Yazar 
NBA 2K27 (PS5)
NBA 2K27, kötü bir oyun değil. Aksine, sahadaki oynanışıyla piyasadaki en iyi basketbol deneyimi olmayı sürdürüyor ve bu sene getirdiği fikirlerin neredeyse hepsi doğru hamleler. Asıl problem, bunların hiçbirinin sonuna kadar götürülmemesi; yarım hissettirmesi.
Spor oyunları, özellikle son zamanlarda oyun sektörünün en tahmin edilebilir içerikleri haline geldi. Her sene aynı zamanda, aynı isimle, sonuna farklı bir sayı eklenerek karşımıza çıkarlar. Ancak NBA 2K‘in diğerlerinden hep bir farkı oluyordu. Bu seri, 1999’dan beri hayatımızdaki yerini koruyor ve iyi olduğu tüm zamanlarda “İşte spor oyunu böyle yapılır!” denilen bir itibarı oldu. Diğer serilerin imrenerek baktığı standardı aslında NBA 2K kurdu. Fakat günümüzde rakipsiz kalan stüdyo, artık oyunlarına eski özeni göstermemeye başladı.
NBA 2K27, kağıt üstünde serinin son yıllardaki en dolu oyunu. MyCareer’a eklenen co-op ve Eras modları, MyNBA ve MyTeam’e gelen yenilikler derken, aslında saydıkça çoğalan bir ilerleme durumu var. Buna karşın, oyunu oynamaya başlayınca şunu fark ediyorsunuz: Atılan her adımın yanında, yarım kalan bir şey duruyor.
Saha İçi Oldukça İyi
Top karakterinizin elindeyken NBA 2K27 hâlâ çok iyi bir oyun, bunda hiçbir sorun yok. Bu sene şut atmaya gelen yeni sistem, zamanlamanızı ve temponuzu çok daha okunabilir bir geri bildirim ile size sunuyor. Yıllardır ya fazla kolay ya da imkansız arasında gidip gelen şut hissiyatı, bu oyunda dengeli bir yere oturmuş.
Savunma tarafı da benzer bir şekilde iyileştirilmiş. Pozisyon almanız, savunma yaparken oldukça önemli. Renkli uyarı sistemi sayesinde de rakibin şutunu ne kadar bozduğunuzu anında görebiliyorsunuz. Oyunun animasyon tarafında da benzer bir özenden bahsetmek mümkün.
Öte yandan yeni layup sistemi, bitiriciliği savunmacının duruşuna göre değiştirebiliyor. Smaçlar ise rakibin tavrına oldukça bağlı kalarak dinamik davranıyor. Bunlar, gerçek maç görüntülerinden aktarılan hareketler ile birleşince, deneyim olarak oldukça iyi hissettiriyor.
Tabii ki düzelmeyen şeyler de var. Örneğin, oyuncular ve attıkları toplar bazen birbirlerinin içerisinden geçiyor. Yapay zekanın hücum anlayışında da bir sorun olduğunu düşünüyorum. Zira, top rakipteyken sürekli topu tutup süreyi eritmeye çalışıyorlar. Sanki her zaman son saniyeye kadar hücum etmeye çalışıyorlar. Özellikle siz tempolu bir şekilde oynamaya çalışırken yapay zeka böyle oynayınca durum sinir bozucu bir hal alabiliyor.
Hikâye Modu ve Yenilikler
Bu senenin kariyer hikâyesi Fire and Concrete ismini taşıyor ve sizi liseden G League’e, oradan da NBA’e taşıyor. Modun en büyük yeniliği ise co-op. Artık arkadaşınızla aynı kariyeri paylaşabiliyorsunuz. Aslında bunun çok iyi bir ekleme olmasını beklersiniz fakat bu değişikliğin büyük bir sıkıntısı var. Nitekim, ikinci oyuncu kendi karakterini yaratamıyor. Hikâye için üretilmiş olan Trace Miller isimli bir oyuncuyu kontrol ediyorsunuz. Boyunu, kilosunu, mevkisini seçebilseniz de sonrasında herhangi bir özelleştirme yapamıyorsunuz.
Daha da kötüsü, Trace tek başına oynasanız bile peşinizi bırakmıyor. Maç içi hedeflerimizde onun da sayı üretmesi isteniyor. Tamamen şut odaklı bir karakter yaptıysanız bile, notunuzun düşmemesi için Trace’i beslemek zorundasınız. Hikâye modunun sunmaya çalıştığı en büyük şey “kendi tarzınla oyna” felsefesidir. Bu felsefeyi benimseyen bir modun durmadan farklı bir kişiyi hatırlatmaya çalışması tuhaf bir tercih.
MyCareer Eras, aslında oyunun en güzel fikri. Karakterinizi 1984’ün Bird–Magic dönemine ya da Curry‘nin domine ettiği 2016 yılına bırakabiliyorsunuz. Buradaki en güzel özellik ise yayın grafikleri, kurallar, formalar ve hatta tribündeki insanların kıyafetlerinin bile döneme uygun olması. Transferler gerçek tarihi takip ettiğinden dolayı, seçtiğiniz efsanelerin arasına karışmak oldukça keyifli. Ama Eras’a geçtiğinizde ana hikâyede geliştirdiğiniz karakter yanınızda gelmiyor. Aynı yüz, aynı isim, ama sıfırlanmış bir build ile karşılaşıyorsunuz. Yani aynı oyuncuyu ikinci kez, baştan geliştirmeniz gerekiyor.
Şehir Büyüyor Ama Bazı Köşeler Boş
The City tarafı ise serinin en canlı yeri olmayı sürdürüyor. Yeni eklenen başlangıç kısmı ve ekiplere özel buluşma noktası, oyuna yeni girenler için şehri hem daha ilgi çekici hem de daha davetkar hale getiriyor. Boss mantığında ilerleyen sokak maçları ise hâlâ buradaki en eğlenceli modlardan biri.
Kadın karakter yaratabilme imkanının gelmesi de oldukça güzel bir gelişme. Ancak maalesef bu karakteri hikâye modunda kullanamıyorsunuz. Yani şehirde kadın bir oyuncu ile dolaşmak istiyorsanız, kariyer için ikinci bir karakter açmanız gerekiyor. WNBA modları da bu yarım kalmışlıktan payını alıyor. Maç sunumu, maç önü seremonileri ve törenler, erkek liginin oldukça gerisinde kalmış.
İşin oyuncu kısmının yanı sıra yönetim tarafında da bazı yenilikler var. MyNBA’e gelen yeni takas sistemi ve GM güven sistemi güzel eklemeler olmuş. Kulüp başkanı olarak verdiğiniz sözlerin tutulup tutulmamasına göre oyuncuları alıp alamayacağınız belirleniyor. Örneğin, çok yıllık sözleşmesi bulunan bir oyuncuyu takas etmek güven derecenizi düşürüyor. Bu da boşta olan iyi oyuncuları ikna etmek için daha fazla para harcamanıza neden oluyor.
Legacy ise NBA 2K27 için eklenen ilginç bir mod. Normalde biliyorsunuz ki oyuncu olarak oynayabileceğiniz kariyer yılı sınırlı. Legacy modunda ise, tek bir oyuncunun kariyerini oynayıp sonrasında özelliklerini oğluna aktararak, uzun yıllar sürecek dominant bir nesil inşa ediyorsunuz. Her bir oyuncu 25 kariyer sezonu geçirebiliyor ve 4 adet 25 yıllık kariyer yapabiliyorsunuz.
Tabii ki VC’den de bahsetmek gerek. Karakterinizi geliştirmenin yolu hâlâ sanal paradan geçiyor ve bu para modlar arasında ortak kullanılmıyor. Farklı bir build denemek istediğinizde ya haftalarınızı ya da paranızı vermeniz gerekiyor. Ayrıca, kozmetiklerin her sene sıfırlanıyor olması oldukça sinir bozucu. Şehir neredeyse her sene aynı kalmasına rağmen, geçen sene aldığımız bir şeyi tekrar almak için para harcamamız gerekiyor.
Sonuç
Serinin rakipsiz olması ve oyun içi satışlardan deli gibi para kazanması, sanırım hayranları bir yerden sonra kendi kendine yetmeye alıştırıyor. Biz tüketiciler olarak taraf tutmayı seviyor, sevdiğimiz markaların rakiplerini eleştirmek için yer arıyoruz. Ama bu firmaları başarılı yapan en önemli şey, karşılarında ciddi rakiplerin olması. Bu rakipler var olursa biz tüketici olarak daha özenli, daha güzel işler oynama şansı buluyoruz.
NBA 2K27, kötü bir oyun değil. Aksine, sahadaki oynanışıyla piyasadaki en iyi basketbol deneyimi olmayı sürdürüyor ve bu sene getirdiği fikirlerin neredeyse hepsi doğru hamleler. Asıl problem, bunların hiçbirinin sonuna kadar götürülmemesi; yarım hissettirmesi. Co-op var ama yarısı sizin değil, Eras var ama emeğiniz çöpe gidiyor, kadın karakterler var ama sadece belirli bir alanda geçerli…
Seriyi her sene takip edenler, bu oyunda yapacak pek çok şey bulacaktır. Ama uzun süredir uzak duranlar varsa, bu oyun seriye dönmek için en uygun sene olmayabilir. Umarım yarım kalmış fikirlerin üzerine gelecek sene gerçekten gidilir. Çünkü hepsinin büyük bir potansiyeli var.
Poyraz Akyol‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2: Geç Kalınan Kavuşma
Yorumlar