By Daha önce The Fall Guy, Black Panther, John Wick gibi aksiyon türünde öne çıkan filmlerin dövüş koreografisini ve dublör koordinatörlüğünü yapan Jonathan Eusebio, ilk uzun metrajı Love Hurts ile karşımıza çıkıyor. Ülkemizde 7 Ocak’ta vizyona girecek olan film, başarılı bir emlakçı olan Marvin Gable’ın sevgililer gününde başına gelen aksiyon dolu olayları konu alıyor. Filmin oyuncu kadrosunda Ke Huy Quan, Ariana DeBose, Mustafa Shakir ve Lio Tipton gibi isimler yer alıyor.
Milwaukee banliyölerinde yaşayan, emlakçılık mesleğinde başarılı bir konumda olan Marvin, eski suç ortağı Rose’den kırmızı bir zarf alır. Eski günlerinin karanlığından kaçamayan Marvin, geçmişiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalacaktır.
20 Yıllık Bir Hikaye ve Ke Huy Quan
Love Hurts, oluşumunda 20 yıllık bir perde arkası barındırıyor. Film, senaristler Matthew Murray ve Josh Stoddard‘ın ilk ismi Gable olan hikayesinden evrilmiş. Senaryo, filmin yönetmeni Eusebio gibi eski bir dublör olan yapımcı David Leitch‘in dikkatini çekmiş. Yapımcı Leitch‘in Eusebio ile Inosanto Dövüş Sanatları Akademisi’ne uzanan birlikteliklerinden dolayı Eusebio‘nun böyle bir hikayeyi yönetmesi kaçınılmaz olmuş. Eusebio‘nun dövüş koreografisi konusundaki yetkinliğinden yararlanmak istediklerini söyleyen Leitch, yönetmen hakkında şu sözleri söylüyor;
“Eusebio’nun her zaman bu geleceğin bir parçası olması gerekiyordu. Onunla dövüş sanatları eğitimi aldığımız neredeyse 30 yıllık bir geçmişimiz var. İkimiz de dublörlük dünyasına yeni adım atıyorduk. Chad Stahelski ile birlikte kurduğumuz 87eleven koreografi ekibinin ilk üyelerinden biri oldu ve o zamandan beri sayısız projede birlikte çalıştık.”
Love Hurts‘un ana odağında ise Ke Huy Quan bulunuyor. Indiana Jones of The Temple of Doom ve The Goonies filmlerinde çocuk yıldız olarak kariyerine başlayan ve Everything Everywhere All at Once ile En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü kazanan oyuncu, bir aksiyon baş kahramanı olarak karşımıza çıkıyor. Filmin potansiyeline göre uyumlu bir performansa sahip. Jonathan Eusebio ve David Leitch ile farklı bir aksiyon yıldızı yaratmaya çalıştıklarını söyleyen Quan, rol kendisine teklif edildiğinde ilk olarak rolün kendisine göre olmadığını ve ekibin Jason Statham‘ı araması gerektiğini diye düşünmüş. Quan süreci şu sözlerle anlatıyor;
Yıllar boyunca, klasik aksiyon yıldızları benim gibi değildi; Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone, The Rock gibiydi Eusebio ve David’le tanıştığımda, bana farklı türde bir aksiyon yıldızı yaratmak istediklerini gösterdiler; savunmasız olabilen ve duygularını koluna takabilen bir aksiyon yıldızı. İşte o zaman bu filmi yapmam gerektiğini anladım. Bu film, Hollywood’un statükoyu sarsmaya ve izleyicilere farklı bir şey sunmaya istekli olarak ne kadar ilerlediğinin bir kanıtıdır. The Rock‘a benzemiyorum, pazularım onunki kadar büyük değil ama Marvin Gable’da sevdiğim şey de bu.
Kan, Yüzleşme ve İhanet
İşinde başarılı olan ve “Yılın Başarılı Emlakçısı” seçilen Marvin, yaşadığı hayattan ve mesleğinden keyif almaktadır. Sabahları enerjik bir şekilde işe hazırlanır. Evde pişirdiği kurabiyeleri ofistekilere ikram eder. Herkes tarafından sevilmektedir. Ancak Love Hurts‘ün değinmek istediği bir durum vardır: “Ne kadar uğraşırsan uğraş, geçmişinden kopamazsın.” Eski partneri Rose’un gönderdiği zarftan sonra Marvin’in huzurlu yaşamı sekteye uğrar. Şirketin ofisinde sevgililer günü partisinde kendisi için yollanan tetikçi The Raven ile amansız bir çatışmaya girer. Rose ile beraber Knuckles’ın adamlarının peşlerinde olması Marvin’i tümüyle aksiyon dolu bir maceraya çeker.
Love Hurts, hikayesini anlatırken çok detaya inmeye çalışmıyor. İzleyiciyi yakalamak için olay örgüsünü hızlı bir şekilde ilerletme derdinde. Gable’ın iş yerinden arkadaşı umutsuz Ashley ve The Raven için ofisin içerisinde kurgulanmış bir alt hikaye yer alıyor. Filmin Quan ile denemek istediği fikir kulağa hoş gelse de, metinsel ve teknik olarak beyazperdede pek iyi gözükmüyor.
Senaryo ve Karakter Sıkıntıları
Love Hurts, kısa süresi içerisinde çok fazla şekle bürünmeyi deneyen ama bunların yarısını bile başaramayan bir konumda. Filmin genel olarak diyalogları olay örgüsü ve karakter yazımı oldukça yüzeysel bir boyutta. Karakterlerin yerleştikleri çerçeve o kadar dar ki, her bir karakterin yalnızca tek bir yönüne hatta duygusuna şahit olabiliyoruz. Ashley; umutsuz, mutsuz ve aşık. Tüm film boyunca yalnızca böyle davranması ve bu duygulara neden sahip olduğunu bilmememiz filmin senaryosu için yeterli. Marvin Gable karakterine dair anlatılan onun sesinden duyduğumuz sahneler karakterin değil de senaristlerin gündelik ruh durumuna tanıklık eder gibi hissettiriyor. Söylenen sözler ve izlediklerimiz bir parodi filmi edasında gibi. Çok fazla karakter hikayeye dahil durumda ve hepsinin temel bir motivasyonu neredeyse bir oyuncak figürünün üstlendiği tekil görevle eş değer.
Eusebio‘nun dublörlükten gelen yetkinliğini dövüş sahnelerinde gösterme isteği göze çarpıyor. Ancak filmin başındaki birkaç farklı perspektif dışında film belirgin bir farklılığa sahip değil. Üstelik bazı sahnelerde görsel efektlerin tökezlediğine şahit oluyoruz. Filmin önemli karakterlerinden Rose’un bakış açısı ve karakterinin sınırlamaları oldukça belirsiz. Geçmişi sunmak için gösterilen flashbackler bir noktadan sonra filmin yetersiz senaryosuyla birleşerek hikaye arkının tamamen kopuklaşmasına yol açıyor. Buna filmin mizahi olarak düşüklüğü ekleniyor. Birçok sekansta film mizahını güçlü bir unsur olarak görüyor. Ancak seyirciye geçmeyen ve yetersiz kullanılmış sahnelere yol açıyor. Filmin hikayesini iyi bir dinamikle eşlik etmediği gibi birtakım noktalarda daha tökezliyor. Marvin filmin başında kazandığı “Yılın En İyi Emlakçısı” sertifikasını elinden bırakmıyor. Dövüş sahnelerinde sertifikanın buzdolabı ve mikrodalga fırın içerisindeki yolculuğunu izliyoruz. En azından karaktere dair ekstra bir unsura şahit oluyoruz derken, film çoğu kez yaptığı gibi karakterin sembolik kurduğu güçlü özdeşleşmesini bir anda unutuyor. Yoluna başka bir şekilde ilerlemeyi tercih ediyor.
Aksiyon Sineması ve Deleuze Felsefesi Çerçevesinde Bakış
Yukarıda belirttiğim unsurlarla bağlantılı olarak sinemanın içerisinde her zaman iyi bir hikaye, senaryo ve karakter gelişimi beklenmeyebilir. Önemli olan tüm etkenler bir araya geldiğinde oluşan yapının belirli ölçüde izleyicinin deneyimine etkisi ve ele alınan unsurların bütünlüğüdür. Sinemanın illüzyon yaratma eşsizliği ve insan deneyimine olan etkisi onu eşsiz kılar. Söz konusu aksiyon filmleri olduğunda aynı beklentiler geçerli olduğu gibi, hareket kavramı ön plana çıkar. Tipik bir aksiyon filminden; temposu ve hikayesi ile izleyiciyi ekrana kilitleyecek, yaratıcı aksiyon sahneleriyle etkileyici bir atmosfer vadedecek unsurlar içermesi beklenebilir.
Yazar ve filozof Gilles Deleuze sinemayı düşüncenin bir etkeni ve formu olarak ele alır. Hareket-imge ve zaman-imge anlatıları içerisinde şekillendiğini belirtir. Hareket-imge kavramı aksiyon filmlerinin genel dinamiği ile uyumludur. Nedenselliğin iyi kurgulandığı ve teleojik olarak ilerleyen filmler bu amaca hizmet eder. Söz konusu Love Hurts olduğunda ise Deleuze‘nin hareket-imge kavramının ön planda olduğu söylenebilir. Ancak anlatının kendi iç mantığındaki sıkıntılar ve zaman dinamiğinin kullanımındaki eksiklikler ve karakter derinliğindeki yetersizlikler filmin baş kahramanın stereotip olarak değişimi haricinde “tipik” bir aksiyon filmi olmak istemesi ile çelişki yaratmakta. Filmin Deleuze‘nin bakış açısına teorik olarak uyumlu ama pratikte oldukça farklı ve yetersiz bir konumda olduğu söylenebilir.
Love Hurts, Jonathan Eusebio‘nun ilk yönetmenlik deneyimi olarak istenilen boyuta ulaşamıyor. Yapım ekibinin aksiyon sinemasındaki önemli yapımlarla olan iş birliği filmin aksiyon sahnelerinde standardın altına düşmemesini sağlıyor. Film, yalnızca aksiyon sekanslarında belirli bir tutarlılık sağlarken, senaryonun yetersizliği anlatı bütünlüğünü zayıflatarak filmin seviyesini aşağıya çekiyor.
Ahmet Duvan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar