Lazarus (2025): Watanabe'nin İkinci Baharı

Animasyon dizilerinin yayın platformları için giderek daha önemli hale geldiği şu günlerde animelere duyulan global ilgi de arttı. Netflix, geçtiğimiz günlerde dünyanın %50’den fazlasının anime izlediğine dair bir istatistik paylaştı. Hal böyleyken, her platformun kendine ait anime (ya da anime esintili animasyon) dizileri üretmeye başlaması kimseyi şaşırtmadı. Adult Swim ve Shin’ichirō Watanabe ortaklığından doğan Lazarus da belli ki bu akımın bir ürünü.

Bugün izlediğiniz çizgi diziler, gözünüze çocukluğunuzdan hatırladığınız yapımlardan kötü görünüyorsa haklısınız. Eskinin tümüyle el yapımı anime estetiği, genellikle iki boyutlu karakter animasyonlarının üç boyutlu objelerle harmanlandığı 2.5D bir forma evrildi. Bu yeni model, yaratımda sağladığı kolaylık dolayısıyla sürdürülebilirliği arttırsa da, aynı görsel kaliteyi sağlayamadığı da gün gibi ortada.

Yeni Nesil Animeler

Aslında sorun, -çoğunlukla olduğu gibi- tekniğin kendisinden ziyade yersiz kullanımında. Lazarus’un da animasyonlarını yaratan MAPPA’nın, birkaç yıl önce Attack on Titan’da başardıkları, animasyonun geleceğine dair hepimizi heyecanlandırmıştı. Ne var ki, bu teknik de kısa sürede sipariş iş ürettiren yapım platformlarının (öhöm-Netflix-öhöm) daha kısa teslim süreleri talep ederken kullandıkları bir bahaneye dönüştü. Eh, sonuçların Castlevania: Nocturne seviyesinin çok da üstüne çıkamayacağını tahmin etmişsinizdir.

Cowboy Bebop ve Samurai Champloo gibi herkesçe sevilen animelerin arkasındaki efsane isim Shin’ichirō Watanabe’nin yarattığı Lazarus da bu sürecin kısmi bir kurbanı. Tanıdık fakat etkili karakterizasyonu, geri sayımlı bir olay örgüsünün aciliyet hissiyle başarıyla birleştiren dizi kendini keyifle izletiyor. Yine de, ilk bölümden sezon finaline kadar basitleştirilmiş bir Cowboy Bebop izliyormuş hissini bir an olsun içinizden atamıyorsunuz.

Dünyanın Bir Ayı Kalırsa

Lazarus, Deniz Skinner adında Türk bir doktorun dünyaya yaydığı “hapna” adındaki bir ilacın beklenmedik gelişim sürecini konu alıyor. Bir anda ortadan kaybolan Skinner, acı hissini dindiren ve mutsuzluğu tedavi eden bu ilacı kullanan herkesin bir ay içinde öleceğini duyuruyor. İnsanoğlunun çoğunu yok oluştan kurtarmanın tek yolu, Skinner’ı bir ay dolmadan bulup ilacın panzehrine ulaşmak. Bu hedef doğrultusunda kurulan Lazarus ekibinin on üç bölümlük sezon boyunca süren arayışını izliyoruz.

Hikayedeki geri sayım, ufak bir aciliyet hissi yaratmayı başarıyor. Bölümlere yayılarak parça parça çözülen bir gizem örgüsü de denkleme eklenince dizi, seyir zevkini belli bir seviyenin üstünde tutabiliyor. Karakterler büyük oranda oturmuş kalıplar dahilinde işlense de, karşımızda iç dinamiği işleyen bir ekip var. Üstelik aksiyon sekansları da John Wick filmlerinden hatırlayacağınız Chad Stahleski’nin koordinatörlüğünde tasarlanmış, hatta yer yer fiziksel kayıtlar animasyona referans olarak kullanılmış. Kağıt üstünde her şey güzel duruyor değil mi?

Watanabe Geçmişinden Kaçamıyor

Dizinin etkisini azaltabilecek tek etken selefinin kalitesi. Cowboy Bebop’ı hiç izlememiş biri için Lazarus gayet etkileyici bir iş. Ne var ki, Watanabe’nin noir uzay operası başyapıtını izlemişler için Lazarus, aynı eserin basitleştirilmiş halini deneyimlemek gibi hissettiriyor. Giriş jeneriğinden müzik kullanımına, karakterlerin görünümünden hikayenin açılışına kadar Cowboy Bebop ile olan benzerlikler o kadar fazla ki, ikisini birbirinden ayrı değerlendirmek imkansızlaşıyor. Cowboy Bebop’ın farklı gezegenler ve uzay etkileşimleriyle katabildiği çeşitliliği, yakın gelecek dünyasında geçtiği için sağlayamayan Lazarus da maalesef bu karşılaştırmadan yenik ayrılıyor.

Yine de, Lazarus’u tekil olarak değerlendirmeyi başarabilirseniz modern animasyonların çoğundan daha iyi olduğunu fark edeceksiniz. Özellikle araçlarda kullanılan üç boyutlu animasyon gözünüzü rahatsız etse de, aksiyon sahneleri fazlasıyla tatmin edici. Ana karakter Axel’ın doğrudan açıklanmayan öldürmeme düsturu doğrultusunda, hikayenin aksiyon içerisinde çeşitliliğe de izin veren bir yapısı var. Axel’ın hapisten kaçış sekansıyla açılan ilk bölümün Mirror’s Edge oynamışların yüzüne bir gülücük konduracağı ise ortada.

Sır Perdesi Finalde Aralanıyor

Dizi, hikayesini açmak için hiç acele etmiyor. Bu tasasızlığın hem pozitif hem de negatif etkilerini görmek mümkün. Bu durum, küçük anların tadını çıkarmaya, anlatılanı farklı bir gözden deneyimlemeye olanak sağlasa da, aciliyet hissini baltaladığı için sürükleyiciliği aynı oranda zedeliyor. Tıpkı Cowboy Bebop gibi finaline yaklaştıkça vites arttıran Lazarus, gizem perdesini araladığı son bölümleriyle hedeflediği duygusal etkiye ulaşabiliyor.

Watanabe, dünya yaratımı ve sanat tasarımındaki çeşitlilikte de her zamanki başarısını sürdürüyor. Her bölümün açılışında “hapna” kullanan farklı birinden dinlediğimiz kısa öyküler, dünyaya girmemizi kolaylaştırıyor. Yaratıcılar, pek çok hikaye anlatıcısının takıldığı “dünyayı küçük bir parçadan ibaret sanma” tuzağına da düşmüyor. Ekibin Maldivler’den Pakistan’a kadar uzanan geniş bir alanı kapsayan arayışı, bir noktada Watanabe’nin Cowboy Bebop’ta da yer verdiği İstanbul’a uzanıyor. Tüm bunları kendine has müzikleriyle birleştiren dizi, kendini baştan sona keyifle izletiyor.

Özetle, karşımızda Cowboy Bebop’ın seyreltilmiş bir versiyonu var. O tadı özleyen ve biraz değişik versiyonunu yeniden deneyimlemeye hevesli bir izleyiciyseniz Lazarus tam da aradığınız eser. Orijinal bir iş olarak değerlendirildiğinde, ilk yarısındaki ufak tempo sorunu dışında gayet tatmin edici bir yapım. İşlediği konuyu daha çok derinleştirebilecekken bunu yapmamayı tercih etmesi üzüyor, fakat ilk sezon devam edebilecek şekilde sonlandığından henüz net bir şey söylemek zor. Yine de, eski eserleri deneyim etmekle ilgili bir sorununuz yoksa Cowboy Bebop daha iyi bir alternatif olabilir.

Tuncer Haydarlar‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.