Yazar 1987 yılında sinema tarihinde çığır açmış bir bilim kurgu klasiği olarak doğan Predator, yalnızca bir canavar filmi olmanın ötesindeydi. Yautja’nın yıllar içindeki evrimi, onu basit bir aksiyon filmi yaratığı olmaktan çıkardı; türler arası kült bir ikon haline geldi. Bu değişimin mimarları ise esasen sinemacılar değil, çizgi roman yazarlarıydı. İlk filmin ardından Yautja’nın her hikayeye entegre edilebileceğini fark eden yazarlar, onu Sibirya’nın dondurucu tundralarından Amerikan İç Savaşı’nın kaotik cephelerine kadar taşıdı. Bu yönüyle, Xenomorph ile Yautja’nın kader ortaklığı, yalnızca başarısız devam filmleriyle sınırlı değil.
2022 yılında vizyona giren Prey, Predator serisinin yeniden doğuşunu müjdeledi. Yönetmen koltuğundaki Dan Trachtenberg, minimalist anlatımı, doğaya dönüş temasını ve Komançi halkının folklorunu işin içine katarak bana göre ortaya ilk filmden bile başarılı bir eser koymuştu. Trachtenberg, elinde sınırsız potansiyeli olan bir yaratık taşıdığını biliyordu ve bunu Predator: Killer of Killers‘da da gösterdi. 6 Haziran’da gelen Predator: Killer of Killers, Trachtenberg‘in rehberliğinde evreni genişletiyor ve bizi üç farklı tarihsel döneme götürüyor. Kısa film formatında ve Arcane benzeri animasyonlarıyla son yılların başarılı animasyon filmleri arasında yer alıyor. Bununla birlikte, yer yer çok başarılı birer Love, Death & Robots bölümü izliyor gibi de hissettiğim oldu.
Predator: Killer of Killers, Prey (2022) ve 2025 yılında çıkacak olan Predator: Badlands arasında bir köprü görevi görüyor. Bu nedenle yazı spoiler içerecektir.
Kaçırılanların Hikayesi
Predator: Killer of Killers, kaçırılan insanların origin hikayelerine odaklanıyor. Sizi üç ana karakterin bireysel hikayelerine kısa sürelerle bağlıyor. Filmin açılış bölümü The Shield, viking savaşçısı Ursa ve klanının hikayesini konu alıyor. Ursa karakteri, hem anne hem de savaşçı kimliğiyle etkileyici bir denge kuruyor. Oğlu Anders’in kahramanlığından trajik sonuna kadar uzanan karakter derinliği ise öyküye büyük bir artı katıyor. Bu derinlik, karakterin final sahnesinde verdiği kararla müthiş tutarlı hale geliyor. The Shield bölümü, üç bölüm içerisinde favorim olmasa da, aralarından en iyisi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Bölümün sahne kurgusu ustaca planlanmış, çizilmiş ve animasyona aktarılmış. Ursa ve Yautja’nın buz altındaki ve üstündeki kovalamacası, uzun zamandır izlediğim en gergin sahnelerden biriydi.
İkinci bölüm The Sword, üç bölüm arasından favorim oldu. Feodal Japonya’daki bir savaş lordunun iki oğlunun hikayesi, 20 yıllık bir zaman atlaması ile anlatılıyor. Kenji, klişe anlamda erdemli bir savaşçı portresi çiziyor. Kardeşiyle savaşmayı reddeden sürgündeki bir shinobi olsa da, erdeminden bir şey kaybetmiyor. The Sword, bana göre renk paleti ve yüz animasyonlarıyla öne çıkıyor. Renk paleti, hikâyenin feodal Japonya’da geçmesinden ötürü, yüz animasyonları ise diyalog kullanılmamasından dolayı özellikle gerekliydi. Arcane serisinin baş karakter animatörünün projeye dahil olması tesadüf değil.
Üçüncü bölüm The Bullet, bizi II. Dünya Savaşı’nın üçüncü yılında, Atlantik’te görev alan genç bir pilotun hikayesine götürüyor. The Bullet, bana göre üç bölüm arasında anlatımın en zayıf kaldığı bölüm. Bu kötü olduğu anlamına gelmiyor tabii. Sadece ilk iki bölümün mitolojik hissettiren yapısı, modern dünya ile çarpışıyor. Bu bölümde, ilk iki bölümün aksine, yakın dövüş yer almıyor. John J. Torres, savaşın gölgesinden çok daha az korkunç olan yaratıkla, görev sırasında karşılaşıyor. Bölümün büyük kısmı, gökyüzündeki tonla kovalamaca ve it dalaşı sekansından oluşuyor. Fizik bilimi açısından problematik ama izlemesi eğlenceli bir bölüm.
Unreal Engine ile Yapılmış İlk Uzun Metrajlı Film
Predator: Killer of Killers‘in yapımında, oyun sektöründe standart haline gelen Unreal Engine motoru kullanıldı. Yapımcılara göre, gerçek zamanlı bir aydınlatma ve kompozisyon sistemi sayesinde çalışmalarının %80’ini render’a girmeden tamamlamışlar. Bunun her karede hissedildiğini söyleyebilirim. Üç bölümün de aydınlatması neredeyse kusursuz. Animasyon stili, çeşitli 2D dokular ve çizimlerin kullanıldığı özgün bir 3D animasyon stilinin birleşimi. Puss in Boots: The Last Wish (2022) ve Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem (2023) gibi 2D ve 3D öğeleri harmanlayan önceki başarılı animasyon filmleriyle karşılaştırıldığında, Predator: Killer of Killers bambaşka bir noktada duruyor. Bununla birlikte, Arcane ve Spider-Verse serisine benzer şekilde, kare hızının değiştiği anlarda el çizimi 2D süslemeler öne çıkıyor.
Predator: Killer of Killers, sadece serinin geleceğine dair umutlarımızı yeşertmedi. Bununla birlikte, sektörün geleceği açısından da önemli bir mihenk taşı olacağını öngörüyorum. Epic Games‘in kurucusu ve Unreal Engine‘in yaratıcısı Tim Sweeney, bu yıl Unreal Engine 6‘nın iki ila üç yıl içerisinde kullanıma açılacağını duyurmuştu. Bu, en kaba tabirle, oyun ve sinema sektörlerinde yeni milatlar yaşanacağı anlamına geliyor. Bize de bekleyip görmek düşüyor.
Uğurcan Çağlayan‘ın diğer yazılarını da okumak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar