Indie Line Film Festival #3: Brain Dead | To Your Hands | The Blame Silence

Bağımsız sinemanın yaratıcı ruhuna, cesur seslerine ve yenilikçi bakış açılarına alan açmayı hedefleyen Indie Line Film Festival, üçüncü defa izleyiciyle buluşuyor. Seçki, Brain Dead gibi nostalji uyandıran müzik kliplerinden To Your Hands gibi yenilikçi belgesellere uzanıyor. Müzik kullanımıyla öne çıkan ve anlatı biçimlerindeki farklılıklara rağmen birbirini çağrıştıran Inspiration’s Invitation ve The Blame Silence gibi kısa, kurgusal filmler de seçkinin ilk bakışta göze çarpanları arasında.

Brain Dead

Ergenliğini okuldan eve gelip televizyon başında, sevdiği şarkının klibini bekleyerek geçiren nesil büyüdü. Ama bir şarkının iyi olup olmadığının klibiyle ilişkili olduğuna dair inanç bana kalırsa sarsılmadı. Çünkü sanatçının sesi kadar klibinin de göze hitap etmesini istemekten daha doğal bir şey olamazdı. Maryam’ın Brain Dead şarkısı için hazırlanan ve Indie Line Film Festivali‘nde gösterilen bu klip, katmanlı yapısıyla beklentimizi karşılayarak kategorinin öne çıkanı oluyor. Sözleri ve görsel diliyle bütünlük sağlayan yapım, Oxford sözlüğünün 2024’te yılın kelimesi olarak seçtiği “brain rot” ifadesini akla getiriyor. Üstelik “brain dead” ismi, çürümeden daha karanlık bir çağrışıma sahip.

Koltukta bir tür kukla gibi oturan figüre ilerleyen sanatçı, şapkasını kaldırdığında karşısında bir iskelet buluyor. Hemen ardından şarkının sözlü bölümü, yaşamın cehennem olduğu itirafıyla başlıyor. Peşinden, mutluluğun dergilerde olduğunu ve sağlığın hapla satıldığını söyleyen sözler geliyor. Şarkı, bütün bunları mümkün kılan şeyin zenginlik olduğunu dile getirerek eleştirisini hız kesmeden sürdürüyor. Sözleriyle sınıfsal farklara dikkat çeken parça, görsel olarak tercihini sadelikten yana kullanıyor. Klip boyunca aynı giysiler içindeki Maryam ve ona eşlik eden iskelet figürü merkezde yer alıyor. Sanatçının hem dans ettiği hem de yere ittiği iskelet, sistemin sürekli örselediği modern insanın alegorisi haline geliyor.

Klip, Darshna Kalla’nın yönetmenliğinde izleyiciyle buluşuyor. Yakın açıdan çekilen sekanslarda söylenen şarkıya ise kırmızı, siyah ve beyaz arasında kurulan kontrast eşlik ediyor. Şarkının ortalarından sonra giren hipnotik ritim ve üzerinde haç olan minik tabut, renk tercihleriyle birleşerek insanlığı baştan çıkaran şeytanı anımsatıyor. Sözler, baştaki netliğini yitirirken görüntüler de bir tür ayine evriliyor. İskelet gömüldükten sonra bile başka bir formda karşımıza çıkıyor. Gerçekleşen beyin ölümü kapitalist itkiyle birleşiyor. Arzularımız, sonumuzu getiren gerekçe olarak karşımıza çıkıyor. Klip; kısalığına rağmen, dinleyiciyi elektronik tınıları, sözlerinin çarpıcılığı ve klibin alegorik yapısı ile yakalıyor.

To Your Hands

Tek ada, iki devlet, ortak geçmiş. Kıbrıs’ı bugünkü haliyle en kısa bu şekilde özetleyebiliriz. Peki ya aradan geçen elli iki yılda, ortaklaşa inşa edilen kültür ne kadar ayrışabilir ki? To Your Hands, bakışını adaya ve ada insanlarına çeviriyor. Her iki millet tarafından da kullanılan “Eline sağlık.” ifadesinden ilham alan belgesel, el emeği üretimlerden bahsediyor.

Film, yenilikçi animasyon kullanımıyla alışageldiğimiz deneyimi renklendiriyor. Hatta çoğu zaman arka planda yer alan görüntüler, animasyon kullanımı sayesinde dikkat çekici bir form kazanıyor. Birden fazla kare ana görüntü üzerinde çeşitli biçimlerde kullanılıyor. Hem animasyonları hem de çekimleri aktaran bir yapıya dönüşüyor. Böylece animasyona ilham veren eller ile gerçek kareler peş peşe gelerek birbirine karışıyor. Belgeselin yönetmeni Ana Mouyis, animasyonların yaratıcısı olarak da dikkat çekiyor.

Hellim üretimine ve mekik oyası gibi örgü türlerinin kültürel temellerine odaklanan belgesel, onları yapan insanların görüşlerine yer veriyor. Bu uğraşları mümkün kılan coğrafi etkileri de göz ardı etmiyor. Tanıkların anlatıları, 1974 yılındaki ayrılığa ve göçün ada tarihindeki yerine temas ediyor. İki ayrı milleti el emeği çerçevesinde bütünleştiren belgesel, tarafsız olma gayretiyle dikkat çekiyor.

The Blame Silence

Yas duygusu çok boyutlu olabiliyor; hem sevdiğimiz birini kaybettiğimizde hem de ayrılık anlarında beliriyor. Onu yoğun bir suçluluk duygusu ve köşemize çekilme ihtiyacı izliyor. The Blame Silence, önce aşka ilişkin bir kaybı izleyeceğimizi düşündüren çarpıcı bir sahneyle başlıyor. Duşta görülen Mauro (Danilo Castro), taburenin üzerinde ağlamaklı oturuyor. Ona eşlik eden parça, sözlerine dikkat kesilmemizi istiyor. Her sözü üstüne basa basa söyleyen ses, aşkın kapıyı ikinci defa çalmayacağından bahsediyor. Son derece yabani gözüken ana karakterin sessizliği, ilk olarak kuzeninin ziyaretiyle bozuluyor. Babasının öldüğü böyle anlaşılıyor.

Israel Cordova’nın yönettiği The Blame Silence, sessizliği müzik kullanımıyla destekleyen sakin akışında rotayı kuir aşka çeviriyor. Yirmi dakikayı bulmayan süresine zamansal dönüşleri ve yavaş yavaş artan gerilimi sığdırıyor. Duygu yoğunluğu da gerilimle birlikte artıyor. “Yalnız kovboy” izlenimi veren Mauro’nun gündelik hayatı, bu yoğunluğun kara bulutları eşliğinde devam ediyor. Kuzenine babasının ölümü hakkında elle tutulur tek kelime etmeyen karakter, Leo (Bruno Estrela) ile yan yana geçirdiği zamanlarda da ölümden bahsetmiyor. Yas sessizlikle, Leo’ya duyduğu çekim ise suçlulukla iç içe geçiyor. Nihayetinde, filmden geriye koyu yeşil ve sarılarla iç içe geçerek akıllara kazınan görsel dünya kalıyor. Açılışında duyduğumuz içli ezgi de elbette hatırlanıyor.

Inspiration’s Invitation

İlhamın nadiren geldiği, beklenmesi gerektiği rivayet edilir. Oysa çoğu zaman varlığı küçük anlara, tuhaf rastlantılara gizlenir. Varlığını en çok da iki sanatçının sessiz iletişiminde sürdürür. Inspiration’s Invitation, tuvalinin başında oturan iki ressam arasında ustaca geçişler yaparak karakterleri birbirine bağlıyor. Resmetme tarzlarındaki mavi kullanımı onları birleştirirken, stillerindeki farklılıklar bir süre kim olduklarını gizliyor. Bir yanda Norveçli ressam Edward Munch, diğer yanda Hollandalı ressam Vincent Van Gogh. Onları bir araya getiren ise 19. yüzyılın sonlarında bir balo.

İlham, doğası gereği kaçmaya müsait bir mefhum. Dolayısıyla Munch’un hayal görür gibi her defasında kaybettiği Van Gogh’un peşine düşmesi, bu çelişkinin bir parçası. Zira Munch için davet edildiği maskeli balo, Van Gogh’u gördükten sonra anlam kazanıyor. Tarzını meşhur sarı tonlar üzerine kuran izlenimci Van Gogh ile iç dünyasındaki renklerin ve yansımaların peşine düşen Munch‘ın yan yana gelmesi yetiyor. Sanki ilhamın sihirli değneği hem senaryoya hem de ressamlara dokunuyor. Bu sayede Inspiration’s Invitation özgün bir final yapıyor. İstanbul Gelişim Üniversitesi öğrencisi Mustafa Uyduran’ın yönettiği film; diyalogsuz akışı, kostüm ve mekân seçimleriyle bir öğrenci filminde nadiren rastladığımız özeniyle dikkate değer.

13 Temmuz’da Davetlimizsiniz!

Müzik ve görüntünün iç içe geçtiği alegorik anlatılardan kültürel hafızayı koruyan belgesellere, kişisel yas hikâyelerinden sanat tarihinin iki önemli ismini bir araya getiren yaratıcı kurmacalara uzanan bu seçki, Indie Line Film Festival‘in bağımsız sinemaya ne kadar geniş bir perspektiften yaklaştığını gösteriyor. Farklı coğrafyalardan ve farklı üretim anlayışlarından gelen bu yapımlar, festivalin yalnızca film izlemek için değil, yeni hikâyeler ve yeni bakış açıları keşfetmek için de önemli bir durak olduğunu hatırlatıyor. Eğer siz de bağımsız sinemanın yaratıcı enerjisini büyük perdede deneyimlemek istiyorsanız, 13 Temmuz’da gerçekleşecek Indie Line Film Festival‘i takviminize eklemeyi veya aşağıdaki katılım formunu doldurmayı unutmayın.

Yükleniyor…

Burcu Demirer‘in diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.