Gareth Evans, The Raid filmleri ile ortalığı kasıp kavururken, aksiyon sinemasının zirveleri arasına girmişti. The Raid: Redemption ve The Raid 2, fiziksel olarak her şeyini veren dublörlerden yer çekimine meydan okuyan sahnelere, harika kullanılmış pratik efektlerden çiğ ve saf dövüş koreografilerine kadar her şeyiyle yeni bir devrin kapısını aralamıştı. Resmen John Woo’nun 80’li yıllarda yarattığı etkinin yeni ve modern bir versiyonuyla karşı karşıya kalmıştık. The Furious ise The Raid ile aynı etkiyi yaratma amacıyla yola çıkan, izleyicisine çok şey vadeden bir aksiyon fırtınası.
Yönetmenlik geçmişi pek de iç açıcı olmayan Kenji Tanigaki’ye güvenebileceğiniz en önemli etmen, onlarca filmde aksiyon yönetmeni olarak çalışmasından geçiyor. Kendisi, daha önce yaptığı hiçbir filmde etki yaratamazken, bu kez Tin Shu Mak, Zhilong Lei, Kwan-Sin Shum ve Frank Hui dörtlüsünün yazdığı senaryodan güç alarak muazzam bir yönetmenlik sergiliyor. Aksiyon koreografisini yönettiği en iyi proje olan Twilight of the Warriors: Walled In ile Tanigaki, aslında neler yapabileceğini bilen, sadece yönetmen olarak henüz hünerlerini sergileyememiş bir sanatçı portresi çiziyordu. Fakat artık o günler geri kaldı. Çünkü The Furious; her şeyiyle saf, katıksız ve filtresiz bir aksiyon manyaklığı.

Basit Hikaye Anlatımını Aksiyon Rüzgarında Kullanmanın Gücü
Çiğ aksiyon hastası mısınız? Martial arts türündeki bir hikayenin özünde yatan basit olay örgüsünün yeterli olduğunu mu düşünüyorsunuz? O zaman arkanıza yaslanın; çünkü karşınızda anlatısını dallayıp budaklamadan aktaran, bunu yaparken de heyecana ve kung fu’ya doyuran bir film var. Güneydoğu Asya’nın isimsiz, yoksul ve tekinsiz bir şehrinde intikam ateşi ile yanan bir maceraya gireceksiniz. Ana karakterimiz Wang Wei, kızı bir suç şebekesi tarafından kaçırıldıktan sonra yozlaşmış polisten hiçbir yardım almaz. Bu yüzden, kızını kendi başına bulmak için intikam peşine düşer. Tek müttefiki, karısı gizemli bir şekilde ortadan kaybolmuş bir gazeteci olan Navin’dir. Öfkeli bir intikam hırsıyla dolu bu beklenmedik ikili, dövüş sanatlarını dibine kadar kullanarak düşmanlara karşı acımasızca savaşmaya başlar.
Bu ittifak, basit bir olay örgüsünü muazzam bir sinematik gövde gösterisine dönüştüren fitili ateşler. Hikayenin yalınlığı, filmin zayıflığı değil; aksine her dövüşün, her kırılan kemiğin arkasındaki duygusal yükü katlayan en büyük avantajı haline gelir. Çocuk kaçakçılığının mutlak kötülüğü ve bir babanın evladı için dünyayı yakabileceği gerçeği gibi evrensel temalar, karmaşık felsefi tartışmalara girilmeden, doğrudan seyircinin empati duygusuna ve adalete olan açlığına hitap eder.
Bu ittifak sayesinde, basit bir olay örgüsünün tam anlamıyla nasıl bir gövde gösterisine dönüştüğünü görüyoruz. Yalın hikaye içerisinde her kırılan kemiğin sesini duyuyor, – ne kadar klişe olsa da – bir babanın evladı için dünyayı yakabileceğini görüyoruz. Bu noktada film, felsefi bir alt metin oluşturma çabasına girmeden, izleyicinin empatisine ve adalet arayışına hitap ederek basit ama evrensel mevzular içerisinde kalmayı tercih ediyor. Bu anlatımı lehine kullanmasını bilen The Furious, olayları aksiyon bolluğunun içinde karmaşaya sürüklemeyerek en iyi tercihi yapıyor.

Mantığı Reddeden, Sadece Aksiyon Sanatına Hizmet Eden Kareografiler
Kensuke Sonomura ile Kenji Tanigaki’nin ortak dehasının bir ürünü olan The Furious, insan anatomisine ve fizik yasalarına aykırı bir duruş sergiliyor. Ortada sadece dövüş sanatlarının içerisine incelikle yerleştirilen vahşet ve kan var. Bu filmin yarattığı dünyaya girerken şu kuralı iyice bilmek gerekiyor: Eğer nefes alıyorsan dövüşeceksin ve eğer dövüşeceksen bunun nefes almak kadar değerli olduğunu bileceksin. John Woo, bir röportajında “Aksiyon sahnelerim, karakterlerin kalbinin en derinliklerindeki insan doğasını ve tutkusunu gösterme yolumdur.” der. Bu filmdeki temel yapı da tamamen bunun üzerine kurulu.
Bu tercihin en büyük getirisi, birkaç kat yukarıdan bisiklet yığınının üzerine düşen bir karakterin hiçbir şey olmamış gibi kalkmasını dahi sorun etmememizi sağlaması. Hatta, ayağa kalkıp rakibini yumruklamaya başlayınca daha da adrenalinle doluyoruz. Bunu dile getirirken bir şeyi de hatırlatmakta fayda var: Bu absürtlük burada işe yarasa bile, elbette her filme uymuyor. Yakın zamanda çıkan Sisu: Road to Revenge bunun en iyi örneği. Filmin evrenini, dünya inşasını ve karakterlerini kurarken, o yaratılan alana uygun olmayan, yani hiçbir aidiyet göstermeyen aksiyon inanılmaz göze batar. Dolayısıyla The Furious inandırıcılık konusunda oldukça iyiyken, Sisu: Road to Revenge tam anlamıyla bir faciaydı.
Filmin içeriğine döndüğümüzde ise, neredeyse süper kahraman filmlerinde gibi hareket eden karakterler olmasını sorun etmememizi sağlayan en büyük neden, dramatik çatının başlangıçtan iyi kurulmasında yatıyor. Yozlaşmış adaleti, insan kaçakçılığını, çocuk istismarını, yer altı çetelerini ve zenginlerin parasına para katmak için başvurduğu karanlık yolları olabilecek en açık şekilde görüyoruz. Böylelikle, Güneydoğu Asya’nın tekinsiz sokaklarında bitmek bilmeyen dövüşlere büyük bir teslimiyetle kapılıyorsunuz.

Doğu Asya’nın Devleri Karşı Karşıya
Yönetmen Tanigaki’nin tasarladığı aksiyon sahnelerinde adeta bir dans gösterisinin ortasına davet edilmiş gibi hissediyorsunuz. Karakterlerin attıkları yumruklardan yedikleri tekmelere, sert bir cisimle kafaya yenilen darbelerden kırılan kemiklere kadar o dansın içindeki müzikalde her notaya dokunuyorsunuz. Geleneksel wushu sanatının en usta isimlerinden biri olan Xie Miao’nun hayat verdiği Wang Wei karakteri; neredeyse milimetrik, son derece hassas ve inanılmaz derecede kontrollü hareketlerle dövüşüyor. Kızını kurtarmak için çıktığı bu yolda stili ve disiplinindeki kusursuzluktan asla ödün vermiyor.
Buna karşılık olarak Joe Taslim‘in müthiş karizmasıyla, ağzından düşmeyen sigarasıyla hayat verdiği Navin ise neredeyse bir dedektif havasıyla karşımıza çıkıyor. Navin çok daha doğrusal bir noktada yer alıyor, çünkü stili tamamen sokakvari bir geleneğe dayanıyor. Agresif, fiziksel, çiğ ve nefretle büyüyen bir güce sahip. Hayatındaki en değerli varlığı elinden alınmış, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış, ufak bir umutla da olsa eşini aramaya devam eden bir adamın kişisel hesabına şahitlik ediyoruz.
Bu iki farklı ekolün tek bir enerji etrafında birleşmesi sayesinde, düşman saflarındaki diğer dövüş sanatlarıyla karşılaşma anları çok daha epik bir boyuta ulaşıyor. Hele ki Endonezya sinemasının yıldızı olan ve çoğunluğun The Raid serisinden tanıdığı Yayan Ruhian ve Japon dövüş sanatının önde gelen isimlerinden olan Joey Iwanaga’nın varlığı, yer aldıkları her sahneyi bambaşka bir boyuta taşıyor. Okları ve yayıyla arz-ı endam eden Ruhian, Navin ile paylaştığı her anda akılalmaz sekanslara imza atarken, bizler de olup bitenleri şaşkınlıkla takip ediyoruz. Kibar ve yakışıklı bir genç iş adamı gibi görünen ama belki de filmin en karanlık karakteri olan Iwanaga’nın dönüşüm geçirdiği finalden itibaren ise katıksız bir çılgınlığa, dövüş sanatlarının en üst mertebesine davetiye kazanıyorsunuz.

Neredeyse Çizgi Filmleri Andıran Görsel Estetik ve Saf Sinema
The Furious, geleneksel anlamda öncüllerini andıran bir yapıya sahip olsa da, sınırları zorlamayı bilen, içeriği ve tekniğini modernize etmeyi başaran bir film. The Furious’un dünyasında bürokrasi, mitoloji ve kurallar yok; film, temposunu bozacak ve kendisini olduğundan daha fazla ciddiye alma hatasına düşürecek her tuzaktan kaçınıyor. Koreografik olarak neredeyse kaotik bir çizgide ilerlenirken, kamera ise dövüşçülerin her yeteneğini görmemizi sağlayacak biçimde konumlandırılıyor. Akrobatik dövüşlerin çokluğu bazen izleyiciye nefes aldırmazken, adeta çizgi filmleri andıran ve dur durak bilmeyen hareketlilik ile örselenen ve kan ter içerisinde sunulan görsel estetik sayesinde buna uyum sağlıyoruz.
Filmin estetik vizyonu, modernite içerisinde dövüş sanatları kültürüne duyulan saygıdan da hiçbir şey kaybetmemesinde yatıyor. Klostrofobik ve acımasız dövüş sekanslarının doğası içerisinde Bruce Lee’den esintiler görmemek neredeyse imkansız. Özellikle The Big Boss’dan referanslara rastlayabilirsiniz. The Big Boss, geleneksel ve ağır şekilde ilerleyen Uzak Doğu dövüşlerinin geride bırakılmasına ön ayak olup, hızı, gerçekçiliği ve Jeet Kune Do olarak bilinen bireysel dövüş felsefesini öne çıkarmıştı. The Furious da bu anlayışı en uygun şartlar altında günümüz sinemasına taşıyor.
Öte yandan, filmde aksiyon sahneleri dışında melodramatik unsurlara başvurulması ve kulak tırmalayıcı derecede yapay İngilizce diyaloglara yer verilmesi sebebiyle bazı problemler oluşabiliyor. Bunlar nadiren hikaye akışını sekteye uğratsa bile, filmin genel yapısını asla gölgelemiyor. Bazı filmler için “anlatılmaz, yaşanır” derler, The Furious da tam olarak öyle; bu saf sinema deneyimini gidip görmeniz gerekiyor. Devam filmi gelir mi, modern klasik statüsüne erişir mi bilemeyiz ama kusurlarıyla dahi karşımızda inanılmaz eğlenceli bir film var. “Tekniği uygulayamıyorsanız, onu ifade edemiyorsunuzdur.” der Bruce Lee. The Furious, ele aldığı her tekniği size sunmaya ve bir gösteriş biçimi olarak aktarmaya hazır.
Ferit Doğan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.




















Yorumlar