Yazar Ölümün kandırılamayacağını en korkunç yollarla gösteren Final Destination serisi, 14 senenin ardından Final Destination: Bloodlines ile geri dönüyor. Filmin yönetmen koltuğunu 2018 yapımı Freaks filmiyle isimlerini duyuran Zach Lipovsky ile Adam B. Stein paylaşıyor. Senaryo tarafındaysa son dönemde Scream 5, Scream 6 ve Ready or Not filmleriyle başarısını kanıtlamış olan senarist Guy Busick ve güncel Spider-Man serisiyle adını duyurmuş olan yönetmen-senarist Jon Watts ile Lori Evans yer alıyor. Film, hem seneler sonra seriyi diriltmesiyle hem de 1 saat 50 dakikalık süresiyle serinin en uzun filmi olarak dikkat çekiyor.
Stefani, hiç tanımadığı babaannesinin korkunç bir biçimde öldüğü kabuslardan mustariptir. Bu gerçekçi kabusta gençliğini gördüğü babaannesi ile çevresindeki herkes, büyük bir faciada dehşet verici şekillerde hayatını kaybetmektedir. Üniversiteden uzaklaşmasına ve uyku uyuyamamasına neden olan bu kabusun peşine düşen Stefani, deli yerine koyulan babaannesiyle tanıştığında gördüğünün bir rüyadan ibaret olmadığını trajik bir biçimde öğrenir. Ölüm, Stefani ve ailesi için gelecektir.
Suçlu Eğlence
Final Destination: Bloodlines, serinin önceki filmlerine bakıldığında beklenileceği üzere derinlikli ve incelikli bir senaryo sunmuyor. Fakat bunca senenin ardından hem serinin atmosferine sadık kalarak hem de orijinal bir hikaye sunarak önceki filmlere bir şekilde dokunmayı başarıyor. Serinin diğer filmlerinde ölüm, birbirleriyle kan bağı bulunmayan gruplardaki kişilerine peşine düşüyorken bu filmde büyükanneden toruna direkt olarak bir aileyi hedef alıyor. Bunun ve önceki filmlerdeki ölümlerin temel nedeniyse geçmişte yaşanması önlenen büyük bir faciaya bağlanıyor. Bu açıdan film, orijinal bir hikaye ile sıradanlığı kırarak seriye yeni bir soluk getirmeyi başarıyor. Bunun yanında birbirinden farklı, yaratıcı, dehşete düşürücü ve trajik ölüm biçimleri sunmayı da ihmal etmiyor. Ayrıca önceki filmlerden hafızalara kazınan olaylara, karakterlere ve ölüm biçimlerine de göndermeler yapıyor.
Senaryoyu ayrıca öne çıkaran ve serinin diğer filmlerinden ayıran yönüyse mizahı ustalıkla kullanışı oluyor. Filmde akıl almaz ölümler gerçekleşirken trajikomik denilebilecek anlar; diyaloglar ve karakter tepkileri ile izleyiciyi güldürüyor ve suçlu hissettiriyor. Film, bir noktadan sonra kocaman bir suçlu eğlenceye dönüşüyor, izleyici ne hissedeceğine şaşırıyor. Ölümlerin öncesinde küçük oyunlarla önceden sezdirme tekniğinin kullanımı ise keyif veriyor. Örneğin, bir cam çatlamadan önce crème brûlée tatlısının kaşıkla çatlatılması gibi…
Ölümün Binbir Yolu
Final Destination: Bloodlines seriye unutulmayacak yeni travmalar ekliyor. Filmdeki ölümler, kendini tekrar etmeden yaratıcı, rahatsız edici ve bol kanlı grotesk portreler halinde sunuluyor. Ölümler, serinin önceki filmlerinde olduğundan belki biraz daha fazla şaşırtmaca ve twist içeriyor, bu da seyir zevkini olumlu yönde etkiliyor. Her zamanki gibi elini korkak alıştırmayan film, çocuk bile dinlemeden her türlü organı ve bolca kanı gözler önüne seriyor.
Bütün bunların yanı sıra film, serinin IMAX için yapılan ilk halkası olarak seyirciyi dev ekranda bir dehşet yolculuğuna davet ediyor. Ölümlerde neredeyse pratik efektlerden bile fazla CGI kullanımı mevcut; ancak buna rağmen efektler, birkaç yer hariç filmin evreninde sırıtmıyor ve seyir keyfi baltalanmıyor. Final Destination Bloodlines‘ın önceki filmlerden daha nitelikli, özenli bir sinematografi ve tekniğe sahip olduğu anlaşılıyor.
Tony Todd’a Elveda
Final Destination deyince ölümleri kadar unutulmaz olan ikonik karakteri William Bludworth akıllara geliyor. Her filmde ölümden kurtulmaya çalışan gençlerin karşısına çıkıp adeta akıl hocalığı yapan bu karakteriyse Candyman ile tarihe geçen Tony Todd canlandırıyor. 2024 senesinde vefat etmiş olan kült oyuncunun Final Destination: Bloodlines filminde karşımıza çıkıyor oluşu ise serinin ve oyuncunun fanları için güzel bir detay. Filmin bu yönü, adeta Todd için bir veda oluyor. Filmin ana kadrosunu oluşturan oyuncular ise popüler olmayan isimlerden oluşuyor. Bu durumun filmi aşağıya çekme ihtimali varken, oyuncuların başarılı performansları ve aile dinamiğini hissettirebilmeleri sayesinde film durumu lehine çeviriyor. Ayrıca herkesin bilmediği yüzlere yer verilmesi, korkunun daha gerçek hissedilmesi açısından da fayda sağlıyor; tıpkı found footage türündeki korku filmlerinde olduğu gibi.
Final Destination: Bloodlines‘ın (şimdiden) iddia edildiği gibi serinin en iyi filmi olup olmadığı tartışılır. Ancak en iyilerinden birisi olduğu ve etkileyici bir dönüş yaptığı inkar edilemez. Final Destination: Bloodlines; derinlikten yoksun klasik akışına rağmen orijinal hikayesi, güçlü mizahı, yaratıcı fakat travmatik ölümleri, gülümseten göndermeleri ve daha fazlasıyla senenin kaçırılmayacak filmlerinden biri olmayı başarıyor. Serinin ve korku filmi hayranlarının ise iki kat dehşet verici bir deneyim için filmi mümkünse IMAX’te izlemeleri gerekiyor.
Buğra Mert Alkayalar‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar