64
YAZARIN PUANI

Doğduğumuz günden ölümümüze kadar yaptığımız veya yapamadığımız her bir hareketimizle savruluruz. Bu süreçte uğradığımız her kapı, bizi hayal ettiğimiz geleceğe çıkarmayabilir. Olanca ihtimalin dayanılmaz cazibesinin peşinden ömrümüzü umutlanarak geçiririz. Uğrayamadığımız kapılara da “Bir ömür daha lazım.” dememek için mücadele ederiz. Yahut kader bizim için bir kapı açar. The Electric Kiss, kaderin karşı konulamaz gerçekliği üzerinden nereye savrulabileceğimizi gösteriyor. Bu sırada kader, inisiyatifiyle kapısını açmayı da unutmuyor.

64
YAZARIN PUANI

The Electric Kiss Film İncelemesi Arakat Mag 2026 Pierre Salvadori Pio Marmai Anais Demoustier Gilles Lellouche Filmekimi

Boyanmış Gözler

Pierre Salvadori, Shakespearevari ögelerin bolca bulunduğu, döneminin en iyi romantik komedisi olabilecek anlatısını Cannes Film Festivali’nin açılış filmi olarak gözlerimizin önüne seriyor. Film, kamerasının karşısında gişe filmlerinden ziyade festival filmlerinde boy göstermeleriyle tanıdığımız Pio Marmaï ve Anaïs Demoustier ile görselliğini kazanıyor. Elindeki güçlü isimleri 20. yüzyılın başlarındaki Fransa’nın estetiğine büründürüyor. Dönem ve konum itibarıyla kaçınılmaz olarak tutku, aşk ve sanat dolu motiflerle bezeli bir halde varlığını tamamlıyor. Olan biten her şeyin başlangıcı ise biraz kederli biraz sevimli. The Electric Kiss‘in kalbi grotesk bir panayırda atmaya başlıyor.

Uğultu ve renklerin cümbüşü arasında Suzanne, hayatını elektrik öpüşü verdiği şovuyla kazanmaya çalışmaktadır. Yazgısını kabullenmiş, zaman öldürmek dışında ideali olmayan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Günlerden herhangi birinde kaderinin vakti geliyor ve kapı aralanmaya başlıyor. Suzanne, medyum arkadaşının çadırına girdiğinde orada bulunmaması gereken ressam Antoine’le karşılaşıyor. Acınası bir durumda olan Antoine, ebediyete intikal etmiş eski sevgilisiyle konuşabilmek için ısrar ediyor. Medyumlukla işi gücü olmayan Suzanne, şarlatanlığı sayesinde içinde bulunduğu durumun üstesinden gelmeyi başarıyor. Bunun sonucunda Antoine, mutlak bir kararlılıkla daha fazlasını istemeye başlayınca seanslar bir gelir kapısının yolunu açıyor. Kazancının ilk seansında bir sanat simsarı olan Armand’a yakalanan Suzanne, kendisini planlı bir aldatmacanın parçası olarak buluyor. Böylelikle hikayemiz absürt mizacını dikmeye başlıyor. 

The Electric Kiss, dikimi boyunca hayatımızın bizi hangi noktada görmek istediğinin tamamen elimizde olmadığını gösteriyor. Hareket ve davranışlarımız bizi herhangi bir köşeye savurabileceği gibi, isteklerimizle de birleştirdiği o anları mercek altına alıyor. Bu aşamada arzularımızın doğru yönde olup olmadığını medyumluk ve aldatmaca üzerinden sorguluyor. Gerçekten de eski sevgililerimizin varlığını mı özleriz, yoksa bizde yarattıkları tesirleri mi? Para için kandırdığımız insanlara karşı başka duygular hissedebilir miyiz? Eninde sonunda anlaşılmak isteriz. Sesimizin duyulmasını isteriz. Değerlerimiz bizi nereye koyarsa koysun.

The Electric Kiss Film İncelemesi Arakat Mag 2026 Pierre Salvadori Pio Marmai Anais Demoustier Gilles Lellouche Filmekimi

Arzunun Bencilliği

The Electric Kiss, irdelediği derin sorgulamayı mizahın etkisiyle göğsünde yumuşatıyor. Yapmacılıktan uzak, hayatımızın içinden neşesiyle seyir boyunca filmde kalmamıza olanak tanıyor. Özellikle komedi türünde The Invite ve The Drama dışında özgün bir içeriğin olmadığı bu senede göz dolduruyor. Bunu, gişe başarısı kaygılarından uzak bir festival filmi olarak adlandırabileceğimiz bir alanda görünür kılıyor. Shakespeare’den aldığı komedi unsurlarını güncel bir metne taşımaktan da geri kalmıyor. Üstelik yarattığı evrendeki karakterlerden birine Titus adını vererek kör göze parmak basıyor. İçinde bulunduğu dönemin çarpık konuşma kalıpları içerisinde nüktesini şekillendirse bile samimiyetinden gram kaybetmiyor.

Dönemin 20. yüzyılın başları olması gözünüzü korkutmasın. Fransa’da bir ressamdan ve karnaval çalışanından mahkeme duvarı gibi bir tutum beklemek yanlış olur. Karakterlerimizin etrafındaki çeperde yer alan kişilerin mahiyetleri arasında da bir fark yok. Filmin tonuna uygun, kentin estetiğiyle özdeş tavırlar sergiliyorlar. Koca bir anlatı canlı ve pastel renklerin yoğunlukta kullanımıyla da adeta Wes Anderson filtresinden geçmiş izlenimi bırakıyor. Bütün faktörler bir arada değerlendirildiğinde, Cannes’da kendine yer bulabilmesine hayret etmemek lazım.

Seyir boyunca kader, bizi hiç beklemediğimiz kapılara sürükleyebileceği gibi yaradılış sebeplerimiz olan aşk, arzu ve anlaşılma ihtiyacını da yanında getiriyor. Grotesk bir karnavalın renkli atmosferinden itina ile tasarlanmış çekici evlere kadar uzanan yaşantımız nafile. Alın yazımız sadece kendi gerçekliğimizde hayat buluyor. Biricik yaşantımıza gerektiğinde dil uzatan gerektiğinde de kıymet veren hikâye çabasız bir şekilde gediğini buluyor. Pierre Salvadori bunu 20. yüzyıl başlarının Fransa’sında geçen yorumunda medyumluk, aldatmaca ve sanat üzerinden şekillendirirken, geçmişe duyulan özlem ve başkalarında bıraktığımız izlerle dolduruyor. Suzanne ile Antoine’ın yollarının kesişmesiyle gelişen anlatı, komedi türünün güzelliklerini absürt mizah ve pastel renklerle armonik bir biçimde bir araya getiriyor. Ayrıca içtenliğinden ödün vermeyen güldürüsüyle The Electric Kiss, hayatın beklenmedik karşılaşmalarında dolanan arzularımızın hangi noktada olabileceğini de yansıtıyor. Sonuç olarak ise görselliği, güldürüsü ve düşünmeye iten yapısıyla, izleyebileceğimiz herhangi bir ışıkta kuşkusuz ki pişman etmeyecektir diyebilirim.


Ömer Faruk Edremit‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.

Parallel Tales: Hikâyenin Sahibi Kim?

Paper Tiger: Yırtılan Aile Bağları

ÖMER FARUK EDREMİT
Hukuk fakültesi mezunu fakat Raskolnikov değil. Harvey Specter hiç değil.

Animals: Politik Takıntının Kurbanları

önceki yazı

Place to Be: Seçebilme Özgürlüğünün Peşinde

sonraki yazı

Yorumlar

Leave a reply

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bunlar da ilginizi çekebilir