Motel Destino
Suç dünyasından uzaklaşmak isteyen bir gencin, sığındığı seks otelinde kapıldığı yasak ilişki üzerine tipik bir üçlü entrika filmi ortaya çıkmış. Karim Aïnouz neon ışıklı set tasarımları, seks inlemelerinin eksik olmadığı ses dizaynı ve bolca jump shot kullanarak hikayesini dinamik tutmayı başarıyor.
Seyir zevki olarak tatmin edici olsa da, hikaye anlamında üçlü tutku gerilimi yakalamak dışında ekstra bir noktaya evrilmiyor. Tuhaf karakterlerin varlığıyla karşımıza post apokaliptik film kötülerini andıran karakterler çıkarken, film kendini fazla ciddiye alıyor. Kendini finalinde olduğu gibi bir aşk filmi olarak tanımlıyor. Ancak bu duruma bir tek yönetmeni kendini inandırmış gibi diyebiliriz. Yine de yorucu olmayan filmleri seçenler için değerlendirilebilir.
Haktan Kaan İçel’in, diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar