Yazar 
Reanimal (PC)
Reanimal, çok fazla temaya dokunup hiçbirini derinleştiremeyen bütünlükten yoksun bir oyun olmuş. Tatmin edici bir hikaye, akıcı ve sorunsuz bir co-op deneyimi ve iyi bağlanmış bir hikaye arıyorsanız bu oyun bence size göre değil.
Tarsier Studios dediğimiz zaman korku/gerilim ve platform oyunlarını seven herkesin aklına Little Nightmares serisi gelir. Ekibin Little Nightmares evreninde yarattığı o tekinsiz, rahatsız edici ama büyüleyici atmosfer sektörde eşine az rastlanır cinstendi. Herkes ekipten Little Nightmares 3‘ü beklerken IP, Bandai Namco‘ya satıldı ve seriye ne olacağı uzun bir süre belirsizliğini korudu. Bandai Namco Little Nightmares 3‘ü geliştirirken, Tarsier ise hayranlar tarafından serinin ruhani devamı sayılan Reanimal üstünde çalışıyordu.
Dolayısıyla ekibin yeni oyunu Reanimal duyurulduğunda herkes bir hayli heyecanlıydı. Kardeşlerin hikayesine odaklanan, yine o karanlık ve grotesk tarzı benimseyen Reanimal‘ın, önceki oyunların büyüsünü taşıyıp taşımadığı da merak konusuydu. THQ Nordic tarafından şubat ayında yayınlanan Reanimal, ne yazık ki bana tam beklediğimi veremedi. Gelin şimdi Tarsier‘in bu yeni markasının beğenip beğenmediğim yönlerini detaylı bir şekilde ele alalım.
Kayıp Bir Hikaye
Little Nightmares oyunlarında hikaye açık açık anlatılmaz. Yaşananlar oyuncunun yorumuna bırakılır ve çevresel bir hikaye anlatımı söz konusudur. Tarsier bu formülü Reanimal‘da da kullanmış. Fakat ne kadar başarılı uyarladığı konusu, beni bu oyunda en çok üzen şey oldu. Hikaye anlatıcılığının oyuncuya bırakıldığı sayısız oyun tüketmişimdir. Bu konuda tecrübesiz bir oyuncu da değilim. Ancak bu oyunda bana geçmeyen ve benim anlamlandıramadığım çok fazla şey oldu.
Oyun çıkmadan önce izlediğim fragmanlardan yola çıkarak hikaye için birkaç düşüncem vardı. Reanimal, hayvanlara yapılan eziyeti ve onların bir tüketim ürünü olarak görülmesini mi konu alıyordu, yoksa siperler ve askerler üzerinden savaşın anlamsızlığı mı anlatılacaktı? Ya da çocukların masumiyetinin, hayatın acımasızlığı karşısında nasıl yozlaştığı mı asıl konuydu? Açıkçası, oyunun bunların her birine yer yer değinen bir yapısı var ama bana tam olarak odağını bulamıyor gibi geldi.
Oyuna sandalla bir adaya yaklaşıp kardeşimizi sudan çekip alarak başlıyoruz. Ardından, Little Nightmares oyunlarındaki gibi, kendimizden çok daha büyük karakterlere karşı mücadele ettiğimiz bir dünyanın içerisine düşüyoruz. Ancak oyun ilerledikçe yukarıda bahsettiğim temalardan hiçbiri bir yere bağlanmıyor. Tarsier o kadar fazla temaya aynı anda dokunmaya çalışıyor ki, hem konu açısından oyunu çorba ediyor hem de kendi kimliğini bulamıyor. Ortada Little Nightmares gibi sizi büyük bir amaca götüren, gittikçe büyüyen bir hikaye yok. Oyunun net bir ana düşmanı da yok. Bunların hepsini göz önüne aldığımızda, Reanimal bittikten sonra “Bu muydu?” diye sorgulamama sebep oldu.
Kasvetli Bir Ada
Reanimal‘ın dünyası ve keşif hissi oyunun en güçlü yanlarından birisiyken, burada da ufak aksamalar mevcut. Oyunda kanalizasyonlardan, ürkütücü ormanlardan geçerek şehre ve bir sinemaya ulaşıyoruz. Burası oyunun aslında ilk bölümü. Kabul etmeliyim ki, görsel olarak gerçekten muhteşem bir iş çıkarılmış. Dünya tasarımı ve o kasvetli hava, oyuncuya çok başarılı bir şekilde aktarılıyor. Tasarım ekibini bu konuda takdir etmek gerekiyor. Ancak her bölüm kendi içerisinde harika bir şekilde tasarlanmış olsa da, birbirlerine yeterince bağlanmıyorlar. Dünya bir bütün değil de oyuna başlamadan önce seçilen chapterlar gibi kopuk duruyor.
Bu kasvetli ve güzel tasarlanmış dünya, aslında bir noktada size oldukça büyük hissettiriyor. Ancak oyunun lineer yapısı, bu noktada sizi oldukça engelliyor. O zaman şunu sormak gerekiyor: Madem buralarda içerik olarak hiçbir şey yok, neden bu kadar büyük ve boş tasarlandı? Keşif açısından, oyunda maske ve concept art toplayabildiğimiz gizli yollar bulunuyor. Ama mesela tekne ile gezebildiğimiz mayınlı bölümde ana görev dışında gidilecek neredeyse hiçbir şey yok. Ayrıca, toplanılabilir maskeler karakterlerin görünümünü değiştirmek dışında maalesef hiçbir işe yaramıyor. Bunların daha fazla işlevi olmasını çok isterdim. Ortada bir potansiyel olmasına rağmen kullanılamamış olması, geliştirme sürecinde tembellik edip etmediklerini düşündürüyor. Öte yandan, bu sene içerisinde geleceği söylenen 3 adet DLC var ve muhtemelen bunlar ile bu bölgelerdeki oynanış genişletilecek. Ama açıkçası Reanimal‘ı geri dönüp bu bölgeleri tekrar oynamak ister miyim pek emin değilim.
Hayatta Kalma Mücadelesi
Tarsier‘in yaptığı oyunlarda genel olarak gizlilik teması oldukça önemlidir. Little Nightmares‘da da kendimizden çok daha büyük düşmanlardan saklanarak doğru zamanlama ile kaçmaya çalışırdık. Reanimal da aynı formülü uyguluyor. Öncelikle, böyle sahnelerde yaratılan atmosfer gerçekten harika. Ama oyunun bu tekinsiz hissettirme duygusu, size levye ve bıçak verdikten sonra biraz kayboluyor. Çünkü oyun bu noktada biraz tarz değiştiriyor. Gizlilik kullanarak yaratıklardan kaçtığımız bir oyundan, karşımıza çıkan düşmanları dövdüğümüz bir oyuna dönüşüyor. Tabii ki gizlilik tamamen kaybolmuyor ama düşmanlarla dövüşmek yerine onlardan gizlilik ile kaçmayı tercih ederdim. Çünkü combat da ciddi anlamda kolay ve karakter gerçekten çok güçlü hissettiriyor. Combatın kolay olduğunu söyledim ama bu durum, sadece tek bir tuşa art arda basmamız gerektiğinden dolayı. Aslında saldırı yapmak, animasyon kontrolü açısından biraz zor. Çünkü karakterin nereye vuracağı kestirilmiyor ve düşmanları öldürmek için tuşa spamlamak en iyi çözüm olabiliyor.
Sınırsız zıpkın atabilmek de bu kasvetli dünyadaki tekinsizlik hissini bana kalırsa baltalıyor. En azından karakter üç tane zıpkın attıktan sonra belli bir süre atamasaydı, belki gerilim hissi biraz daha artabilirdi. Böylece, tekneyi süren oyuncuya da düşmanlardan kaçmak için pay oluşabilirdi. Zorluktan bahsetmişken, bulmacalar da oldukça basit kalmış. Arkadaşımla oynarken zorlandığımız veya gerçek anlamda düşündüğümüz bir an bile olmadı. Anahtarı bulup kapıyı açmak veya minibüs için benzin bulmak gibi basit ve takip etmesi oldukça kolay bulmacalar bulunuyor. Ayrıca erkek karakterin levye ile puzzle çözme kabiliyeti bulunurken, kız karakterin bıçak ile hiçbir şey yapamaması bence kötü bir tercih. En azından ona da farklı bir görev verilse daha güzel olabilirmiş. Genel olarak oyun size neyi neden yaptığınızı açıklamıyor ve bu da bazen “Ben şu an ne yapıyorum?” sorusunu sorduruyor.
Başarılı Düşman Tasarımları ve Teknik Detaylar
Gelelim oyunun en iyi yaptığı işe: saf bir kabus atmosferi ve başarılı düşman tasarımları yaratmak. Tarsier bu konuda ustalaşmış. Karşımıza çıkan yaratıkların tasarımları gerçekten iğrenç. Bunu elbette iyi anlamda söylüyorum. Mutasyona uğramış anomaliler, garip insanlar, hayalet çocuklar gibi çok başarılı tasarımlara sahip yaratıklar mevcut. Oyunda rahatsız edici ögelerden de bir hayli var, ki bir indie oyunda PEGI 18 derecelendirmesi görmek genelde zor olur. Tüm bu sahneler inanılmaz bir konsept ve görsellik ile sunuluyor. Ama dediğim gibi, bu düşmanlar ana hikaye akışına bir katkı sunmuyorlar. Gelip geçen büyük yaratıklardan ibaretler sadece.
Bazen oyunu takip etmek ve karakterinizin nerede olduğunu bulmak zor olabiliyor. Keşif sırasında ölmek de oldukça normal. Örneğin, atlayamayacakmışsınız gibi hissettiğiniz bir yere atlayabiliyorsunuz; ya da tam tersi yaşanabiliyor. Bunun en büyük sebeplerinden biri, kamera kullanımının biraz sıkıntılı olması. Ben oyunu online co-op olarak deneyim ettim ve kamera yer yer çok sıkıntı çıkardı. Zira kamera, iki oyuncunun birbirlerinden çok uzaklaşmasına izin vermiyor. Bu nedenle bir kapı kullanarak oda değiştirilmesi gereken kaçmalı sekanslarda, oyuncular birbirlerinden fazla uzaklaşamayacağı için oyunda bug oluyor ve geride kalan ölebiliyor. Ayrıca içinde maske bulunan, ancak kamera kullanımından dolayı görünmeyen birçok gizli oda bulunuyor. Oyunlarda genelde her yeri didik didik aramayı seven bir oyuncuyum, fakat buna rağmen ben bile çok fazla maske kaçırdım.
Oyunun teknik hataları bununla da sınırlı kalmıyor. Nitekim, oyunda sıklıkla neden öldüğümüzü bile anlamadığımız buglara denk geldik. Oyunu arkadaşım ile bilgisayardan oynadık ve server sorunlarından dolayı maalesef çok kez bağlantı kopması yaşadık. Bu anlar, bazen en kritik sahnelere denk geldi ve oyun deneyimimizi bir hayli düşürdü. Sonuçta, düşmanlardan kaçtığımız bir sekansta oyundan düşmek ve sonrasında geriden başlamak biraz tatsız olabiliyor.
Son Sözler
Sonuç olarak Reanimal, yaratıcılık ve korku tasarımı açısından eşine az rastlanır bir yapım. Harika sanat yönetimi ve sunduğu görsel vizyon ile aklımda yer edecektir. Ancak oyuna dair aklımda yer edecek şeyler sadece bunlar. Eski Little Nightmares ekibinden her şeyin uyum içerisinde olduğu, hikayenin gittikçe büyüdüğü ve sonunda sizi şaşırtan bir yapım bekliyorsanız bana göre bu beklediğiniz oyun değil.
Steam’de 19 dolarlık bir fiyat etiketine sahip olan oyun, sizlere 4 saate yakın bir oynanış vadediyor. Friends Pass de olduğundan dolayı arkadaşınız ile yarı yarıya oyunu satın alabilirsiniz. Yerel fiyatlandırma yapılmış hali bile bana göre pahalı iken, bu kadar kısa bir oyunun yurt dışında 40 dolarlık etiket fiyatı ile çıkması beni oldukça şaşırttı. Oyunun sanat tasarımında görev alanların eline kesinlikle su dökülemez, fakat mekaniksel açıdan bu etiket fiyatını hak etmeyen bir development maliyeti olduğu anlaşılıyor.
Kısacası Reanimal, çok fazla temaya dokunup hiçbirini derinleştiremeyen bütünlükten yoksun bir oyun olmuş. Eğer beklediğiniz şey muazzam görünen, rahatsız edici ve kopuk hikayeler bütünü ise oyun sizi üzmeyecektir. Ancak tatmin edici bir hikaye, akıcı ve sorunsuz bir co-op deneyimi ve iyi bağlanmış bir hikaye arıyorsanız bu oyun bence size göre değil.
Poyraz Akyol‘un diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar