By Bazı filmleri belli bir türe koymak kolay değildir. Türler arasında dolaşan bir hikayesi ve hele de yönetmenin buna imkan veren bir teknik anlayışı varsa izlediğimiz film hangi türe ait bilemeyiz. İşte Bryan Fuller’ın ilk uzun metraj filmi Dust Bunny de böyle bir yapım. Hem bir çocuk masalı hem de kabuslarla örülü bir korku filmi gibi işlenilen hikaye, türler arasında gezinen bir yapıya ev sahipliği yapıyor.
Hikâye, ailesinin bir canavar tarafından yok edildiğine inanan küçük Aurora’nın, bu yaratığı öldürmesi için yan dairede yaşayan (ve bir kiralık katil olan) gizemli komşusunu işe almasıyla başlar. Mads Mikkelsen’in canlandırdığı bu isimsiz karakter, başta isteksiz görünse de giderek çocuğun dünyasına ve korkularına dahil olur. Sophie Sloan’ın Aurora rolündeki performansı filmin duygusal merkezini oluştururken, Sigourney Weaver ve Rebecca Handerson gibi deneyimli isimlerin de filme derinlik kattığını söylemem gerek.
Bryan Fuller, televizyon dünyasında Hannibal, Pushing Daisies ve American Gods gibi dizilerle kendine özgü, stilize, karanlık ve masalsı bir anlatı dili kurmuş bir isim. Dust Bunny de Fuller’ın televizyon kariyerinde sıkça rastlanan grotesk güzellik anlayışını, masalsı korku estetiğini ve duygusal kırılganlık temasını sinema diline uyarlama çabası olarak değerlendirilebilir. Bu yönüyle film, hem çocukluk korkularına hem de yetişkin dünyasının şiddet, yalnızlık ve kayıp duygularına aynı anda bakan, türler arasında gezinen bir anlatı kurmayı hedefliyor.
Masal ile Kabus Arasında
Dust Bunny, yüzeyde basit bir “canavar avı” hikâyesi gibi görünse de, olaylar ilerledikçe bunun bir çocuk zihninin travmayla baş etme biçimine dair karanlık bir masal olduğunu hissettiriyor. Aurora (Sophie Sloan), ailesinin bir yaratık tarafından yok edildiğine inanıyor ve bu tehdidi ortadan kaldırmak için profesyonel bir katile başvuruyor. Film, bu noktada gerçek ile hayal arasındaki sınırı özellikle muğlak bırakıyor. Canavar gerçekten var mıdır, yoksa Aurora’nın kayıp ve yalnızlık duygusunun somutlaşmış bir yansıması mıdır? Fuller, bu belirsizliği net bir cevapla çözmek yerine, izleyiciyi çocuğun hayal dünyasına ortak ederek anlatının merkezine duygusal bir gerçeklik yerleştiriyor.
Mads Mikkelsen’in canlandırdığı komşu-katil karakteri ise bu masalsı dünyaya giren “gerçeklik temsilcisi” gibi. Başlangıçta pragmatik, mesafeli ve duygusuz görünen bu karakter, Aurora ile kurduğu ilişki sayesinde yavaş yavaş değişiyor. Film, katilin çocukla kurduğu bu tuhaf ittifakı yalnızca olay örgüsünün motoru olarak değil, aynı zamanda yetişkin dünyasının çocukluk kırılganlığı karşısında yaşadığı çaresizliğin bir temsili olarak işliyor. Katilin, görünmeyen bir tehdide karşı silah çekmesi, aslında modern dünyanın anlam veremediği korkulara karşı verdiği manasız mücadeleyi çağrıştırıyor.
Anlatı ilerledikçe film, korku sinemasının görsel araçlarını kullanırken bir yandan da masalsı bir dil kuruyor. Canavar figürü, klasik korku sinemasındaki “öteki” imgesinden çok, bastırılmış duyguların ve travmanın biçim değiştirmiş hali gibi sunuluyor. Bu yaklaşım, filmi yalnızca bir “tür egzersizi” olmaktan çıkarıp psikolojik bir okuma alanına taşıyor. Ancak bu tercih, kimi sinema seyircisi için anlatının dramatik yoğunluğunu zayıflatabilir, buna hiçbir itirazım yok. Çünkü film, gerilim kurmak yerine çoğu zaman atmosfer ve sembolizm üzerinden ilerlemeyi seçiyor. Tüm bunların ışığında Dust Bunny, kusursuz bir anlatı yapısı sunmaktan ziyade, duygusal ve estetik bir deneyim kurmaya odaklanan bir film olarak öne çıkıyor.
Hikayeye Hizmet Eden Teknik
Dust Bunny’ye teknik açından baktığımız zaman üslup açısından hikayeyi destekleyen unsurlar olduğu dikkat çekecektir. Görüntü yönetimi, filmin masalsı ve tekinsiz atmosferini destekleyen kontrollü bir ışık kullanımına dayanıyor. Soğuk tonlar, düşük anahtar aydınlatma ve derin gölgeler, hikâyedeki belirsizlik duygusunu güçlendiriyor. Bunun aksine çocuk dünyasına ait sahnelerde daha sıcak ve yumuşak renk geçişleri kullanılması, iki farklı ruh halinin görsel olarak ayrıştırılmasını sağlıyor.
Kamera kullanımı genellikle sakin ve ölçülü bir ritme sahip. Aşırı hareketli kamera tercihleri yerine, sabit ve yavaş panlar aracılığıyla atmosfer kurmayı hedefleyen bir yaklaşım benimsenmiş. Bu tercihin filmin masalsı yapısıyla uyumlu olmasına rağmen, bazı sahnelerde dramatik gerilimi artırmak yerine bilinçli bir mesafe duygusu yarattığını da belirtmem gerek. Fuller’ın televizyon kökenli bir estetik anlayışı taşımasından olsa gerek, burada TV kadrajları sinematik bir genişliğe taşınsa da, zaman zaman sahnelerin “tablo gibi” durmasına neden oluyor.
Kurgu tarafında film, lineer bir anlatı izlerken, tempoyu bilinçli olarak düşük tutuyor. Bu yavaşlık, izleyicinin karakterlerin psikolojisine nüfuz etmesine alan açarken, aksiyon veya gerilim beklentisi yüksek izleyiciler için ritim sorunu olarak algılanabilir. Sahne geçişlerinde ise yumuşak ve kesintisiz dramatik kırılma noktaları genellikle ani montaj hamleleriyle değil, atmosferin yavaş yavaş yoğunlaşmasıyla inşa ediliyor.
Teknik açıdan filmde en çok yer tutan ama buna rağmen en kusurlu olan yan ise sanırım CGI kullanımı. Özellikle Aurora’nın odasındaki yatağın altından başlayıp tüm odaya yayılan tekinsizlik duygusunu aktarmak için CGI teknolojisinin kullanıldığını görüyoruz. Havalanan yatak, zeminden açılan delik, deliğe giren ve delikten çıkan “yaratıklar” ve buna benzer birçok şeyi bilgisayar efektleri ile anlatmak elbette ilk akla gelen yöntem. Ancak burada CGI’ın abartılı kullanılması beni izlerken oldukça rahatsız etti. Ancak öyle sanıyorum ki, filmin geneline hakim olan “çocuk dünyası” düşüncesinden olsa gerek, yönetmen Fuller burada bir “gerçeklik” kaygısına düşmemiş.
Toparlayacak olursam Dust Bunny; klasik korku anlatılarından sıkılan, masalsı bir atmosfere ve duygusal derinliğe sahip farklı bir sinema deneyimi arayan izleyiciler için biçilmiş kaftan. Bryan Fuller’ın kendine özgü estetiğini beyaz perdeye taşıdığı film, çocukluk korkularını psikolojik ve sembolik bir düzlemde ele alırken, Mads Mikkelsen’in “öne çıkan yan karakter” performansı ve filmin görsel dünyası ayrıca dikkat çekiyor. Kusursuz bir gerilim filmi olmaktan ziyade, izleyiciyi duygusal ve düşünsel bir yolculuğa davet eden Dust Bunny, türler arasında dolaşmayı seven ve sinemada atmosferi hikâyenin önüne koyan seyirciler için özellikle ilgi çekici olacaktır.
Can Ahmet Çelik‘ın diğer yazılarına bakmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar