Yazar 13 Temmuz’da Torun Center Sinemaları’nda gerçekleşecek Indie Line Film Festival, farklı türlerden ve farklı coğrafyalardan kısa filmleri bir araya getirmeye hazırlanıyor. Festival programında yer alan finalist yapımlar arasında belgesellerden deneysel çalışmalara, öğrenci filmlerinden psikolojik anlatılara kadar geniş bir çeşitlilik bulunuyor. Kimi filmler yenilikçi anlatım tercihleri ve güçlü görsel dünyalarıyla öne çıkarken, kimileri ise seyirciyle kurduğu bağ konusunda soru işaretleri yaratabiliyor. Kestik, The Prop Master’s Dream, Zeynep ve Perfect Wall da festival seçkisinin farklı yönlerini temsil eden yapımlar arasında yer alıyor.
Kestik
Bu filmle birlikte özellikle sinemamızda son yıllarda neden çok az sayıda özgün film izlediğimizi bir kez daha anladım. Sanki bazı sinemacıların anlatacak bir hikayesi yok, veya senaryo kısmını derinlemesine düşünmeden sırf film çekme niyetiyle sete çıkıyorlar. Niloofar Naghdi’nin çektiği Kestik filminde de bunu açıkça görüyoruz.
Adından da anlaşılacağı üzere, sette geçen bir kısa film izliyoruz. Senaryo, seks sahnesi çekilen bir setteki erkek oyuncunun o an sette bulunan kız arkadaşıyla yaşadığı tartışma ve bu ikili arasındaki ilişki üzerine kurulmuş. Her gün bambaşka bir gündeme uyandığımız bir ülkede anlatacak başka hikaye kalmadı mı diye düşünüyor insan. Ayrıca filmin ses tasarımında çok fazla gürültü var, izleme deneyimi açısından zorlayıcı oluyor. Oyunculukları ise şahsen yavan buldum, fakat başrollerden Aysıla Özel‘in performansının Mert Bulut‘a göre daha iyi olduğunu söyleyebilirim.
The Prop Master’s Dream
April Liu imzalı The Prop Master’s Dream, Vancouver’daki Kanton Operası topluluğunu ve Çinli-yerli (Indigenous) kökenlere sahip efsanevi sahne aksesuar ustası Wah-Kwan Gwan’ın hikâyesini konu alıyor. Film, Kanton Operası sanatçısı Rosa Cheng‘in, unutulmaya yüz tutmuş bir sanat geleneğini yaşatma çabasını ve Wah-Kwan Gwan’ın mirasını onurlandırmak için hazırladığı opera projesinin perde arkasını takip ediyor. Çin müziği, caz ve Indigenous ritimlerini bir araya getiren bu proje üzerinden kültürel miras, kimlik ve Vancouver Chinatown’un dönüşümü gibi temalar işleniyor. Yönetmen, bu dönüşümü teknolojik açıdan yenilikçi görüntüler ve geçişlerle yansıtıyor.
Kanada yapımı bu kısa belgesel filmde zengin bir arşiv görüntüsü izliyoruz, bu görüntüler filme hikaye anlatımı olarak oldukça iyi aktarılmış. Film, sıkıcı bir belgesel olma tuzağına düşmeden, bu kültürü tanıtmak adına eğlenceli ve merak uyandırıcı bir forma sahip. Yönetmen, eski birçok fotoğrafı farklı tekniklerle hareketli hale getirmiş ve bazı efektler eklemiş; böylece o görüntüler, tek sefer bakıp kafayı çevireceğimiz sıkıcı fotoğraflar olmaktan çıkmış. Kısacası, The Prop Master’s Dream‘in belgesel türüne yenilikçi bir bakış getiren bir film olduğunu söylemek mümkün.
Zeynep
Nostaljik görüntülerle ve Ela Gözlüm türküsüyle açılan Zeynep filminin ilk sahnelerinde, çocuklarını uyandırırken onlara pek de iyi davranmayıp durmadan söylenen anneyi duymamızla, pek de pozitif bir film izlemeyeceğimizi anlıyoruz.
Zeynep; Matthew Lucas ve Yıldız Yılmaz’ın beraber yönettiği, Zeynep adında küçük bir kızın her gün gerçekleştirdiği rutinleri anlatan bir film. Kamera Zeynep’le birlikte sürekli evin içine girip çıkıyor ve biz de pek çok şeyi onun gözünden izliyoruz. Her gün elinde kumaş bebeğiyle gelerek karşısına geçtiği vitrindeki o taş bebeği izlerken olduğu gibi… Çocukların hiç bitmeyen o umudunu, kırılganlığını, ve masumiyetini bir kez daha keşfediyoruz. Çocuk oyuncu Arya Gökçe dışındaki tüm oyuncuların göze batan performansı dışında, birkaç diyaloğu da göz ardı edersek Zeynep için orta seviye bir kısa film denilebilir.
Perfect Wall
Perfect Wall, girişinden başlayıp son dakikasına kadar ilgimi çekmeyi başaran bir film oldu. Malum, son yıllarda her şeyi çok hızlı tükettiğimiz için 10-15 dakikalık bir kısa film izlemek dahi epey zorlaştı. Ama bu filmde kullanılan renkler, görüntü yönetmenliği, minimalist anlatım seyir zevkini epey üst seviyeye taşımış.
Perfect Wall, obsesif derecede mükemmeliyetçi bir sanatçının giderek bozulan rutinini anlatan deneysel bir psikolojik korku/gerilim filmi. Yönetmen, herkese uygun olmayan ve benim için sıkıcı olma özelliği taşıyan bu türün kalıplarını yıkmayı başarmış. Sinemada sıfır diyalogla hikaye anlatmak ve ilgi çekmek özellikle zordur, ama Güney Koreli yönetmen Sea-hoon Jeon bunu çok iyi kotarmış. Bir sonraki filmini de merakla bekliyor olacağım.
13 Temmuz’da Davetlimizsiniz!
Bağımsız sinemanın en önemli özelliklerinden biri, aynı seçki içerisinde birbirinden tamamen farklı deneyimlere yer açabilmesidir. Bu dört film de festival programının çeşitliliğini gösteren örnekler olarak öne çıkıyor. Kimi yapımlar anlatım tercihleriyle izleyiciyi daha fazla içine çekmeyi başarırken, kimileri tartışmaya açık yönleriyle dikkat çekiyor. Ancak tam da bu farklılıklar, Indie Line Film Festival‘in keşif duygusunu besleyen temel unsurlardan biri haline geliyor. Eğer siz de yeni sinemacıların üretimlerini, farklı anlatım biçimlerini ve bağımsız sinemanın güncel örneklerini bir arada görmek istiyorsanız, 13 Temmuz’da gerçekleşecek Indie Line Film Festival‘i ajandanıza ekleyebilir veya aşağıdaki katılım formunu doldurabilirsiniz.
Hüseyin Çakır‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar