Shogun 9. Bölüm İnceleme

Shogun finale yaklaşırken tüm düğümler çözülmeye başladı. İktidar savaşı kapıdayken tüm taşlar yerine oturdu. Osaka güçlerini kendi stratejilerindeki boşlukla vuran Edo tarafı, oyunu usüllere uygun oynadı. Şehirde pek çok soylu aileyi misafir ederken, ansızın herkesi tutsağa dönüştüren Ishido güçleri Mariko’nun oynadığı oyun ile darmadağın oldu.

Anjin, Mariko ve Ochibaile arasındaki sevgi ve nefret bağları geçmişten geleceğe sağlam zeminlere oturdu. Dokuzuncu bölüm yazımıyla, çekimleriyle sezonun en sağlamıydı. Bir sonraki bölümü merakla beklememize sebep olan bir finalle son buldu. Yalnızca siyasi hamleleri değil aksiyonu ile de seyirciyi tatmin eden bir bölümdü. Başından sonuna harika bir kurguya sahipti. İzlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.

Mariko’nun Resitali

Shogun‘un dokuzuncu bölümde Efendi Toranaga, eline içeceğini ve çerezini alıp seyirciye eşlik etti. Seneler önce babasının, kısa bir süre önce de Toranaga’nın verdiği vazifeyi yerine getirmek üzere Leydi Mariko’yu izledik. Anna Sawai oyunculuk açısından kendi çıtasının çok üzerine çıktı bu bölümde. Sezonun geri kalanında şahit olduğumuz donuk bakışların yerini duygu yüklü anlar aldı. Eski dostu, yasak aşkı, oğlu ile girdiği diyaloglarda verdiği savaşları kanlı canlı seyrettik. En nihayetinde onurun dikte ettiği her yolu aştı ve görevini başarıyla tamamladı.

Anna Sawai’nin bu bölüme özel performansını tekrar tekrar övmek istiyorum. Mesela soylu kadınların konuşurken takınmak zorunda oldukları bir tavır var, illa ki izlerken fark etmişsinizdir. Aile içinde ya da dostlarıyla konuşurken gayet doğal davranan soylu kadınlar, topluluk önünde konuşurken farklı bir tarzla iletişim kuruyorlar. Bunu ilk kez Leydi Ochibaile ile keşfetmiştim. Bu bölümde de bahsettiğim daha durgun, kibar, ses tonları daha melodik o tavırla konuşurken Mariko’yu izledik. Bu edayla konuşurken bile (ki bu kadar yapmacık konuşurken ne hissettiğini belli etmek çok zordur) Anna Sawai’nin hissetmemi istediği her duyguyu hissettim.

Özellikle iki hususta çok etkilendim. Japonlar’ın renk vermemek konusundaki hassasiyetleri ve yukarıda bahsettiğim tavır oyunculuk önünde çok büyük engeller. Fakat Anna Sawai bunu bir engel olarak değil, iyi oyunculuk vermek için bir fırsat olarak görmüş. İlk olarak, her oyuncu için ağlamak kolaydır. En kötü ihtimalle size en yakın olan ışığa bakıp gözlerinizi doldurabilirsiniz. Marifet ağlamak değil, o damlayı gözde tutabilmektir. Mariko son derece soylu, asil ruhlu bir kadınken bulduğu her fırsatta ağlaması karaktere uygun değil elbette. Anna Sawai de çok iyi bir oyuncu olduğu için, can verdiği karakteri tanıyor ve gözünde biriken hiçbir damlanın düşmesine izin vermiyor. Takdir edilesi bir detay. Bir ikincisi de, Sawai sıfır ifadeyle repliklerini dile getirirken, jest ve mimik yönünden yaşadığı eksikliği sesiyle muhteşem dolduruyor. Sesini boğazında düğümleyen aktris, hüngür hüngür ağlamasa da yaşadığı hüznü bize hissettiriyor.

Neler İzledik, Bizi Neler Bekliyor?

Toranaga Mariko’yu Osaka’da kalan tebaası evlerine dönerken eşlik etmesi için gönderdi. Yalnızca bunu yaparak koskoca Osaka yönetimini seksen sekiz parçaya böldü. Konseye şehirden çıkmak istediğini ileten Mariko’ya elbette izin çıkmadı. Bunun üzerine “Biz burada tutsak mıyız?” sorusuyla karşı karşıya kalınca, Ishido tarafı soğuk terler dökmeye başladı. Her şeyden önce şehirde misafir ettikleri onlarca soylu aileye bu durumu izah edemezlerdi. Bu yüzden aleni bir şekilde gidemezsiniz demek yerine veliahta saygısızlık yapıldığını öne sürdüler. Fakat Mariko ve yanındakiler şehirden çıkmak için harekete geçtikleri anda silahla karşılık verildi. Gerçek yüzünü açık eden Ishido’nun adamları Leydi Mariko’nun askerlerini kılıçtan geçirirken, kapıda verdiği mücadeleyi kaybeden Mariko, efendisinin emirlerini yerine getiremediği için seppuku yapacağını söyledi. Sonuç olarak Ishido berbat bir ikilemle karşı karşıya kaldı. Mariko’ya gitmesi için izin verirse tüm soylular gitmek isteyecekti. Mariko kendini öldürürse şehirdeki herkesin tutsak olduğu resmen kabul edilecekti.

Önümüzdeki bölümde neler olacağına dair en ufak tahminim yok. Buna çok da üzülmüyorum çünkü Shogun‘un beni devamlı şaşırtması hoşuma gidiyor. Lort Kiyama’dan nasıl bir hamle gelecek merak ediyorum. Mariko’nun zaptedilmesine açıkça tepki göstermişken, Ishido’nun yanında durmaya devam mı edecek? Leydi Ochi, dostunun başına bunlar gelmişken sessiz mi kalacak? Bundan sonra neler olacak derken, bölüm deyim yerindeyse bomba gibi bitti. Tüm bu olanlara sağduyulu yaklaşacakmış gibi gözüken Ishido’nun tüm gemileri yakması nasıl bir tepki çekecek?

Bundan sonra ne yaparsa yapsın, Toranaga Japon liderlerden ve halktan tepki çekmeyecektir. En büyük endişesi, iktidar savaşı sırasında Japonya’nın ikiye bölünmesi olan Toranaga artık çok rahat. Osaka içinde ve dışında, gerek soylu gerek halk tabakasında destek görecektir. Bu dakikadan sonra “Kızıl Sema” için en ufak engel yok. Mariko’nun başına gelenler (bahsettiklerimle ve bahsetmediklerimle) Japon gelenekleri ile o kadar ters ki, Ishido’ya babası destek vermez desem abartmış olmam. Artık insanlar Toranaga’ya karşı çıkarsa şaşırırım, dengeler bu denli değişti.

Kızıl Sema Çıtayı Yükseltti

Dokuzuncu bölüm anlık 9,6 puana sahip. Sezonun -şimdilik- en çok beğenilen bölümü oldu. Finalle alakalı beklentileri de epey yükseltti. Bir yandan merakla finali beklerken öte yandan dizi bitsin istemiyorum. Shogun, eğreti duran kısımları olsa da baştan sona keyifle izlediğimiz bir yapım oldu. Finalin ardından da övgü dolu bahsedeceğimizi umut ediyorum. Bu denli güzel işlenmiş bir hikayeyi başarısız noktalayacaklarını düşünmüyorum.