Bazı filmler bittikten sonra aklınızda büyük cümleler bırakmaz. Dünyaya olan bakışı açınızı değiştirmez, sinema hakkında uzun uzun düşündürmez, kusursuz bir hikâye anlattığını da söyleyemezsiniz. Ama içinizde küçük, sıcak bir yer bırakır. Doing Life da biraz böyle bir film.
Tyler Perry’nin yazıp yönettiği Doing Life, hayatını ayakta tutmaya çalışan genç bir anne olan Anika ile geçmişinde yaptığı bir hata nedeniyle yıllarını hapishanede geçirmiş Carousel’in yollarının kesişmesiyle başlıyor. İkisi mektuplar aracılığıyla beklenmedik bir bağ kuruyor fakat film zamanla bu bağı bir aşk hikâyesinden daha geniş bir yere taşıyor. Günün sonunda Doing Life ikinci şanslarla değil, insanların birbirlerine verdikleri ilk şansla ilgileniyor.
Bu yazı Doing Life filmiyle ilgili spoiler içerebilir.

Bir İsyanın Ardından Kalan Mektuplar
Anika ve Carousel’in hikâyesinin başlangıcı aslında romantik bir karşılaşmadan oldukça uzak. Anika, hapishanede gardiyan olarak çalışırken çıkan bir isyan sırasında yaralanıyor. Hamile olan Anika’yı mahkûmların arasından kurtaran kişi ise Carousel oluyor. O sırada Carousel de Anika’yı çoktan fark etmiş durumda. Resmini çizmiş, ona karşı içinde bir şeyler biriktirmiş. Belki de bu yüzden aralarındaki bağ, filmde anlatıldığı gibi bir anda ortaya çıkmıyor. İsyan bitiyor ve Anika hayatına devam ediyor; Carousel ise hapishanede kalıyor. Ama hikâye burada bitmiyor.
Carousel’in Anika’ya yazdığı mektuplar, filmin en sevdiğim kısımlarından biri oldu. Çünkü bu sahnelerde karakterler, birbirlerine yaklaşmaya önce bedenleriyle değil, kelimelerle başlıyor. Bu sebeple, Carousel’in Anika’ya “Aklım sende kalmıştı.” demesi, filmin içinde basit bir romantik cümleden daha fazlasına dönüşüyor. Bu iki karakterin hikâyesi, aslında sona eren ama varlığının hâlâ hissedildiği bir rastlantı üzerine kuruluyor. Zira, bazı insanlar hayatımıza çok kısa bir anlığına giriyor ama o anın içinde bir şey bırakıyor. Biz yolumuza devam ediyoruz, hayat başka şeylerle doluyor, fakat o insanın bıraktığı küçük bir iz bir yerlerde kalmaya devam ediyor.
Carousel hapishaneden çıktığında Anika’nın hayatı zaten zorluklarla dolu. Bir yandan annesine bakıyor, diğer yandan iki kız kardeşiyle uğraşıyor; tüm bunları yaparken kızıyla da bir hayat sürdürmeye çalışıyor. Hemşirelik okumak istiyor fakat maddi imkânsızlıklar nedeniyle bunu gerçekleştiremiyor. Carousel ise tam da bu karmaşanın ortasında Anika’nın hayatına giriyor. Fakat Anika’nın ailesi için Carousel’in kim olduğu oldukça basit: O bir mahkûm. Annesinin itirazı da bunun üzerinden şekilleniyor. Kızının hayatını geçmişinde suç işlemiş biriyle birleştirmesinden korkuyor ve Carousel’in gerçekten değişip değişmediğini, nasıl biri olduğunu bilmiyor. Onu tanımadan önce ön yargılı olmayı seçiyor.
Filmin bana en çok düşündürdüğü şeylerden biri de buydu: Bir insanı ne kadar geçmişiyle tanımlıyoruz? Birinin yaptığı bir hata, hayatının geri kalanını açıklamaya yeter mi? Carousel’in hikâyesi, bu sorulara büyük cevaplar vermiyor. Bunun yerine karakterini küçük davranışlarla gösteriyor. Anika’nın yanında oluyor, kızına sahip çıkıyor. Annesiyle aynı evde yaşamaya başladığında, kendisine mesafeli davranmasına rağmen onunla ilgileniyor. Ve belki de ön yargıyı kırmanın en gerçek yolu bu oluyor: Büyük bir konuşma yapmak değil, orada kalmak.
Karakterin başta onu istemeyen kadınla aynı evde yaşamaya başlaması özellikle hoşuma gitti. Çünkü Doing Life, burada “ön yargılı annenin nihayet yanıldığını anlaması” gibi tek bir sonuçla meseleyi kapatmıyor. Carousel’in davranışları, annenin onu tanımasını sağlıyor. Birini tanımak bazen onun hakkında duyduklarımızı unutmakla başlıyor. Carousel’in geçmişi yok olmuyor ya da hapishanede geçirdiği yıllar silinmiyor. Ama geçmişi onun bütün kimliği olmaktan çıkıyor. Çünkü Anika için artık o sadece “eski mahkûm” değil. Annesi için de zamanla aynı şey oluyor. Ve bence film burada aşk hikâyesinin ötesine geçiyor; Carousel’in Anika’ya olan sevgisi büyük romantik jestlerden ziyade gündelik hayatın içinde ortaya çıkıyor.

İnsan Bazen Hayatını Seçemediği Yerlerden Kuruyor
Carousel’in geçmişine baktığımızda onun hikâyesinin de göründüğü kadar basit olmadığını anlıyoruz. O da hayatının bir döneminde yanlış insanların, sıkıntılı koşulların ve zorunlulukların içinde kalıyor. Hapishanede geçirdiği on yıl boyunca ise kendisini geliştirmeye devam ediyor: Resim yapıyor, aynı zamanda hukuk okumak istiyor. Kendisine yeni bir hayat kurmaya çalışıyor. Carousel’in çizdiği resimler, yalnızca onun yeteneğini göstermekle kalmıyor, içerideyken bile kendisi için başka bir hayat düşünmeye devam ettiğini gösteriyor. Bu sebeple, filmin ressamlık üzerinden kurduğu anlatı da ilgi çekici bir hâle geliyor. Anika’yı daha önce çizmiş olması ise hikâyeye bambaşka bir katman daha ekliyor.
Belki de Carousel’in Anika’ya duyduğu şey, onu yeniden gördüğünde başlayan bir aşk değildir. Hapishanenin içinde, hayatının sıkışıp kaldığı bir dönemde bile dışarıda başka bir ihtimal olduğunu hatırlatan bir histir. Anika’nın da yarım kalmış bir hayatı var: Hemşirelik okumak istiyor ama parası yok, bir yandan annesine bakıyor ve çocuğunu tek başına büyütüyor. Hayat sürekli ondan bir şeyler istiyor ve o kendi istediği şeyleri ertelemek zorunda kalıyor. Bu yüzden ikisinin birbirlerine iyi gelmesi, romantik bir tesadüften daha anlamlı hissettiriyor. Çünkü her ikisi de kendi hayatlarında yarım kalmış bir şeyleri tamamlamaya çalışıyor.
Filmin finaline doğru gelen tablo meselesi ise bu yüzden benim için önemliydi. Carousel’in yıllardır yaptığı resimlerden biri galeride karşısına çıkıyor. Bir zamanlar hapishanede çizdiği şey, artık başka insanların gördüğü bir sanat eserine dönüşüyor. Ve tam o sırada Anika’nın hemşirelik eğitimi için gereken 8 bin doları bulması gerekiyor. Annesinin ölümünün ardından aile içinde yaşanan karmaşanın ortasında, Carousel tabloyu satıyor ve parayı Anika’ya veriyor.
Filmin bütün hikâyesini düşündüğümde bu sahneyi yalnızca romantik bir jest olarak göremiyorum. Çünkü Carousel, Anika’ya yalnızca para vermiyor. Onun ertelemek zorunda kaldığı hayatına devam edebilmesi için bir kapı açıyor. Anika da Carousel’in geçmişine rağmen onun yeniden başlayabileceğine inanıyor. Belki de filmin bütün meselesi tam olarak burada: Birbirlerinin hayatını kurtarmaları değil, hayatlarına devam edebilmeleri için birbirlerine alan açmaları.

Bazı Filmler Büyük Olmadan da Güzel Hissettirebilir
Doing Life kusursuz bir film değil. Hikâyesinin bazı yerlerde kolay çözümlere yaslandığını, bazı duyguların fazlasıyla açık anlatıldığını ve karakterlerin yaşadığı bazı şeylerin daha derin işlenebileceğini düşünüyorum. Büyük fikirlerin peşinden koşan, sinemasal olarak beni şaşırtan bir film de olmadı. Ama bütün bunlara rağmen, filmi izlerken yüzümde uzun süre küçük bir gülümseme kaldı. Çünkü bazen bir filmi sevmek, onun kusursuz olduğunu düşünmek anlamına gelmiyor. Bazen bir film size sadece iyi geliyor.
Doing Life bende tam olarak böyle bir his bıraktı. İki insanın birbirlerine güvenmeyi öğrenmesini, bir insanın geçmişinin onun bütün geleceği olmadığını ve sevginin bazen çok büyük sözlerden ziyade birinin yanında kalmakla gösterildiğini izlemek güzeldi. Bu; hayatın insanlardan aldıkları kadar, insanların birbirlerine verdikleri şeylerle de şekillendiğini hatırlatan küçük ve sıcak bir film. Belki de bu yüzden filmi bitirdiğimde aklımda hikâyenin büyük dramaları değil, daha çok küçük anları kaldı: Bir mektup. Bir çizim. Bir evin içinde hasta bir kadına yardım eden bir adam. Bir çocuğun hayatına yavaşça dahil olan biri. Ve sonunda birinin diğerine söylediği, belki de bütün filmin özeti olabilecek o şey:
Devam et.
Çünkü bazen hayatın bize sunduğu ikinci şans, gerçekten ikinci bir şans değildir. Bazen sadece birinin bize yeniden başlayabileceğimize inanmasıdır.
Nisa Kansız‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.




















Yorumlar