Yazar Shelby Oaks, senenin en çok konuşulan korku filmlerinden birisi olarak gündemdeki yerini koruyor. Yürütücü yapımcılığını Mike Flanagan‘ın gerçekleştirdiği ve NEON’un dağıtımındaki filmin yönetmen koltuğunda ise ünlü YouTube film eleştirmeni Chris Stuckmann yer alıyor. 28th Fantasia International Film Festival’da dünya prömiyerini gerçekleştiren Shelby Oaks, aynı zamanda yönetmenin ilk uzun metrajı.
Shelby Oaks, yıllar önce gizemli bir şekilde dağılmış “Paranormal Paranoids” adlı YouTube paranormal araştırma grubunun bir üyesi olan kayıp kız kardeşinin izini süren Mia’nın hikâyesini anlatıyor. Arşiv videoları, eski kasetler, internet söylentileri ve geçmişte yarım kalmış soruşturmaları bir araya getiren Mia, kayıp grubun bıraktığı izleri takip ettikçe kendisini giderek daha tehlikeli ve doğaüstü bir gerçeğin içinde buluyor; film de bu arayışın giderek kabusa dönüşmesini takip ediyor.
Mike Flanagan ile Neon Etkisi
Çekimleri 2022 senesinde gerçekleştirilen filmin kurgusu, 2023 SAG-AFTRA grevleri nedeniyle 2024 senesinin başında tamamlanıyor. Mike Flanagan, Shelby Oaks’a hem kişisel bir bağ hem de profesyonel bir mentörlük süreci sayesinde dahil oluyor. Chris Stuckmann yıllar önce YouTube’da Flanagan’ın filmlerini öven eleştiriler yapınca ikisi e-posta üzerinden iletişime geçiyor ve zamanla aralarında senaryo paylaştıkları, fikir alışverişi yaptıkları bir dostluk başlıyor. Stuckmann, Shelby Oaks senaryosunu yazdığında Flanagan ilk okuyup geri bildirim veren isim oluyor, ardından bağımsız bir yönetmenin ilk filmini desteklemek istediği için projeye yürütücü yapımcı olarak katılıyor. NEON ise Fantasia’daki ilk gösterimden sonra filmin potansiyelini görüp projeye yatırım yapıyor, çekilemeyen sahneler için ek finansman sağlayarak yeniden çekimleri mümkün kılıyor.
Shelby Oaks, inkar edilemez bir biçimde Mike Flanagan ile NEON sayesinde senenin en çok konuşulan ve merak edilen filmlerinden birisi haline geliyor. Yönetmen isminin ve dağıtım firmasının marka değerleri filmin önüne geçiyor, beklentiyi yükseltiyor. NEON; filmi önce gizemli, karanlık temalı teaser posterlerle sosyal medyada görünür kılıyor. Ardından doğaüstü unsurları ve kaybolan kardeş hikâyesini öne çıkaran resmi fragmanı yayımlayarak merakı artırıyor.
Eylül ayında açılan interaktif whathappenedtorileybrennan.com sitesi, filmdeki “Paranormal Paranoids” grubunu gerçekmiş gibi sunarak viral bir keşif deneyimi yaratıyor. Bu da direkt olarak found footage türünün atası sayılan Blair Witch Project‘in reklam kampanyasını akıllara getiriyor. Fakat NEON’un son dönemdeki hayal kırıklıklarını bilenlerin bu filme de temkinli yaklaşmaları ve beklentiyi yükseltmemeleri gerekiyor.
Türsel Geçişler, Kaçırılmış Potansiyeller
Shelby Oaks, tanıtımlarında ağırlıklı olarak found footage türünde bir korku filmi gibi sunuluyor, ancak izlediğinde durumun çok daha oyunbaz olduğu ortaya çıkıyor. Filmin ilk 17 dakikası found footage ve mockumentary tarzlarındayken, kalanında sinematik kurmaca bir anlatım tercih ediliyor. Film, found footage – mockumentary karışımı kısmıyla The Blair Witch Project‘ten (1999) The Poughkeepsie Tapes‘e (2007), Ghostwatch‘tan (1992) Lake Mungo‘ya (2008) adeta saygı duruşunda bulunuyor. Hatta bu kısım, en az öncülleri kadar başarılı ve film için umut vadeden türden. Fakat Shelby Oaks sinematik kurmaca anlatıma geçiş yaptığı anda işler karışıyor.
Shelby Oaks, akla gelebilecek pek çok başarılı korku filminden besleniyor ve onlara gönderme yapıyor. Kaybolan kardeşin ekibinin paranormal araştırmacı oluşuyla Grave Encounters (2011), şeytani güçler tarafından kontrol edilen bir katilin yer almasıyla The Amityville Horror (1979), şeytani bir varlığın bebeğinin dünyaya gelmesi için taşıyıcı anne aranmasıyla Rosemary’s Baby (1968) ve daha birçok kült klasik korku filmi hatırlanıyor.
Stuckmann, bir film eleştirmeni olarak birçok korku filmini kendine temel alıyor, ancak ne yazık ki ortaya ne orijinal ne de akıllarda yer edecek bir hikaye çıkıyor. Film, her şeyin eklendiği fakat lezzetinin bir türlü tutturulamadığı bir yemek gibi kalıyor. Found footage ile sinematik anlatımın melezliği bir yenilik sağlamamakla birlikte, zaten ilk 17 dakikanın ardından bu melezlik neredeyse ortadan kalkıyor. The Ring ve türevleri gibi filmin içinde kasetlerin izleniyor oluşu bir yenilik yaratmıyor, film cazibesini kaybediyor.
Mantık Hataları ve Kötü CGI
Bir korku filminde elbette kimse bir karakterin neden karanlığa gittiğini veyahut canavarla yüzleştiğini sorgulamıyor, ancak Shelby Oaks ne yazık ki izleyiciyi sorgulamaya itecek derecede mantık hataları sunuyor. Mia karakteri evli, ancak film boyunca kız kardeşini ararken ve gece boyunca ortalıktan kaybolurken eşi hiçbir şekilde Mia’yı aramıyor, sorgulamıyor. Film boyunca bu durum göze fazlasıyla batıyor. Filmin başlarında yüzü kana bulanan Mia saatlerce yüzündeki kurumuş kanla evde geziniyor, bu durumun absürtlüğü bir yana eşi de bu durumu garipsemiyor, bir şey demiyor. Mia’nın seneler sonra kardeşinin peşine düşüyor oluşu ise ayrı bir mesele.
Günümüzde pek çok korku filmi, “gözükmeyenin” korkusunu etkili bir biçimde vermeyi başarıyor. Shelby Oaks da bir noktaya kadar bunu başarıyla gerçekleştiriyor. Ancak film, şeytani varlığı ve cehennem köpeklerini zayıf bir CGI eşliğinde göstermeye başladığı anda kendi ayağına sıkıyor. Kötü efektlerin filme verdiği zarar büyük oluyor, bu nedenle senaryo tüm cazibesini kaybediyor. Rahatsız edici atmosfer ortadan kalkıyor. Yönetmen bir kez daha elindeki bir çuval inciri berbat ediyor.
Filmin found footage – mockumentary kısmı dışında bir diğer iyi sayılabilecek yönü ise Mia’yı canlandıran Camille Sullivan‘ın performansı. Oyuncu, filmi baştan sona sırtlamayı ve inandırıcı olmayı başarıyor. Ünlü oyuncu Keith David de ufak bir rolde yer alarak korku severleri gülümsetiyor. Shelby Oaks‘ın diğer oyuncuları da filmi düşürmeyecek nitelikte ortalamanın üstü performanslar sergiliyor.
Shelby Oaks; her şeyden biraz alıp hiçbir şey olamayan, klişelerden oluşan kuru gürültü minvalinde bir başka “NEON hayal kırıklığı” olarak senenin korku filmleri arasında yerini alıyor. Referans aldığı filmlerle ve yanlış tercihleriyle pek çok potansiyeli elinden kaçırıyor. Chris Stuckmann, Mike Flanagan ile NEON’un marka değerleri üzerinden prim yapıyor; bu tercihleri, filmin niteliğinin önüne geçiyor. Her şeye rağmen “Bir çuval incir nasıl berbat edilir?” diye öğrenmek isteyen, filmi merak eden ve found footage türüne gönül koymuş korku severlerin kaçırmaması gereken bir yapım.
Buğra Mert Alkayalar‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar