By Caz, 70’lerde artık eski popülerliğinde değildi. Rock & Roll müziğin Amerika’da artan popülerliğine ayak uyduramayan cazcılar ise kendilerini daha çok Avrupa’da göstermeye başladılar. Köln 75, bize caz tarihinde en çok satan konser kaydı olan The Köln Concert‘ın neredeyse gerçekleşememe hikayesini anlatıyor.
Vera, ailesinin ondan çok büyük beklentileri olan 16 yaşında bir genç kız. Daha bu yaşlarda Hippi yaşam tarzını benimseyen, caz barlarda takılan biri. Bir gün bu sayede ünlü müzisyen Ronnie Scott ile tanışıyor. Scott, ona hayran kalıyor ve ondan Almanya turnesini düzenlemesini istiyor. Böylece Vera artık kendi kariyer yolunu ve hayatını tamamen değiştirecek bu yola adımını atmış oluyor.
Kaybedecek Bir Şeyi Olmayanların Hikayesi
Köln 75, ele aldığı konser yerine Vera‘nın bu işi ne kadar tutku ile yaptığına, bu konserin onun hayatındaki önemine ve özellikle babasıyla yaşadığı çatışmaya odaklanıyor. Babasının ondan beklentisi kendisi gibi diş hekimi olması iken, Vera‘nın tam tersi bir hayatı benimsediğini görmek babasının bütün hayatı boyunca ona sırt çevirmesine neden oluyor. Vera ise bu küskünlüğe boyun eğmeyerek elinden gelen her şeyi yapıyor. The Köln Concert; onun için sadece bir konser değil, babasına karşı sergilediği bir güç gösterisine dönüşüyor.
Köln 75, Vera‘nın hayatına odaklanırken dönemin Almanyası’nın sosyo-ekonomik durumuna da ufaktan değiniyor. Zaten yönetmen Ido Fluk‘un da bir iki sahne dışında dönemin içinde bulunduğu karmaşanın içerisine girmeyi pek tercih etmediğini görebiliyorsunuz. Bunun da sebebi basit: Yönetmen, sadece Vera‘nın o tarihi konsere doğru giden yolunu anlatmak istiyor. Bunun dışında da filmin çok fazla bir derdi yok. Bu arada bu kesinlikle kötü bir karar değil, aksine filmin anlatmak istediği şey üzerinden gitmesi en doğrusu. Köln 75, diğer türlü her şeyin birbirine girdiği bir film olabilirdi.
Caz Müziğin Büyülü Havası
Filmin bir diğer kahramanı ise Keith Jarrett. O; bunalımda olan, Amerika’da arık tutunamadığı için Avrupa turnesi yapan büyük bir müzisyen. Kendisini diğer müzisyenlerden ayıran en büyük olayı ise her konserini doğaçlama yapması. Kimse (kendisi dahil) o gün nasıl bir müzik çalınacağını bilmiyor. Bu durum da artık onu çok yoruyor ve zaten bu parasızlıkta artık böyle devam etmenin onun için sağlıklı olmayacağına karar veriyor.
Vera ile Keith, Berlin’de anlaşarak Köln’de konser yapmaya karar veriyor ama Keith‘in bazı talepleri oluyor. Bu talepler o gün Vera için makul görünse de, konser günü hiçbir şey istediği gibi gitmiyor. Keith‘in istediği piyanonun olmadığını fark ettiğinde ise Vera için bu işin içinden çıkmak bir hayatta kalma mücadelesine dönüşüyor. Köln Opera Salonu’nu tutmak için annesinden aldığı 10 bin mark borç, onun için ya caz ya da hayatı boyunca istemediği bir işi yapmak demek. Bu yüzden elindeki piyanodan en iyisini çıkarıp Keith‘i de ikna edince hayatındaki en önemli eşiği atlıyor.
Köln 75 bu anlattıklarıma rağmen hiç olmayabilirdi. Sebebi ise o gün şans eseri bir şekilde konserin kayıt edilmesi. Kayıt alınması, Keith‘in normal şartlarda asla kabul etmediği bir şey ama zaten o gün orada gerçekleşen hiçbir şey normal olmadığından bunu onaylıyor. Hayatın cilvesi işte, asla kendisinden ödün vermeyen ve yavaş yavaş bu işten soğuyan Keith Jarrett, o gün bazı şeylere “evet” diyor ve her şey inanılmaz bir noktaya evriliyor.
Dördüncü Duvar Yok Oldu
Köln 75‘in belki de en etkili noktası hikayeyi anlatış şekli. Tamamen Vera‘nın gözünden ve seyirciye arada bir bilgi veren Michael üzerinden filmi izliyoruz. Hem Vera hem Michael ara ara dördüncü duvarı yıkarak hem filmin temposuna katkı sağlıyor hem de seyirciyi bilgilendiriyor. Michael; filmin ortasında bir anda caz müziğin tarihini, türlerini anlatmaya başlıyor. Bu da Fluk‘un seyirciyi filmin içine çekmek için kurguya yaptığı harika bir ekleme haline geliyor. Dördüncü duvar yıkma meselesi, maalesef son zamanlarda fazlasıyla kullanıldı ve çok fazla kötü örneğini gördük. Köln 75‘te ise bence hem çok abartılmadan dozunda kullanılmış hem de filmin ilerleyişine ve hikaye anlatıcılığına çok büyük bir katkı sağlamış.
Köln 75 belki teknik açıdan şahane bir iş değil. Buna rağmen, bence dönemi yansıtırken kullandığı renk paletleri ile güzel bir görsel estetiği olan bir yapım. Zaten caz müzik bence filmlere çok yakışıyor, dolayısıyla teması filmin avantajına dönüşüyor. Öte yandan, bana kalırsa oyunculuklar da oldukça iyiydi. Vera‘yı oynayan Mala Emde ve Keith Jarrett‘ı oynayan John Magaro filmin duygu yükünü güzel taşıyor. Emde filmin yüksek tempolu ve enerjik tarafını üstlenirken Magaro ise daha ziyade melankolik kısmını taşıyor.
“Film hakkında bu kadar iyi şey söyledin, peki hiç mi sıkıntısı yok?” diye sorarsanız, ne yalan söyleyeyim aklıma hiç gelmiyor. Filmi izlediğimden beri hakkında kötü bir yan aradım ama hiç bulamadım. Tarihte önemli bir yeri olan bir hikaye anlatan çoğu film, genelde sanki her şeyin harika gittiğini ve sonuçta o noktaya ulaşıldığını anlatır. Köln 75 ise söz konusu konserin tam tersi bir şekilde neredeyse gerçekleşemediğini ve hiçbir şeyin normal şartlarda işlemediğini anlatıyor.
Yiğit Kirpi‘nin diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar