Yazar The Last of Us ikinci sezonu her geçen bölümle birlikte büyülemeye devam ediyor. Şok edici ve üzüntü dolu ikinci bölümün ardından, karakterlerimizin psikolojilerine odaklanan bir bölümle sezon işlenmeye devam ediyor. Bölümle ilgili konuşmaya başlamadan önce, yazımızın spoiler içerdiği uyarısını yapmamız gerekiyor.
Gidenlerin Ardından
İkinci bölümle birlikte The Last of Us özelinde hikayenin tamamen farklı bir yöne gittiğini gözlemlemiştik. Üçüncü bölümde aslında ikinci bölümde kaldığımız noktadan devam edilse de, bundan sonrası için üç aylık bir zaman atlamasıyla karşı karşıyayız. Jackson’da gerçekleşen yıkım ve ölümler sıkça gözümüze sokularak yaşayan bir dünya anlatısı devam ettiriliyor. Bu üç aylık atlama, The Last of Us Part II‘de olmayan bir kurgu. Dizi bugüne kadar birçok yerde oyunla paralel gitse de, bölüm özelinde baktığımızda neredeyse ilk defa bu kadar büyük bir değişiklik yapıldığını söylemek mümkün. Sonuçlarını değerlendirmek gerekirse, mantık olarak anlayabiliyorum ama duygu açısından ben oyundaki hikaye anlatımını tercih ederdim. Her şey sıcağı sıcağına yaşandığı için şok etkisiyle birlikte duygusallık daha yoğun bir biçimde hissediliyordu.
Fiziksel ve psikolojik olarak üç aylık bir tedavi sürecinden geçen Ellie fikri ise hoşuma gitti. Karakterin ileride yaşayabileceği potansiyel travmalar ve öfke dolu anlar için hoş bir altyapı oluşturulmuş. Joel’in evine girip geçirdiği anlar ise oyunla benzer sekanslardan oluşuyordu. Bu kısımları fazla değiştirmemeleri hoşuma gitti. Gelgelelim, Ellie’nin hedeflerine giden yol Jackson Konseyi’nden geçiyor. İntikam aleviyle yanıp tutuşmasının yanında, hissettiği suçluluk yüzünden yerinde duramadığını söylemek mümkün. Jackson halkının fikirlerini sunduğu sahneyi oldukça beğendim. Toplum bilincinin yanı sıra, her bireyin söz hakkına sahip olması ve fikirlerini belirtmesi kıyamet sonrası bir dünya için ütopik geliyor. Bu ütopya, bölümde yavaş yavaş fikirler verilse de, Jackson’ı diğer topluluklardan ayıran en temel farkın başında geliyor.
WLF, Türkçe’ye çevirirsek gerekirse Abby ve arkadaşlarının da bulunduğu topluluk Washington Kurtuluş Cephesi olarak geçiyor. Bölüm içerisinde de gördüğümüz The Seraphites ise hikayenin farklı bir kısmını oluşturuyor. Şahit olduğumuz ıslık tekniğini kullanarak kendilerine ait bir dil geliştirmişler ve farklı bir dini inanışları var. The Last of Us‘ın bundan sonraki kısımlarında bu toplulukların hikayeye etkisi düşündüğümüzden çok daha fazla olacak. Özellikle insanlığın hayatta kalmaya çalışırken nasıl evrelerden geçtiğini bu topluluklar aracılığıyla daha iyi anlayacağız.
Derin Sessizlik
İkinci bölümün ardından bu bölümün daha sakin bir tempoda geçmesi kabul edilebilir bir şey. Kalan bölümlerin daha fazla aksiyon ve sertlik içereceğini düşünürsek, nefes almak için doğru bir noktaydı. Yazının başlarında belirttiğim gibi, bence bölüm içerisindeki tek problem Joel’in ölümünün etkileri üzerine pek bir şey hissedemememizdi. Bu açıkça bilinçli bir tercih; muhtemelen bunu sezonun ilerleyen kısımlarına yaymak istemişler. Öte yandan, bölüm içerisinde Joel’in yokluğunun da pek hissedildiğini söyleyemem. Her ne kadar ana karakter her zaman Ellie olsa da, bunca zamandır hikâyeyi Joel’in bakış açısından izliyorduk.
Bundan sonrası için ise The Last of Us‘un introsunda da gördüğümüz gibi Ellie, baş karakter konumuna geliyor. Hikâye açısından bakarsak, oyun bu konuda oldukça iyi bir iş çıkarıyordu. Özellikle oynanış gibi bir etken olduğu için Ellie ile vakit geçirmenin her anı çok eğlenceliydi ve bir noktada bile Joel’i aramıyorduk. Figür açısından bakacak olursak, Joel’ın hikâyedeki büyüklüğü kadar Pedro Pascal da bir o kadar büyük bir isim. Dizinin bundan sonra belli başlı kısımlarında, fragmanlardan gördüğümüz kadarıyla, flashback sahneleriyle karşımıza çıkacak olsa da hikâyesi sona erdi. Bella Ramsey’in oyunculuk konusunda bir sıkıntı yaşayacağını düşünmüyorum. Her seferinde belirttiğim gibi, bence oldukça iyi bir iş çıkarıyor. Tek soru, bir sonraki noktaya evrilebilecek mi?
Dina ile Ellie arasındaki dinamiğin, oyundakiyle uyumlu hatta daha iyi gittiğini söylemek mümkün. Özellikle Ellie’nin düşünmeden hareket eden, fevri kişiliğine karşılık Dina’nın daha anaç ve planlı yaklaşımı, izlemesi keyifli sahnelerin ortaya çıkmasına katkı sağlıyor. Özellikle Seattle’a gidiş hazırlıkları ve gidiş sekansları, izlemesi oldukça eğlenceli sahnelerdi. Karakterlerin uyumu kadar, Bella Ramsey ve Isabella Merced‘in kimyası da birbirlerine oldukça iyi uyum sağlamış.
Geri Dönüş Yok
Her yazımda bahsetmeden geçemiyorum çünkü gerçekten bahsedilmemesi mümkün değil. Mekân tasarımları her bölüm büyülemeye devam ediyor. Ellie ve Dina’nın Seattle yolunda izlediği patikadaki bölgeler yine akıllıca tasarlanmış olsa da, Seattle’ı gördüğümüz kısım ağzımın açık kalmasına sebep oldu. Dizi, ilk sezondan beri oyundaki belli kısımları görsel olarak birebir şekilde uyarlamayı başarıyor ve kesinlikle bu da o anlardan biri. Yok olmuş bir şehrin çürümeye bırakılmışlığını oyunda mekân mekân gezerek çok iyi anlıyorduk, ama dizide bunu bize tekrar hatırlatacak gibi duruyor.
The Last of Us‘ın ikinci sezonunu neredeyse yarıladık. İkinci sezonun yedi bölüm olduğunu hatırlarsak, ikinci bölümde Jackson’da yaşanan aksiyon kısımlarına benzer birkaç sahne daha göreceğiz. Onun dışında da birkaç farklı kovalamaca sahnesiyle birlikte, Ellie ve Dina çerçevesindeki aksiyon izleyiciyi içerisine çekmeyi başaracaktır. İyi giden sezonumuzun üçüncü bölümünde yaşananlar kaba taslak bunlardan oluşuyordu. Haftaya yeni bir The Last of Us bölümünde görüşmek üzere!
Ali Can Bartu Sakarya‘nın tüm yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
The Last of Us 2. Sezon 2. Bölüm İncelemesi: Nefret Tohumları
Yorumlar