Yazar 
Netflix’in 2021 yılında peş peşe yayınlanan Fear Street serisi o dönem bir gençlik filmi serisi olarak ilgi görmüştü. Seriye 4 yıl sonra yeni bir film daha eklendi: Fear Street: Prom Queen. Üstelik üçlemenin yönetmeni Leigh Janiak’ın koltuğunda da bu defa Matt Palmer var.
R. L. Stine’in gençlik korku romanlarından uyarlanan serinin ilk üç filmi 1994, 1978 ve 1666 yıllarında geçen filmlerdi. Filmler hem yapısal kurgusuyla hem de Shadyside kasabasına musallat olan lanetin kökenine dair derinlemesine anlatısıyla beğeni toplamıştı. Üçleme, özellikle korku türünün bir alt türü olan slasher filmlerle kurduğu ilişki açısından öne çıkmış, zamanlar arası geçişlerle bir kasabanın karanlık tarihini katman katman ortaya koymuştu. Yeni film Fear Street: Prom Queen ise bu evrene doğrudan bağlı olmayan, fakat aynı karanlık atmosferi taşıyan bağımsız bir anlatı sunarak seriye tekil ama tanıdık bir şekilde dahil oluyor.
1988 yılında Shadyside Lisesi’nde geçen hikâye, lise balosu öncesi ortadan kaybolan genç kızlar ve bu kayboluşların ardındaki karanlık sırlar etrafında şekilleniyor. Gençlik dramı ile slasher korku unsurlarını harmanlayan film, nostaljik atmosferi ve dönem estetiğiyle dikkat çekerken, lise kültürü ve toplumsal dışlanma gibi temalara da dokunuyor.
Türün Kodlarını Taşıyan Bir Film
Fear Street: Prom Queen, yüzeyde klasik bir lise korkusu gibi görünse de, altında hem toplumsal dışlanma hem de gençlik rekabetinin karanlık yüzünü işleyen temalar barındırıyor. Film, Shadyside Lisesi’nde mezuniyet balosu yaklaşırken popülerlik hiyerarşisinde (filmde balo kraliçesi olarak yer alıyor) yer edinmeye çalışan genç kızların birer birer ortadan kaybolmasıyla başlıyor. Ana karakter Lori Granger (India Fowler), bu kayıpların ardındaki gizemi çözmeye çalışırken hem okulun acımasız sosyal dinamikleriyle hem de kendi geçmişiyle yüzleşiyor. Baloya aday gösterilen kızların tek tek ortadan kaybolması, sıradan bir kıskançlık dramından çok daha karanlık bir öykünün habercisi hâline geliyor.
Filmin tematik olarak en güçlü yönlerinden biri, okul içi popülerlik sisteminin toksikliğini ve bunun birey üzerinde yarattığı baskıyı yansıtması. Baloya kraliçe seçilme arzusunun bir statü göstergesine dönüşmesi, kaybolan kızlar üzerinden ironik bir şekilde ters yüz ediliyor. Film aynı zamanda, dışlanan karakterlerin “katil olma potansiyeli” ya da “kurban olma yazgısı” üzerinden klişelere başvursa da, bu klişeleri yer yer bilinçli bir şekilde kullanarak türle oynuyor.
Bu filmi incelerken slasher türü açısından bakmamak mümkün değil. Bu açıdan yaklaşıldığında film, 1980ler’in klasik formülüne oldukça sadık: Gençlik grubu, belirli sosyal tiplere (popüler kız, asi öğrenci, dışlanan birey) göre sınıflandırılmış; birer birer gizemli bir figür tarafından hedef alınıyorlar. Kurbanların seçimi rastgele değil, belirli bir statüyü temsil eden karakterler olması filmi “daha slasher” kılıyor. Öldürme sahneleri ise türün kanlı ve gerilimli estetiğini sürdürmekle birlikte, Fear Street serisinin genelinde gördüğümüz aşırı grafik şiddet yerine daha kontrollü bir gerilimle sunulmuş. Bu tercihle film, klasik slasher formunu 80’lerin gençlik estetiğiyle buluştururken, günümüz seyircisine de hitap etmeyi başarıyor.
Korkudan Çok Bir Gençlik Filmi
Hem ilk üçlemeyi hem de Fear Street: Prom Queen‘i izlerken hissettiğim şey serinin bir korkudan çok gençlik filmi olduğuydu. Çünkü Fear Street korku türüne son derece mesafeli birisinin bile rahatlıkla izleyebileceği, korkmak bir yana çoğu sahnesinde sıkılacağı bir film serisi.
Filmde slasher filmlerin belirgin unsurlarından biri olan genç karakterlerin olması elbette normal ama bu karakterlerin seyirciye sunulma biçimini oldukça sorunlu buluyorum. Filmde anlam veremediğim bir atmosfer yokluğu var. Karakterlerin birbirleriyle olan ilişkisi de oldukça zayıf. Dolayısıyla Fear Street: Prom Queen liseli gençlerin arasındaki bitimsiz rekabetten ileri gidemiyor.
Yine de filmde iyi olan şeyler de yok değil. Filmin merkezinde yer alan Lori Granger (India Fowler), hem anlatının duygusal taşıyıcısı hem de bir tür dedektif figürü olarak öne çıkıyor. Sessiz, içine kapanık ve okulda dışlanan bir öğrenci olan Lori’nin gözünden anlatılan hikâye, seyirciyi hem kurbanlara hem de potansiyel şüphelilere karşı temkinli bir pozisyonda tutuyor. Fowler’ın performansı ise bu içe dönük karakterin kırılganlığını ve kararlılığını inandırıcı bir şekilde yansıtıyor.
Tiffany Falconer rolünde Fina Strazza, lise içindeki hiyerarşinin zirvesindeki popüler kızı oynuyor. Tiffany, ilk bakışta klişe bir karakter gibi dursa da Strazza’nın performansı bu figüre hem iticilik hem de insani bir yön kazandırıyor. Megan Rogers karakterine hayat veren Suzanna Son ise “arka planda kalmış ama potansiyel olarak tehditkâr” tiplemesinin modern bir yorumu olarak filme farklı bir enerji katıyor. Sessizliğiyle dikkat çeken karakterin iç dünyasını Son’un kontrollü oyunculuğu sayesinde hissedebiliyoruz.
Yan rollerde yer alan Chris Klein, Lili Taylor ve Katherine Waterston gibi deneyimli oyuncular ise öğretmen ve ebeveyn figürleriyle genç karakterlerin yalnızlığına zemin hazırlayan bir yetişkin dünyası çiziyor. Bu karakterler fazla derinleştirilmemiş olsa da, gençlerin dünyasında bir boşluk veya rehberlik eksikliği yaratmaları açısından işlevseller.
Dönemin Ruhuna Uygun Olmaya Çalışıyor
Fear Street: Prom Queen’in teknik olarak öne çıktığı konulardan biri de dönemsellik. Film, dönem estetiği yaratma konusundaki çabasıyla dikkat çekiyor. Ancak bu nostaljik yaklaşım kimi zaman biçimsel bir yüzeyselliğe dönüşüyor. Görüntü yönetmeni Márk Gyõri’nin pastel tonlara yaslanan renk paleti ve yumuşak ışık kullanımı, 1980ler’i çağrıştırmak için etkili olsa da bu tercih film ilerledikçe neredeyse tekdüze bir görsel dile dönüşüyor. Özellikle korku sahnelerinde yaratılması beklenen görsel şiddet ve tehdit duygusu, bu “şık” görüntülerin altında sönük kalıyor.
Kurgu açısından Fear Street: Prom Queen genel olarak tutarlı bir akış sunsa da ortadaki bölümlerde tempo zaman zaman düşüyor. Lori’nin araştırmaları ve okul içindeki sosyal ağın çözülmeye çalışıldığı sahnelerde anlatı gereksiz yere dolambaçlı hâle geliyor. Kimi sahneler olayları ileri taşımak yerine aynı bilgileri tekrar etmekle yetiniyor; bu da izleyicinin ilgisini dağıtma riski taşıyor.
Yönetmen Leigh Janiak’ın önceki Fear Street üçlemesinde gösterdiği yaratıcı anlatım tercihleri bu filmde yerini daha sade, ama bir o kadar da risksiz bir anlatı diline bırakmış. Janiak’ın kadın karakterlerin psikolojisine odaklanma çabası yerinde; ancak bu yaklaşım zaman zaman gerilimin önüne geçerek korku öğelerinin etkisini zayıflatıyor. Film, atmosfer yaratma konusunda güçlü bir altyapıya sahip olmasına rağmen, tür sinemasının sınırlarını zorlamaktan çekinmiş gibi görünüyor. Bu da Prom Queen’i ne tam anlamıyla çarpıcı bir slasher, ne de psikolojik gerilimi derinleştiren özgün bir korku anlatısı hâline getirebiliyor.
Sonuç olarak, Fear Street: Prom Queen teknik açıdan dönem atmosferini başarılı şekilde kurmaya çalışsa da, estetik tercihlerdeki aşırı güvenlik alanı, filmi hem görsel hem de işitsel olarak daha etkisiz hâle getiriyor. Korkunun gerçekten hissedilmesini sağlayacak cesur ve yenilikçi tercihlere yer verilmemesi, filmin potansiyelini sınırlayan başlıca unsur olarak öne çıkıyor.
Can Ahmet Çelik‘ın diğer yazılarına bakmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Mission: Impossible – The Final Reckoning: İmkansız Zaman Alır
Yorumlar