Yazar 
Prime Video‘nun kendini kanıtlamış, yetişkinlere yönelik animasyon harikası Invincible, dördüncü sezonunu geçtiğimiz günlerde noktaladı. Özellikle bazı bölümleriyle de ortalığı kasıp kavurdu. Üçüncü sezonun sonlarında Mark’ın Conquest ile yaşadığı o yıkıcı yüzleşmelerin ardından, yeni sezonun psikolojik olarak daha karanlık bir tona sahip olacağını tahmin ediyorduk. Ancak Robert Kirkman ve ekibi, bu sezonda sadece şiddetin dozunu artırmakla kalmamış, aynı zamanda karakterlerin ruh dünyalarına da fazlasıyla odaklanmış.
Geçtiğimiz sezon incelemelerimde, Mark’ın kahraman olmanın ağırlığı altında nasıl ezildiğinden ve o ince ahlaki çizgiyi geçip geçmeme ikileminden bahsetmiştim. Dördüncü sezon, tam da bu çizginin artık iyice aşıldığı, geri dönüşü olmayan yollara girildiği ve evrensel çapta bir savaşın (Viltrumite War) tüm acımasızlığıyla patlak verdiği bir sezon oldu. Gelin şimdi aksiyonun, kan ve gözyaşı dolu bu harika sezona detaylıca bir göz atalım.
Bu yazı, Invincible 4. sezonuna dair spoiler içermektedir.
Mark Grayson ve Çizginin Ötesi
Invincible‘ın geçtiğimiz sezonlarında sorulan en büyük soru şuydu: Mark, babası Omni-Man gibi bir katile dönüşmeden bu evreni koruyabilir miydi? Sezonun başlarında Mark’ın Conquest ile yaşanan o savaşın travmalarını hâlâ atlatamadığını görüyoruz. Karşımızda artık eski, neşeli ve umut dolu Invincible kesinlikle yok. Onun yerine artık gözü dönmüş ve tehditleri kalıcı olarak ortadan kaldırmayı kafasına koymuş bir kahraman var.
İlk bölümde Dinosaurus karakteri ile yaşanan yüzleşme ve hemen sonrasında Rus Livingston’ın Mark tarafından öldürülmesi, dizinin artık yeni bir dönemece girdiğinin en büyük göstergelerinden birisiydi. Mark’ın bu radikal kararları, tahmin edebileceğiniz gibi sadece kendi iç dünyasını değil, etrafındakileri de sarsıyor. Cecil ve Donald’ın, Mark’ın bu acımasız yöntemlerini sorgulaması, dizinin başından beri süren “İyi adamlar mı olacağız, yoksa dünyayı kurtaran adamlar mı?” temasını güzel yansıttığını düşünüyorum. İlginçtir ki, Rex’in Mark’ın bu acımasız yöntemine hak vermesi, süper kahramanların da artık eski ideallerini bir kenara bıraktığını gösteriyor.
Viltrum Kültürünün Kanlı Geçmişi
Dizinin en sevdiğim yanlarından biri, evrenini sürekli olarak genişletmesi ve düşmanlarını tek boyutlu kötüler olmaktan çıkarması. İkinci bölümde gördüğümüz Viltrum flashbackleri, bu ırkın neden bu kadar acımasız ve faşizan olduğunu çok güzel işliyor. Nolan’ın gençliğini ve öğretmenleriyle girdiği o acımasız dövüş sahnelerini görmemiz oldukça iyiydi. Ancak flashbackin en önemli sahnesi, Thaedus’un yarattığı Scourge Virüsü’nün Viltrum nüfusunun neredeyse tamamını yok ettiğini görmemizdi. Milyarlarca Viltrumlu virüse kurban gitti. Cesetleri de daha sonrasında ibret olması adına gezegenin etrafına adeta bir yörünge gibi dizdiler. Viltrum’un bu hale geldiğini görmek, dizinin güç dengelerini ve yaşananları anlamamız açısından önemliydi.
Tabii ki burada ayrı parantez açılması gereken Grand Regent Thragg karakteri var. Thragg, dizide şu ana kadar gördüğümüz hiçbir Viltrum’luya benzemiyor. Lee Pace‘in başarılı seslendirmesi ile hayat bulan karakter; öfke krizleri geçiren, boş bir motivasyona sahip sıradan bir kötü karakter değil. Son derece soğukkanlı, stratejik düşünen ve halkının geleceği için her şeyi yapabilecek gerçek bir lider. Bana göre dizinin en iyi bölümü olan yedinci bölümde, kendi ırkı içerisindeki zayıflıkları temizlemek adına başlattığı o kanlı katliam, Thragg’in ne kadar korkutucu ve gözü pek bir düşman olduğunu izleyiciye çok iyi aktarıyor. Çizgi romanda bu sahne olmamasına rağmen, Kirkman diziye eklediği bu flashback sahnesi ile karaktere çok güzel bir derinlik katmış.
Nolan’ın Kefaret Arayışı
Invincible dördüncü sezon, sadece uzaydaki devasa savaşlardan ibaret değil. Aynı zamanda çok derin kişisel yüzleşmelere de sahne oluyor. Nolan’ın Allen ile birlikte Dünya’ya dönmesi ve geçmişte bıraktığı enkazla yüzleşmesi, sezonun vurucu anlarından biriydi. Zaten Nolan bunun ağırlığını hep yaşamış olacak ki, son bölümde Mark ile dövüştüğü dizinin en çarpıcı sahnelerinden birinin olduğu krateri tekrardan ziyaret ediyor. J.K. Simmons‘ın sesindeki o pişmanlık dolu ton, Nolan’ın gerçekten değişmeye çalıştığını hissettiriyor. Ancak Invincible‘ı diğer yapımlardan ayıran şey tam olarak burada devreye giriyor. Özür dilemek, açılan yaraları kapatmıyor.
Nolan’ın Debbie’nin kapısına gidip af dilediği sahne çok güzel ve duygusal bir sekanstı. Sandra Oh‘un Debbie’ye kattığı o derin acı ve öfke, Nolan’ın durumu toparlamaya çalışırken Thraxa’daki eşini sevmediğini söylemesi ve daha da batırması, Debbie’nin “Ben hâlâ senin evcil hayvanın mıyım?” çıkışı… Debbie’nin Nolan’a vurabilecek gücü olsa, muhtemelen Nolan’ın canı bu kadar yanmazdı. Çünkü bu yüzleşme bütün fiziksel darbelerden daha ağırdı. Nolan’ın geçmişte bıraktığı yıkımın öyle kolay silinemeyeceğini, karakterin bu dışlanmışlık hissini izlemek, hikayenin dramatik derinliğini çok güzel artırıyor. Sandra Oh ve J.K. Simmons gerçekten şov yapmışlar.
Nolan kesinlikle affedilecek şeyler yapmadı ama çabalıyor. Tepkileri anlamaya çalışıyor fakat yine de hala bazı şeyleri anlamıyor. Cecil’a ölüme yaklaştığını söylemesi onu etkiler diye düşündü. Ancak Omni-Man binlerce insanın canını aldı. Onun ölüme yaklaşmış olması hiçbir şeyi eski haline getirmiyor. Cecil’ın dediği “2341 kez daha ölüme yaklaş.” lafı, bu durumun ağırlığını çok güzel anlatıyor. Nolan’ın Oliver ile baş başa geçirdiği zamanlar ve Oliver’ın onu affetme süreci, karakterin yavaş da olsa bir baba figürü olarak kendini yeniden inşa etmeye çalışmasının güzel bir örneğiydi. Oliver ile ilgili ileride çok daha büyük olaylar yaşanacak.
Dizinin Zirvesi Viltrumite Savaşı
Invincible animasyon kalitesi olarak her zaman tartışılan bir yapım oldu. Tartışılmayı da hak ediyor bence. Ama ben şuna değinmek istiyorum: Özellikle dizinin 5 ve 7. bölümlerinde yaşanan sekansları gördükten sonra bu insanların animasyon işini iyi yapabildiklerini görüyoruz. Ancak, diğer bölümlere bu kadar özenilmemiş olması insanın gözüne batabiliyor. Sonuçta arkasında Amazon‘un olduğu yıllar boyunca tutmuş bir yapım izliyoruz. Bütçe yetersizliği midir özensizlik midir hala bilinmez ama ortada bir sıkıntı olduğu kesin. Yine de her şeye rağmen, beşinci bölümdeki Venture gemisindeki savaş ve yedinci bölümdeki Viltrum gezegeninin yok edilişi bizlere oldukça güzel anlar izletti.
Mark ve Conquest arasındaki rövanş dövüşü, gerçekten sınırları zorlayan bir sahneydi. Mark’ın Conquest’e son nefesini ellerinde vereceğini söylemesi ve dövüş boyunca sadece onu boğmaya çalışması çok güzel bir detaydı. Bu sahne, Invincible‘ın bu kadar benzersiz bir eser olmasının sebeplerinden birisiydi adeta. İzlerken sadece ekrana kitlendim ve inanılmaz derecede gerildim. Müzik kullanılmaması, ses efektlerine çok daha fazla yer verilmiş olması sahnenin gerginliğini çok artırmış. Çizgi romandan bu sahneyi biliyordum; ancak, bu vahşeti animasyon olarak görmek sahneyi çok daha çarpıcı yapıyor.
Tabii ki asıl büyük olay yedinci bölümde yaşandı. Coalition of Planets’in doğrudan Viltruma saldırıp, Thragg’i gafil avlama planı suya düştü. Thragg’i yok etmek elbette bu kadar kolay olmayacaktı. Çünkü Thragg de geleceklerini tahmin ederek hazırlığını yapmıştı. Thragg’in ne kadar güçlü bir karakter olduğunu bu bölümde çok güzel yansıttılar; karakterin kılı bile kıpırdamadı. Space Racer, Omni-Man, Invincible ve Thaedus’un birleşerek Viltrum gezegenini patlatması çok güzel bir andı. Thragg’in bu yıkım karşısındaki öfkesi, hem Nolan’ı hem de Mark’ı saniyeler içinde ve uğraşmadan paramparça etmesi, güç farkının ne kadar büyük olduğunu gösterdi. Thragg “Yüce Naip” unvanını boş yere almıyor tabii ki. Her ne kadar gezegenlerini patlatmış da olsalar, Viltrum’lu nüfusu az diye Nolan ve Mark’ı hayatta bırakıyor. Bu da onun pragmatik de düşünebilen bir lider olduğunu gösteriyor.
Tempoyu Bozan Yan Hikaye
Dizinin bu sezonunu her ne kadar bayılarak izlemiş olsam da, eleştirmeden geçemeyeceğim bazı noktaları var. Önceki sezon incelemelerimde yan karakterlerin zaman zaman büyük olayların gölgesinde kaldığından ve bazı bölümlerin temposunun sarktığından bahsetmiştim. Bu sezonun dördüncü bölümü de bahsettiğim tempo düşüren bölümlerden birisiydi. Mark’ın bir anda kendini Cehennem’de, Damien Darkblood ve iblislerle savaşırken bulması, çizgi romanlarda olmamasına rağmen diziye eklenen bir sahne. Ama bu, inanılmaz derecede yersiz bir sahneydi. Evet, bunun altyapısını geçen sezonun after credits sahnesinde yapmışlardı; ancak yine de, tempo bu kadar yüksekken bu şekilde düşmeye gerek yoktu. Damien’ın dünyaya dönüşü üzerine de muhtemelen ileride bir şeyler anlatılacak.
Yan karakter hikayeleri bu sezonda pek anlatılmadı. Olayların büyüklüğünden dolayı pek fırsat gelmedi demek de doğru olabilir. En önemli olay, Flaxan’ların dönüşü ile yaşanan savaş sırasında Robot ve Monster Girl’ün onların boyutunda mahsur kalması oldu. Bu olay da ilerisi için oldukça önemli bir hikayenin kapısını açacak zaten. Çoğu okura göre Robot arcı çizgi romanın en iyi karakter hikayelerinden birisi. Bir sonraki sezon yine çok büyük olaylar öncesi build up ile geçeceğinden, biraz daha fazla yan hikaye görme ihtimalimiz var.
Olaysız Ama Yıkıcı Bir Sezon Finali
Gelelim birçok izleyicinin beklentisini karşılamayan ama bana göre oldukça iyi olan sezon finali bölümüne. Çoğu dizi, böylesine büyük çaplı bir sezonu devasa bir aksiyon sekansı ile bitirmeyi seçer. Ancak Invincible, sekizinci bölümde izleyiciyi ters bir yola sürükleyerek, psikolojik ağırlığı daha yüksek bir bölüm sunuyor. Uzaydaki büyük savaşın ardından 10 ay sonra Dünya’ya dönen Mark, hiçbir şeyin bıraktığı gibi olmadığını fark eder. Debbie, Paul’dan ayrılmış, yalnızlık ile boğuşmaktadır. Ancak asıl vurucu kısım Eve cephesindedir. Eve; Mark’ın uzayda öldüğünü düşünmüş, derin bir depresyona girmiş ve en acısı da, Mark’ın çocuğunu tek başına büyütemeyeceği korkusuyla kürtaj yaptırmıştır. Dizi, süper kahramanlık dramını fantastik uzaylı savaşlarından alıp, en insani ve gerçek haliyle bir kadının yaşadığı yalnızlığa ve çaresizliğe indirgiyor. Mark’ın olay altında ezilmesi, kendini suçlaması ve Eve ile olan diyalogları oldukça dramatikti.
Mark’ın yaşadığı yoğun PTSD ve geçirdiği panik ataklar, görsel olarak harika bir kurguyla aktarılmış. Çizgi romandan bile çok daha iyiydi. Değer verdiği herkesin Vitrum’lular tarafından öldürüldüğü sanrıları, Mark’ın zihninin ne kadar parçalandığını gösteriyor. Tam da bu psikolojik yıkımın ortasında Thragg ortaya çıkıyor. İlk başta herkes bunu da bir panik atak olarak düşünmüştür muhtemelen. Ancak karşısında Thragg kanlı canlı duruyordur. Mark her ne kadar Thragg’dan öldüresiye nefret etse de, Thragg’ın yaptığı kan dondurucu teklifi kabul etmek zorunda kalıyor. Koca bir gezegenin tüm yükü Mark’ın omuzlarına yükleniyor. Çizgi romanda bu konuşma yapılırken Mark’ın yanında babası da vardı. Fakat burada tüm yük Mark’ta. Artık geriye kalan 37 Viltrum’lu Dünya’ya yerleşecek ve üreyerek imparatorluklarını yeniden kuracaktır. Tabii işler ileride bu kadar basit bir şekilde de ilerlemeyecek.
Sonuç
Invincible 4. sezon; aksiyonun, vahşetin ve en önemlisi karakter psikolojisinin zirve yaptığı, neredeyse kusursuz bir sezon oldu. Sadece dördüncü bölümdeki gereksiz Cehennem macerası dışında, baştan sona nefes kesici bir tempoyla ilerledi sezon. Güzel aksiyon sekansları, seslendirmelerin muazzamlığı ve Robert Kirkman‘ın çizgi romandaki o ağır olay örgüsünü televizyona başarıyla uyarlaması, diziyi güncel animasyon dünyasında rakipsiz kılıyor.
Mark’ın ahlaki çöküşü, Eve’in trajedisi, Nolan’ın affedilme çabası ve Thragg önderliğindeki Viltrum’luların Dünya’ya sızması… Tüm bunları düşündüğümüzde ileride yine bizleri büyük şeylerin beklediğini tahmin edebiliriz. Şahsen beşinci sezonun altıncı sezonda yaşanacak büyük olaylar için biraz hazırlık sezonu gibi geçeceğini düşünüyorum. Bu durum, tabii ki kötü bir sezon izleyeceğiz anlamına gelmesin. Sadece bu sezon kadar iyi olmasının zor olduğunu düşünüyorum. Artık her sene çıkacağını bilmenin verdiği rahatlıkla, beşinci sezonu sabırsızlıkla bekleyebiliriz. Bakalım Mark ve Dünya, içine düştüğü bu tehdit ağından kendini nasıl kurtaracak?
Poyraz Akyol‘un diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar