Yazar 
Tyler ve Maddie isminde genç bir çift, karavan hayatına atılır ve bir gece ıssız bir otoyolda ilerlerken korkunç bir kazaya rastlar. Kazayı geride bıraktıklarında doğaüstü bir varlığın kazadan onlara musallat olduğunu fark edeceklerdir. Yolcu adı verilen bu doğaüstü varlık; peşlerini bırakmayan, kaçılması imkânsız bir iblistir ve ikisini de yutmak için durmadan onları takip etmeye başlar.
Passenger; Norveçli yönetmen André Øvredal‘ın yönettiği, Zachary Donohue ve T.W. Burgess‘ın senaryosunu kaleme aldığı bir doğaüstü korku filmi olarak karşımıza çıkıyor. Yapımcı koltuğunda ise Warner Bros’un eski DC Films başkanı Walter Hamada ve The Nun, Annabelle Comes Home gibi yapımlarla tanınan Gary Dauberman oturuyor. Filmin başrollerinde Tyler rolüyle Jacob Scipio (Bad Boys: Ride or Die), Maddie rolüyle Lou Llobell (Foundation) ve Diana rolüyle Melissa Leo yer alıyor. Filmin çekimleri 2025 yılı başında ABD’nin Washington eyaletinde gerçekleştirilmiş olup özellikle Enumclaw Expo Center ve Grand Coulee bölgesindeki karavan sahneleri için gerçek karavan sahipleri figüran olarak yapıma dahil edilmiş. Film, herhangi bir festival prömiyeri yapmadan doğrudan 22 Mayıs 2026’da ABD’de ve dünyada vizyona giriyor.
Yönetmen André Øvredal, daha önce Norveç yapımı Troll Hunter (2010) ile dikkat çekmiş, ardından Hollywood’a geçerek The Autopsy of Jane Doe (2016), Guillermo del Toro‘nun yapımcılığını üstlendiği Scary Stories to Tell in the Dark (2019) ve Bram Stoker‘ın Dracula romanından uyarlanan The Last Voyage of the Demeter (2023) gibi filmlere imza atmış bir korkunun bilinen usta isimlerinden. Øvredal‘ın Bloody Disgusting’e verdiği röportajda bu filmi “bugüne kadar yaptığı en korkutucu film” olarak tanımlaması ise sonuca bakıldığında ne yazık ki pek de karşılık bulan bir iddia olarak kalmıyor.
Jumpscare Yığını ve Klişeler
Passenger‘ın fikri ilgi çekici olsa da film beklendiği gibi sadece yolda ve araçta geçmiyor. Øvredal normalde The Autopsy of Jane Doe‘da bir morgu, The Last Voyage of the Demeter‘da ise bir gemiyi tek mekân olarak kullanıp korkuyu o sınırlı alana sıkıştırmasındaki ustalığıyla biliniyor. Burada lanetli yol fikrini kullandığı ve olayı sadece bir yola ve araca sıkıştırabileceği halde, filmi birçok mekâna ve güne bölerek beklenen atmosferi bozuyor. Karakterler bir motel odasından bir restorana, oradan bir festival alanına, oradan da Arizona çölündeki bir doruk noktasına savruluyor. Bu durum, filmin sürekli olarak ritmini yeniden kurmasını gerektiriyor ve karayolu korkusunun yaratabileceği o klostrofobik atmosferi de baştan bozuyor. Film şimdiden eleştirmenler tarafından ilgi çekici bir atmosfere, yaratıcı sahnelere ve iki sürükleyici başrol performansına sahip; ancak mitolojisini ve tematik gidişatını asla tam olarak çözemeyen bir senaryonun esiri olarak tanımlanıyor.
Filmde korku büyük oranda jumpscare sahnelere yaslanıyor. Bu sahnelerin birçoğu teknik olarak başarılı kurgulanmış olsa da, fazlasıyla tahmin edilebilir kalıyor ve bir süre sonra bayatlıyorlar. Filmin geneli ise Øvredal gibi bir yönetmen için vasat kalıyor, sanki yeni bir yönetmenin ilk filmiymiş hissiyatı yaratıyor. Oyuncuların tanınan yüzler olmaması bir korku filmi için artı puanken, karakterlerin diyalogları ve davranışları fazlasıyla ucuz ve zayıf kalıyor. Film boyunca her tuşa basılan klişeler yığını izletiliyor. The Hitcher, Joy Ride ve Jeepers Creepers gibi karayolu korkusu klasiklerine bir saygı duruşu olarak okunabilecek olan bu yaklaşım, ne yazık ki o filmlerin kendi içlerindeki ustalığa yaklaşamıyor. Film, sanki Øvredal‘a zorla çektirilmiş gibi bir hissiyat yaratıyor. Yönetmenin imzası neredeyse sadece görsel dilde ve birkaç sahnede gözüken plastik makyaj kullanımında karşımıza çıkıyor.
İblis karakterinin tasarımı üzerine de fazla düşünülmediği belli oluyor. Joseph Lopez‘in canlandırdığı The Passenger; rahip kılığında dolaşan, kurbanlarının karşısına ürkütücü bir sırıtışla çıkan bir varlık olarak resmediliyor ancak görsel tasarım olarak son derece tanıdık duruyor. The Conjuring: Last Rites filmindeki gibi yaşlı, uzun saçlı bir adam tiplemesi karşımıza çıkıyor. Bu bilindik tasarım, iblisin asıl gücü olması beklenen tekinsizliği zayıflatıyor. Filmin ortaya attığı Aziz Christopher mitolojisi ilginç bir fikir olarak öne çıksa da, senaryo bu mitolojiyi yeterince derinleştiremediği için çoğu sahne havada asılı kalıyor. Ayrıca mitolojinin göstermek yerine sürekli olarak kör göze parmak basitliğinde diyaloglar eşliğinde açıklanması, filmin senaryosundaki zayıflığı bir kez daha ortaya koyuyor.
Filmi Ayakta Tutanlar Müzikler ve Sinematografi
Tüm bu eksikliklere rağmen, Passenger yalnızca müzikler ve sinematografi ile ortalamanın üstüne çıkmayı başarıyor. Christopher Young‘ın bestelediği müzikler, sessizliği ve gerilimi nasıl kullanması gerektiğini bilen usta bir bestekarın elinden çıktığını hissettiriyor. Federico Verardi‘nin görüntü yönetmenliği ise filmin asıl kurtarıcısı olarak öne çıkıyor, özellikle ışık kullanımındaki ustalığı tatmin ediyor. Filmin büyük bölümü; gecenin koyu karanlığında, farların aydınlattığı çevre yolları, otopark lambalarının solgun ışığı ve bir sinemanın titrek projeksiyon huzmesi gibi sınırlı ışık kaynaklarıyla aydınlatılmış sahnelerden oluşuyor. Verardi, karanlığı anlamlı bir biçimde kullanırken, aynı zamanda izleyicinin mizanseni her zaman net bir şekilde takip edebilmesini sağlıyor. Ancak bu karanlık filmin birçok sahnesinin iyi olmayan sinema salonlarında görünemeyeceği şimdiden belli.
Passenger, Øvredal‘ın filmografisindeki en zayıf halka olarak kalıyor. The Autopsy of Jane Doe ve The Last Voyage of the Demeter ile sınırlı mekanlarda korkunun nasıl yoğunlaştırılacağını gösteren yönetmen, burada elindeki güçlü fikri açık yola çıkarınca kaybediyor. Klişelerin yoğunluğu, zayıf karakter yazımı, tahmin edilebilir jumpscare yığını ve sıradan iblis tasarımı filmi türün ortalama yapımlarından birine indirgiyor. Christopher Young‘ın atmosferik müzikleri ve Federico Verardi‘nin kurduğu görsel dil filmi tam bir hayal kırıklığı olmaktan bir miktar kurtarıyor olsa da, Øvredal‘a yakışan bir iş olmadığı da net bir biçimde ortaya çıkıyor. Yönetmenin “bugüne kadar yaptığı en korkutucu film” sözü maalesef karşılığını bulmuyor ve Passenger, vasat bir hafta sonu eğlencesi korkusu olmaktan öteye geçemiyor.
Buğra Mert Alkayalar‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar