Yazar 
Sinema, şüphesiz en genç sanat dallarından biri. Güncel olanın izini sürmek veya aciliyeti olan meseleleri bir an önce tartışmaya açmak için muazzam bir ayrıcalığı var. Yönetmenlerin de bu alanı bir münazara ortamı gibi kullandıklarını sıkça görüyoruz. En gözde konular hakkında tartışıyor, hatta bazen açıkça taraf tutuyorlar. Seyirci olarak her gün kafanızı kurcalayan meseleleri perdede görmek ise elbette izleme deneyimini daha ilginç kılıyor. Sonuçta filmi sadece seyretmiyor, kendimize yöneltilen soruları düşündükçe anlatıyla neredeyse etkileşime geçiyoruz. Sessizce kurulan bu sohbet, filmle kurduğumuz bağı çok daha hatırlanası kılıyor.
Belki tamamen ilgisiz konular ancak yıllar sonra sinemaya geri dönen yönetmenlerin de benzer bir iletişimin açlığını çektiğini düşünüyorum. Çoğu, eski ünlerinden ve güvenli alanlarından vazgeçerek, onları tekrar harekete geçiren meselelere yoğunlaşıyor. Bu hevesin tamamen kaotik ve her açıdan kusurlu deliliklere gebe olduğunu da gördük, sade bir veda niteliğindeki ustalık eserlerine de. Yaklaşık 12 yıl aradan sonra kariyerine iddialı bir filmle geri dönen Gregg Araki‘nin hangi tarafta duracağı ise tamamen bir soru işaretiydi. Zira I Want Your Sex, henüz isminden ileri gelen cüretkarlığına rağmen, genel izleyici beklentileri altında tüm seksapelitesini yitirmiş sinema medyumunu tekrar nasıl canlandıracağı hakkında pek bir ipucu vermiyordu.
Z Neslinin Endişelerine Dair
Kuir sinemanın en büyük temsilcilerinden biri olan Araki için heteroseksüel bir film yapmak zaten güneş tutulması gibi bir olayken, bu geri dönüşün 2020’lere denk gelmiş olması ayrıca ilginç bir kontrast yaratıyor. Nitekim, günümüzde cinsellik hiç olmadığı kadar ikiyüzlü bir sinema temsiliyetine sahip. Gişe filmleri, ailecek izlenebilsinler diye herhangi bir ten uyumundan yoksun kalalı yıllar oldu. Dijitalde ise çok daha göstermelik ve ilgi çekici olması için tasarlanmış bir kullanım söz konusu. Böyle bir dönemde teması tamamen seks etrafında gelişen ve sınırları zorlamaya müsait bir film izlemeye pek alışkın değiliz.
İşin ilginç tarafı, Araki‘nin sinemasıyla ters düşen tek konu yapım şirketlerinin tercihleri değil. Yönetmen, tüm açık fikirliliklerine rağmen Z jenerasyonunun önceki nesillere kıyasla daha az seks yaptığını gösteren araştırmalardan yola çıkmış. Bu nedenle I Want Your Sex, yalnızca muhafazakarlaşan sinema sektörü için bir antitez değil, aynı zamanda gençlerin cinselliğe karşı duyduğu çekinceyi deşmek isteyen bir seks komedisi.
Gelişim dönemlerinin önemli bir kısmı pandemiye denk gelen, genellikle “konfor düşkünü” ve “iletişim yoksunu” olarak etiketlenen, hayatlarındaki önemli kararların başkaları tarafından alındığı Z nesli için daha birçok genelleme yapılabilir. Eski nesillerin kabul ettiği birçok değerin artık geçerliliğini yitirdiği, tamamen başka beklentileri ve ihtiyaçları olan bir jenerasyondan bahsederken bu değişimi anlaşılır kılmak için birçok kulp takıldı ve takılacaktır. Araki‘nin odağında ise bu varsayımları haklı çıkaran 23 yaşındaki Elliot’un patronu Erika ile yaşadığı yasak ilişki var. Yönetmenin amacı ise, belirsizliklerden korktuğu için hiçbir şey yaşamamayı daha normal bulan bu karakteri kural dışı koşullar içinde, durmadan baskılandığı bir köle-sahip dinamiği içinde gözlemlemek.
Ters Giden Bir Yasak İlişki
Henüz açılışı izlerken bunun bir Araki filmi olduğunu anlamak zor olmuyor. Kadın elbiseli bir genç adam, kanlı bir burun, havuzda yatan bir ceset… Yönetmen genelde büyük bir felaketin yaklaştığı hissini anlatı boyunca diri tutar ancak I Want Your Sex patlak verecek olayı en baştan açık ediyor. Araki, belki de Z neslinin sürekli endişe duyduğu o belirsizliği çabucak dağıtmak istiyor. Sebebi ne olursa olsun, bunun çoğu Araki filmi gibi melankolik ve yeri geldiğinde sürreal bir hikâye olmadığını kurgu stilinden anlayabiliyoruz. Zira film, kısa süre sonra Elliot’u polislere ifade verirken bir sorgu odasında görüntülüyor ve ardından Erika ile iş mülakatı esnasında tanıştığı o ilk güne ışınlanıyor.
Çok geçmeden görüyoruz ki, I Want Your Sex yönetmenin imzasını taşıyan renkli dekorları, absürt mizah duygusunu ve hayattaki yolunu şaşırmış karakterleri asla kaybetmemiş. Cinsellikten tamamen yoksun bir ilişkide veya sanat galerisindeki tuhaf çalışma koşullarında hem karakterlerin sınırlarını net bir şekilde gösteren hem de onların dört duvar arasında yaşadığı izolasyonu anlatabilen bütüncül bir senaryoyla karşılanıyoruz. Sahneye Erika girdiğinde ise bir şeyler değişmeye başlıyor ve kurgu da aynı oranda hızlanıyor. Filmin başında gördüğümüz o ana dönene kadar işlerin nasıl sarpa saracağını ve Elliot’un cinsel olarak özgürleşirken bir yandan sınırlarını keşfetmesini seyrediyoruz.
Her şeyden önce, yönetmenin Teen Apocalypse üçlemesinin aksine burada varoluşsal bir öfke hakim değil. Polisiye aksı ve gelgitli kurgu bir araya geldiğinde ortaya neredeyse suç filmine yakın bir tasarım çıkıyor. Aslında bunun Araki için yabancı bir tür olduğu söylenemez. The Doom Generation (1995) ve The Living End (1992) gibi filmlerinde türün erotizm ile olan dirsek temasına odaklandığını, yeri geldiğinde şiddet ögelerini bolca kullandığını biliyoruz. I Want Your Sex ise ne köle-sahip ilişkisini suç örgüsüyle bağdaştırabiliyor ne de polisiyeyi hikâyeyi özetlemek yerine genişleten bir parça olarak kurgulayabiliyor. Ne yazık ki film, atmosferik bir sinema dili kullanmak yerine daima derdini kelimelerle anlatmaya çalışıyor ve bir süre sonra söyleyecek pek bir şeyi kalmıyor.
Kabuğunu Kıramıyor
Araki sinemasının alametifarikalarından tam olarak burada mahrum kalıyoruz. Yönetmen, ikonik filmlerinde önce çarpık ve sorunlu ilişkileri bize tanıtıp sonra onlara ısınmamızı sağlar, en sonunda da onların heteronormatif dünyada bir karşılık bulamadığını en sert şekilde yüzümüze vururdu. Filmin kendi umutsuzluğundan veya beklenmedik bir tehditten dolayı yaşayacağı bu trajik değişim, bütün seyir deneyimini tepetaklak çevirirdi. The Doom Generation‘da karanlıklar içinde saldırıya uğrayan gençler veya Nowhere‘de (1997) kolektif bir çöküş yaşayan o komüniteyi hatırladığınızda halen içiniz ürperiyorsa bunun nedeni yalnızca sürükleyici olan değil, aynı zamanda risk almasını bilen senaryolarıydı. I Want Your Sex ise bu vuruculuktan tamamen uzakta konumlanıp yalnızca stereotipik bir gencin maceralarla dolu yasak ilişkisine odaklanıyor.
İşin tuhafı, Araki‘nin travmatik bir dönüşüme gerek kalmadan hikâye anlatabilmesi şahsen takdir ettiğim bir gelişme. Zira, Mysterious Skin (2004) başta olmak üzere, birçok filminde dramatik yapıyı sağlam kurmak yerine stoner/hangout filmi tadında ilerleyen senaryoyu berbat bir gelişmeye muhtaç bıraktığını, finale ulaşmak için rastgele şiddet olaylarına bel bağladığını düşünüyorum. I Want Your Sex, bu gelişmeyi henüz başta açık etse de, bu çarpık ilişkinin Elliot’un hayatına etkilerini veya Z nesline ait bilindik saptamalarını derinlikli bir yerden ele alamıyor. Filmin iddiasız yapısı; TV filmlerini andıran ruhsuz rejisi ve çabucak bayatlayan provokatif anlatısı nedeniyle gerçek potansiyeline asla ulaşamıyor.
Araki‘nin yeni nesle ve onların endişelerine dair yorumları elbette belli bir haklılık payı taşıyor. Ancak bu çekincelerin cinsel hayata, kimlik keşfine ve kendinle barışık olmaya dair etkilerini incelerken elini korkak alıştırdığı da bir gerçek. Bu açıdan, muadilleriyle karşılaştırıldığında I Want Your Sex için ne Pillion (2025) kadar sınırları zorlayan ne de Babygirl (2024) kadar yapmacık bir film denebilir. Farklı yaşlar, cinsiyetler ve sınıflara ait karakterlerin cinsel keşiflerini anlatan hikâyelere son yıllarda daha fazla denk gelsek de, gerçekten anlamlı ve sahici bir anlatı kurmak konusunda birçoğunun geride kaldığını görüyoruz. Zamanında radikal bir ses olarak adından söz ettiren bir yönetmenin yalnızca eğlenceli, şapşal ve komik bir film yapmakla yetinmesi ise maalesef durumu pek değiştirmedi. Umarım, içinde seks dahi olmayan seks komedilerinin etrafta cirit attığı bugünlerde, ele aldığı konsepti bir temadan öteye götürebilen filmler görmeye başlarız.
Tunahan İbiş‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar