82
YAZARIN PUANI
Künye
Yönetmen
Peter Farrelly
Senaryo
Peter Gamble
Oyuncular
Anthony Ippolito, AnnaSophia Robb, P.J. Byrne
Süre
128 dk.

Bir gün başaracağına inanmak, yıllar geçtikçe insanın taşıdığı en ağır yüke dönüşebilir. Peki artık uğraşmayı bırakmanız gerektiğini nasıl anlarsınız? Yaş ilerliyor, para azalıyor, etrafınızdaki insanlar hayatlarını bir şekilde kuruyor. Sizse hâlâ bir gün gerçekleşeceğini söylediğiniz aynı hayalden bahsediyorsunuz. Bir süre sonra insanlar nasıl gittiğini bile sormamaya başlıyor. Belki sizi üzmemek için, belki de cevabı zaten bildikleri için. İnsanın kendine olan inancını koruması, tam da böyle zamanlarda yorucu bir işe dönüşüyor.

82
YAZARIN PUANI
Künye
Yönetmen
Peter Farrelly
Senaryo
Peter Gamble
Oyuncular
Anthony Ippolito, AnnaSophia Robb, P.J. Byrne
Süre
128 dk.

Peter Farrelly’nin yönettiği, Sylvester Stallone’u Anthony Ippolito’nun canlandırdığı I Play Rocky’nin çıkış noktasında da bu bekleyiş var. Bugün yüzünü gördüğümüz an onlarca filmi hatırladığımız bir adamın, henüz kendine yer bulmaya çalıştığı yılları. Rocky’nin (1976) ortaya çıkışını düşündüğümüzde sonucu bildiğimiz için rahatız. O senaryo çekilecek, insanlar sinemalara gidecek, Stallone’un hayatı değişecek… Fakat bütün bunlar henüz yaşanmamışken, elindeki hikâyeye tutunan insanın aynı rahatlığı hissetme şansı yok.

I Play Rocky filminde boks salonunda bankta yan yana oturan Sylvester Stallone (Anthony Ippolito) ve Carl Weathers (Stephan James)

Kendinden Vazgeçmek

Stallone’un Rocky senaryosunu başrolü kendisinin oynaması şartıyla vermek istemesi, bugün kariyerinin en doğru kararı olarak anlatılıyor. Yapım şirketinin tanınmış bir oyuncu arayışına rağmen bu şartından vazgeçmemesi, hikâyenin temel çatışmasını oluşturuyor. Senaryoyu satıp kenara çekilse, belki uzun zamandır ilk defa rahat bir nefes alabilirdi. Üstelik bu da küçümsenecek bir başarı sayılmazdı. Yazdığı hikâye beğenilmiş, emeği karşılık bulmuş olacaktı. Ama onun istediği hayatın içinde oyunculuk vardı. Kabul edeceği teklif, geçim sıkıntısını hafifletirken yıllardır uğruna çalıştığı şeyden uzaklaşmasına neden olabilirdi.

Bu ısrarı yalnızca büyük bir özgüven göstergesi olarak okumak bana eksik geliyor. İçinde, insanın olabileceğini düşündüğü kişiyle yaşamak zorunda kaldığı kişi arasındaki mesafe de var. Yıllarca kendinizde bir şey görüyorsunuz ama bunu gösterecek fırsatı bulamıyorsunuz. Zaman geçtikçe kendi gözünüzdeki hâlinizden de şüphe etmeye başlıyorsunuz. Belki kendinizi olduğunuzdan büyük görüyorsunuz, belki de çevrenizdeki herkes haklı. Denemeden bıraktığınızda ise hangisinin doğru olduğunu hiçbir zaman öğrenemeyeceksiniz.

Stallone’un rolü bırakması, benim için biraz da bu belirsizlikle yaşamayı kabul etmesi demek. Başkasını o karakteri oynarken izlemek, kendi hayatının nasıl olabileceğini bir başkasının yüzünde görmek. İnsan böyle bir kararın ardından kendine rahat bir hayat kurabilir. Ama içinde hâlâ yapabileceklerini gösterme isteği varken, sahip olduklarının tadını çıkarabilecek midir? Bazen daha fazlasını istememizin altında, kendimizden vazgeçtiğimiz günü hatırlayarak yaşama korkusu vardır.

I Play Rocky filminde sinema salonunda seyircilerin arasında oturan Sasha Czack (AnnaSophia Robb) ve Sylvester Stallone (Anthony Ippolito)

Yetinmek Bir Tercih Olmalı

Azla yetinmek, çoğu zaman bir olgunluk göstergesi olarak anlatılıyor. Özellikle ülkemizde, daha fazlasını istediğinizde karşınıza kolayca “şükret” öğüdü çıkabiliyor. Elindekinin değerini bilmek, sahip olduklarını kaybetmekten çekinmek anlaşılır şeyler. Fakat henüz kendini deneyebileceği bir alan bulamamış birine sınırlarını kabul etmesini söylemek de rahatsız edici. Daha ne yapabileceğini göremeden, bulunduğu yere razı olmasını bekliyoruz.

Üstelik sahip olduklarına değer veren bir insan da hayatının değişmesini isteyebilir. Daha iyi koşullarda çalışmayı, ürettiği bir şeyle tanınmayı ya da geçinebilmenin ötesinde bir hayat kurmayı arzulayabilir. Her talebi nankörlük gibi karşıladığımızda, insanın kendi hayatı üzerinde söz sahibi olma isteğini de suçluluk duygusuna dönüştürüyoruz.

Yine de, Stallone’un hikâyesini anlatırken yoksulluğu romantikleştirmemek gerekiyor. Parasızlık, insanı kendiliğinden yaratıcı ya da cesur yapmıyor; çoğu zaman yoruyor, seçeneklerini azaltıyor. Eve ekmek götürebilmek için en yakın dostu olan köpeğini bile satmak zorunda bırakabiliyor. Aynı riski alıp istediği yere ulaşamayan insanların hikâyeleri ise nadiren filme dönüşüyor. Onların yeterince inanmadığını söylemek kolaycılık olur. Bir insanın geçinebilmek için hayalinden uzaklaşması, o hayali daha az istediğini göstermez. Bazen devam edebilmek için yalnızca gereken koşullara sahip değildir.

I Play Rocky filminde sisli Philadelphia manzarasına karşı merdivenlerin tepesinde kollarını kaldıran Sylvester Stallone (Anthony Ippolito)

Ya Sıra Gerçekten Bize Gelirse?

Rocky’nin çekim süreci, hikâyenin en az senaryoyu kabul ettirme kısmı kadar üzerinde durulmayı hak eden bir tarafı. Yaklaşık bir milyon dolarlık bütçeyle çalışılan yapımda, istenen her şeyi gerçekleştirecek imkân bulunmuyor. Yönetmen John G. Avildsen’in anlattığına göre, dövüş sahnelerinin hareketlerini önceden yazmasını istediği Stallone ertesi gün otuz iki sayfalık bir çalışmayla geliyor. O çok tanıdık ring mücadelesinin arkasında, tek tek düşünülmüş hareketler ve hazırlık var. Bu ayrıntıyı seviyorum çünkü başarı hikâyelerinde genellikle karar anını hatırlıyoruz. Büyük bir teklifi reddetmek, herkesin karşı çıktığı bir konuda ısrar etmek. Oysa kararın ardından ertesi sabah da geliyor. Çalışmak, hazırlanmak, yanlış yaptığında yeniden denemek gerekiyor. Kendine inandığını söylemenin ağırlığını biraz da bu sıradan günler belirliyor.

Stallone başrolü aldığında, istediği fırsatın sorumluluğunu da üstleniyor. Bir işin dışında tutulurken insan kendine pek çok açıklama bulabilir. İşin içine girdiğinde ise yapabildikleriyle yüzleşmesi gerekir. Bu yüzden hayalin gerçekleşmeye başlaması bazen beklemekten daha korkutucudur. Artık başarısız olma ihtimali somuttur, herkesin görebileceği bir yerdedir. Yıllarca savunduğunuz düşünceyi çalışarak karşılamanız gerekir. Stallone’un ısrarını bu yüzden yalnızca rolü alana kadar gösterdiği kararlılıkla değerlendiremiyorum. O rolü üstlenmek, kendisi hakkında inanmak istediği her şeyi sınanmaya açmak anlamına da geliyor.

I Play Rocky filminde sahilde köpeğiyle koşan Sylvester Stallone (Anthony Ippolito)

Biri Olmak Lazım, En Azından Biri İçin

İnsanın önemli biri olmak istemesi kolayca kibir gibi görülebiliyor. Özellikle bunu açıkça söylediğinde. Oysa bu isteğin altında oldukça tanıdık bir ihtiyaç yatıyor: ciddiye alınmak. Bir şey anlattığınızda dinlenmek. Ortaya koyduğunuz işin bir başkasında karşılık bulduğunu görmek. Varlığınızın, bulunduğunuz yerde bir fark yarattığını hissetmek.

Sürekli geri çevrildiğinizde, reddedilen işle kendiniz arasındaki mesafeyi korumak zorlaşıyor. Bir süre sonra senaryonuzun beğenilmemesi, sizin beğenilmediğiniz anlamına gelmeye başlıyor. Telefonun çalmaması bile kişisel bir yargıya dönüşebiliyor. Belki bu yüzden başarı, maddi rahatlığın yanında bir açıklama da vadediyor. Bunca zaman neden uğraştığınızı, neden başka bir hayat kuramadığınızı sonunda anlatabileceğinizi düşünüyorsunuz. Sanki ancak bir yere vardığınızda, oraya ulaşana kadar geçen yılları yaşamaya hakkınız varmış gibi.

I Play Rocky’nin merkezindeki mücadeleye duyduğum yakınlığın içinde bir tedirginlik de var. Stallone’un rolünden vazgeçmek istememesini anlıyorum. Fakat kararını değerli bulabilmek için sonunda ünlü olduğunu bilmeye ihtiyaç duyuyorsak, başta ona fırsat vermek istemeyenlerle benzer bir yerden bakıyor olabiliriz. Biz de değerini ancak ortaya çıkan sonuçla kabul etmiş oluruz.

Bu yüzden baştaki sorunun, ne zaman vazgeçmek gerektiğinin, herkes için geçerli bir cevabı yok. Israr etmek kadar yön değiştirmek de insanın kendi kararı olabilmeli. Zor olan, ne istediğini duymaya çalışırken başkalarının yargılarını kendi sesi sanmamak. Stallone’un hikâyesi bana bu hakkın ne kadar kolay elden alınabildiğini düşündürüyor. Kendi hayatına dair bir karar verebilmek için insanın önce herkesi haklı çıkarması ya da herkesi yanıltması gerekmemeli.

I Play Rocky filminde tuğla duvarın önünde çömelip köpeği Butkus’la konuşan Sylvester Stallone (Anthony Ippolito)

Zaferin Görünmeyen Yükü

Rocky’nin yapım sürecini anlatan bir filmin işi, tanıdık sahnelerin nasıl çekildiğini göstermekle bitmiyor. O sahneler çekilirken kimsenin elinde bir başarı garantisi olmadığını da hissettirmesi gerekiyor. Burada senaryonun Stallone’un tereddütlerine ayırdığı alan, kurgunun bazı bekleyişleri ne kadar çabuk geçtiği ve çekim sürecindeki sorunların karakter üzerinde nasıl bir baskı yarattığı önem kazanıyor. Bütün aksilikleri sonunda kazanılacak zaferin hazırlığı olarak gördüğümüzde, o günlerin belirsizliğini de kaybediyoruz. Parasızlık, reddedilmek ve kendinden şüphe etmek, başarı hikâyesini süsleyen ayrıntılara dönüşebiliyor.

Açıkçası I Play Rocky’ye dair benim için asıl ölçüt, Stallone’un inadını ne kadar etkileyici gösterdiğinden çok, bu inadın yükünü ne kadar görünür kıldığı. Çünkü bir insanın yıllarca beklediği fırsatı elde ettikten sonra sette hata yapabilmesi, yorulması ve başkalarının yardımına ihtiyaç duyması da bu hikâyeye dahil. Rocky’nin nasıl bir efsaneye dönüştüğünü zaten biliyoruz. I Play Rocky filminin burada bize anlatabileceği şey, bütün bunların henüz olmadığı bir günde, ertesi günkü çekimi de yetiştirmek zorunda olan Stallone. Onun endişesini anlayabildiğimizde, asıl zaferin ringin dışında, korkularıyla birlikte o sete adım attığı gün kazanıldığını hissediyoruz.


Mert Baran Yeşilbahçe‘nin diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi YouTube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.

Primetime: Suç, Ceza ve Reyting

Women on Trial: Utanç Taraf Değiştirmeli

Mert Baran YEŞİLBAHÇE
Kreatif Yönetmen, ufak çaplı yazar.

Primetime: Suç, Ceza ve Reyting

önceki yazı

Gears of War: E-Day: Sıfır Noktası

sonraki yazı

Yorumlar

Leave a reply

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bunlar da ilginizi çekebilir