60
YAZARIN PUANI
Künye
Yönetmen
Büşra Bülbül
Senaryo
Bekir Bülbül, Büşra Bülbül
Oyuncular
Sevda Erginci, Deniz Duygu Köse, Ümran Şakır
Süre
82 dk.

Bir anne, üç çocuk ve hastanede karaciğer nakli bekleyen bir baba. “Casta Diva” adlı opera parçası ile başlayıp aynı parçayla bitiyor film. Bu parçanın sözlerine baktığımızda aslında dışarıya huzur ve sükûnet çağrısı yapan bir kadının, kendi içinde acı ve çaresizlikle mücadele ettiğini görüyoruz. Filmde Sibel’in çevresindekilere sorunlarla bir şekilde mücadele etmeyi başaran bir anne gibi görünmesi, içinde kopan fırtınalarla birlikte düşünüldüğünde çalan parçayı daha da anlamlı kılıyor.

60
YAZARIN PUANI
Künye
Yönetmen
Büşra Bülbül
Senaryo
Bekir Bülbül, Büşra Bülbül
Oyuncular
Sevda Erginci, Deniz Duygu Köse, Ümran Şakır
Süre
82 dk.

Taşra hikayelerine doyduğumuz şu son yıllarda yazılan bazı şehir hikâyeleri izleyiciye rahat bir nefes aldırıyor. İlk uzun metraj olmasına rağmen iyi kotarılan Büşra Bülbül’ün Bir Anne Hakkında filmi de onlardan biri. Yıllar önce kısa filmini izlediğim bir yönetmenin epey zaman sonra karşımıza uzun metraj ile çıkması beni mutlu ediyor. Çamaşır Suyu adlı kısa filmini de yıllar öncesi bir festivalde izleyip sevmiştim, aklımda yer etmişti. Bir Anne Hakkında filmini de bu film ile paralel düşündüğümüzde yaşanılanlar ve hikayeler çok benzer, karakterlerin isimleri bile aynı ama iki film ne kadar bağlantılı bunu yönetmene ayrıca sormak lazım.

Bir Anne Hakkında karaciğer yetmezliğinin son evresindeki eşini hayatta tutabilmek için mücadele eden üç çocuk sahibi bir annenin hikayesini anlatıyor kısaca. Başroldeki Sibel karakterinin hayatta kalma ve sevdiği insanı kurtarma arzusu, onu ahlaki sınırlarını sorgulayacağı zor bir vicdan muhasebesine sürüklüyor. Büşra Bülbül, Bir Anne Hakkında ile sadece bir kadının geçirdiği zor ve sıkıntılı süreci anlatmak yerine vicdan muhakemesi, çaresizlik, sınıfsal çatışma gibi insani konuları da ele alarak farklı bir perspektiften anlatıyı katmanlandırmaya çalışmış; ama bunu ne kadar başarabilmiş tartışılır.

Bir Anne Hakkında Bir Film İncelemesi

Vicdanın Sınırında

Filmde fark ettiğim en hakiki gözlemlerden biri, halkın ve insanların gereksiz gerginliği oldu. Maalesef gerçeklik böyle, kimsenin kimseye tahammülü kalmadığı bir dönemde yaşıyoruz ve yönetmen bunu filmine çok iyi yerleştirmiş. Gerek hastane ve apartman sahneleriyle, gerekse otobüsteki kötü kokuya gelen tepkilerin gösterildiği sahneyle. Bir yönetmen ne kadar kurmaca bir hikaye anlatırsa anlatsın, içerisine güncel ve dert edindiği bir meseleyi dahil etmediği sürece filmini anlamlandırabileceği bir noktaya koyabileceğini düşünmüyorum. Bir Anne Hakkında, bu anlamda öne çıkan bir film oluyor.

Filmdeki performanslara bakıldığında çok doğal ve iyi performanslar varken, anlatılan hikayenin içinde oldukça yavan kalan ve izleyene geçmeyen oyunculuklar da görüyoruz. Bir Anne Hakkında‘da rol alan üç çocuk diğer çoğu oyuncuya taş çıkarır derecede performans gösteriyor. Ve tüm olumsuz yorumların aksine, başroldeki Sevda Erginci’nin performansının, karakterin iç çatışmasını yer yer başarıyla yansıttığını düşünüyorum. Karakter zaman zaman doğallıktan uzaklaşsa da oyuncu bunu toparlamayı başarıyor. Üç çocuk karakter arasında filme en fazla renk katan ise en büyük kardeş Songül oluyor. Aşırı doğal oyunculuğunun yanında karakter olarak annesinin yükünü paylaşması, kardeşlerini gözetmesi ve süt satışında annesinin çekingenliğini aşmasına yardım etmesi, filmin annelik temasını da genişletiyor. Songül yalnızca yardımcı karakter değil; çocukluğun sorumluluklar altında nasıl değiştiğinin de göstergesi.

Filmde sınıfsal ayrımın ve insanın insana karşı tahammülsüzlüğünün en görünür olduğu anlardan biri, Sibel’in süt satmak için gittiği apartmanda yaşanıyor. Karşısındakine üstten bakan, ayrımcı ve riyakâr tavırlara sahip insanlarla gerçek hayatta da sıkça karşılaşıyoruz. Ancak bu durumu anlatırken sahnenin yer yer abartıya kaçtığını düşünüyorum. Güvenliğin Sibel’e çöp açtırmasına kadar varan bu tavır, verilmek istenen mesajı güçlendirmek yerine sahnenin doğallığını zedeliyor. Sibel’in maruz kaldığı aşağılanmanın daha sade bir anlatımla da aynı etkiyi yaratabileceğine inanıyorum. Yine de bu sahne, insanın insana nasıl kolayca ikinci sınıf muamelesi yapabildiğini göstermesi açısından filmin toplumsal gerçekliğe dokunduğu anlardan biri.

Sibel’in çaresizliğini en iyi gördüğümüz noktalardan biri de süte su katmaya başlaması. Yanlış olduğunu bilmesine rağmen zamanla bunu alışkanlık hâline getirmesi, içinde bulunduğu koşulların insanı nasıl değiştirebildiğini gösteriyor. Songül’ün annesini gizlice izlemesi ve ardından birlikte süt satmaya çıkmaları da çocukların yetişkinlerin dünyasına ne kadar erken adım attığını gösteren samimi sahnelerden. Sibel’in sattığı sütü eline aldığı yakın çekim sahne ise bütün vicdan muhasebesini tek bir görüntüde topluyor. Akvaryum sahnesinde de keza sembolizm açısından camın çatlaması fikri çok iyi düşünülmüş ama camın kırıldığı andaki korkunç efekt sahnenin tüm etkisini kaybettirmiş. Bütün bunları değerlendirdiğimde, çok iyi bir fikrin harcanmış olduğunu hissediyorum.

Bir Anne Hakkında filminde mutfakta yere çökmüş oturan kadın

Umudu Tazeleyen Bir Final

Sinemada iç karartıcı ve izlemesi zor hikayeler anlatan çok fazla film izlesek de, bunların arasında finaliyle ya da bir noktasında verdiği mesajla umudu tazeleyen filmleri gördüğümde mutlu oluyorum. Bu filmin finalinde de benzer bir duruma şahit oluyoruz aslında, ümitsizliğin en üst noktaya ulaştığı anlarda, herhalde bu film artık böyle bitecek derken, mutfak penceresinin kenarında duran ve içinde çiçek yeşeren sarı bir baret görüyoruz. Birkaç dakika önce yalnızca küçük bir filiz taşıyan baretin içindeki çiçeğin bir anda dallanıp budaklanmasını büyülü gerçekçilik olarak da yorumlayabiliriz ya da farklı bir sembolik anlam çıkartabiliriz, ama bunun bir umut göstergesi olduğu konusunda hemfikiriz diye düşünüyorum. Baret, bir yandan Yılmaz’ın yokluğunu ve ailenin yaşadığı kaybı çağrıştırırken diğer yandan içindeki çiçekle yaşamın devam etme ihtimalini taşıyor. Yılmaz’ın akıbetinin açıklanmaması ise, umudu kesin bir sonuca bağlamadan koruyor.

Yazının önceki kısımlarında da bahsettiğim gibi, yapay hissettiren pek çok performans izlesek ve filmin etkisini zayıflatan efekt tercihleri görsek de Bir Anne Hakkında filminde ilk uzun metraj denemesine göre fena bir iş çıkarmamış yönetmen Büşra Bülbül. Hem kısa filmini hem de ilk uzun metrajını izlemiş biri olarak ikinci uzun metrajını da merakla bekliyor olacağım. Umarım bir sonraki filminde yazdığı karakterin psikolojik anlamda daha derinine inebiliriz ve empati duymamız kolaylaşır. Ve ümit ediyorum ki hepimizin zaman zaman çok ihtiyaç duyduğu o umut hissi filmlerinden hiç eksik olmaz.


Hüseyin Çakır‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.

Ölü Arının İğnesi: Kederin Gülünç Tekrarı

Kadim Mavi: Bir Suçun Mitolojisi

HÜSEYİN ÇAKIR
Toronto’da Grafik Tasarım okuyor, sinema üzerine içerikler üretiyor, yazıyor, çiziyor.

    Ölü Arının İğnesi: Kederin Gülünç Tekrarı

    önceki yazı

    Elisa: Yitirdiğimiz İnanç

    sonraki yazı

    Yorumlar

    Leave a reply

    E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

    Bunlar da ilginizi çekebilir