Yazar 
Eski bir suikastçı olan Hutch Mansell, Nobody 2 ile çöpleri doğru zamanda çıkarma telaşına geri dönüyor. Serinin devam filminde yönetmenlik koltuğunu Killers (2014), The Night Comes for Us (2018) The Shadow Strays (2024) gibi filmlerle adını duyuran Timo Tjahjanto devralıyor. Ülkemizde 15 Ağustos tarihinde vizyona girecek olan Nobody 2’nin senaryosunu ise ilk filmin ve John Wick serisinin senaristi olan Derek Kolstad, Aaron Rabin ile kaleme alırken, oyuncu kadrosunda Bob Odenkirk, Christopher Lloyd, Connie Nielsen, Sharon Stone, Colin Salmon, Gage Munroe ve Paisley Cadorath gibi isimler yer alıyor.
Hutch, ailesi ve suç dünyası arasında bir sıkışmışlık yaşamaktadır. Oğlunun maçını kaçırır, eşiyle fazla ilgilenemez. Aile bağlarını yeniden güçlendirmek amacıyla -Hutch’ın çocukluğunda önemli bir yeri olan- Plummerville’e tatile gitmeye karar verirler. Ancak suçun cirit attığı sokaklardan uzaklaşmak imkansızdır. Bu yolculuk, hem eşi Becca’nın hem de kendi geçmişinin sırlarını aralayacaktır.
İlk Filmden Bugüne
Nobody serisi, ilk filmiyle Hutch karakterinin sıradanlığı, yaşam tarzı ve şiddeti yakaladığı konumla vizyona girdiği yıl oldukça ses getirmişti. Karakterin güçsüz ve sıradan görünümü üzerinden geçmişine uzanan senaryo, iyi aksiyon sahneleriyle tasarlanmıştı. Sıradan hayatı içinde aslında ölümcül bir tetikçi olmasının tezatlığı, izleyicide merak uyandırıcı bir unsurdu. Hikâyenin gerçekçilikten uzaklaştığı sekanslar, klasik bir aksiyon filmi olduğu düşünüldüğünde tutarlı bir seviyedeydi.
Filmin izleyiciden olumlu geri dönüşler almasının bir diğer nedeni ise aksiyon sahnelerinin başarısıydı. İkonikleşmiş otobüs sahnesi gibi aksiyonun tavan yaptığı başlıca sekanslar, filmin vadettikleriyle nispeten iyi bir uyum gösteriyordu. Saul Goodman olarak hafızalara kazınmış Bob Odenkirk ise orta yaşlı bir aksiyon yıldızı olarak şaşırtıcı bir seçimdi. Oyuncunun sessiz ve sakin bir mizaç ile canlandırdığı Hutch, sindirdiği öfkeyi oyuncunun dolaylı olarak yansıtması için iyi bir rol seçimi olmuştu. Hutch karakterinin ailesiyle olan ilişkisi ve geçmişin sırları, 92 dakikalık çerezlik bir aksiyon filminin tamamlayıcı unsurlarından bazılarıydı.
Nobody 2’ye baktığımızda bu saydıklarımı söylemek ne yazık ki pek mümkün değil. Zira bu devam filmi, ilkinin üstüne çıkamadığı gibi maalesef bir hayli altında kalıyor. Aksiyon sahneleri, senaryo, oyunculuklar, yönetmenlik ve karakterler, Hutch’ın sıradan olarak nitelendirilen karakterinden bile oldukça uzak bir noktada. Asıl motivasyon, serinin nasıl genişletilebileceği ya da gelişiminin nasıl sağlanacağından öte, ilk filmin işe yarayan kısımlarını içi boş bir şekilde tekrarlamak üzerine kurulu gibi. Ilya Naishuller ve Timo Tjahjanto arasındaki yönetmenlik değişimi ise filmin tonunu büyük ölçüde değiştiriyor. İlk filmin, Hutch’ın aile ilişkileri üzerinden ayaklarını yere basmayı arzulayan oturaklı tavrı ve filmin kasvetli havası, Nobody 2‘nin başından sonuna kadar neredeyse yok.
Metin ve Gelişim Problemleri
Nobody 2, odağını Hutch’ın babalık rolü, eşiyle sallantılı ilişkisi ve suikastçı kimliği arasındaki denge mücadelesine adıyor. En azından bunu yapmaya çalıştığını hissetmemizi istiyor. Çünkü ana karakterin dengeyi sağlama çabasına dair neredeyse içi dolu bir perspektife bile sahip değiliz.
Bunu çözmek için tatile gitme motivasyonu dışında, herhangi bir efor gösterdiğini görmüyoruz. Yazar ekibi de bu durumu çok dert edinmemiş olacak ki, Hutch’ın ailesiyle olan sorunları bir anda teker teker çözülmeye başlıyor. Hikaye içinde bize sunulan bir fikir, gelişimini tamamlamadan aceleci şekilde terk ediliyor. Filmin başında Becca ile Hutch’ın ilişkisinin iyi gitmediğini düşünmemiz isteniyor. Ancak bu sekansların ardından ikilinin ilişkisi o kadar kolay bir şekilde çözümlemeye uğruyor ki, filmin metin anlamında sindirmek istediği her şey anlamsız bir kıvam kazanıyor.
Karakterlerin motivasyonlarını yaşadıkları hızlı değişimler yüzünden takip edemiyoruz. Bu durum o kadar göze batıyor ki, sanki sahnelerin her biri ayrı yönetmenler ve yazarlar tarafından üretilmiş gibi. Bu doğrultuda, karakterlerin derinliği de ilk filme göre oldukça gerileme yaşıyor. Becca’nın Hutch ile ilişki gelişimine benzer şekilde, filmin girişindeki baba-oğul çatışması da bir anda sonlanıyor. Bu eksikliklerin haricinde asıl en büyük problem, hiçbir şeyin ikna edici olmaması. Becca ve Hutch’ın barışması, eşinin şiddetten uzak kalmasını isteyen Becca’nın finaldeki sürprizi, Hutch’ın kardeşiyle ilişkisi gibi unsurlar, sadece filmin çözümlenmesi için üretilmiş oldukça basit fikirlerden ibaret.
Senaryonun ve Antagonizmanın Basitliği
Karakter gelişimlerindeki tutarsızlık ve metnin vasatlığı haricinde, senaryonun gelişim ve sonuçlanma aşamaları bile klişe aksiyon filmlerinin oldukça altında. Nobody 2‘nin senaryosu, içerik kalitesini bir kenara atıp biçimsel olarak yalnızca gösterişli arzular üzerine kurulmuş gibi. Filmin metninin teknik isteklerle uyumsuz şekilde kurulduğu bir tasarımdan söz ediyoruz. İlk film ise bunun neredeyse tam tersi konumdaydı.
Filmin kısa süresini göz önünde bulundurduğumuzda, neredeyse ilk yarım saatte senaryoda bir antagonizmanın yer almıyor olması büyük bir boşluk oluşturuyor. Bunun katmanlı bir şekilde gerçekleşmesinin planlandığını anlayabiliyoruz. Aileye şüpheyle bakan polisler ya da Hutch’ın şüphelendiği durumlar yaşanıyor. Ancak filmin planladığı fikirleri gerçekleştirme yeteneği o kadar kısıtlı ki, bu parçalı gelişim büyük oranda gerçekleşmiyor. Anlatının klişe fikirlerden bile sürekli vazgeçiyor oluşu, bu sürede kurulan sınırlı kurulumların heba olmasına neden oluyor.
İlk filme göre nispeten bir seviye aşağıda kalan aksiyon sahneleri haricinde, ne planlanıyorsa eksik ve yetersiz kalıyor. Bu, bazen filmin sürekli denediği ve çuvalladığı esprilerde, bazen ise karakterlerin motivasyonlarında bize yansıyor. Ana kahramanımız, antagonizmanın filmin sonuna doğru senaryoya yerleşmesinden önce gölge düşmanlarla, yani bir çeşit antagonizmanın adımlamalarıyla karşılaşıyor. Ancak hikayedeki engel figürünün tasviri yine akla gelen ilk fikirlerle sunuluyor. İkna ediciliği olmayan ve motivasyon eksikliği bulunan bir karakterle daha tanışmak zorunda kalıyoruz. Sharon Stone‘un canlandırdığı Lendina karakteri; ıslık çalıp simsiyah giyinen, güneş gözlüğüyle ve kucağındaki köpeğiyle “Ben kötüyüm!” diye bağıran klişe bir karakter. Arada tekinsiz ve dengesiz olduğunu göstermek için kendinden geçerek dans ettiği bir sahnenin düşünülmüş olması da metnin kısıtlı vizyonunun bir göstergesi.
Gerçekçilik, Aksiyon ve Kurgu Hakkında
İlk filmdeki gerçekçilik dozunu büyük oranda kaçırmama isteği, Nobody 2 ile tamamen terk ediliyor. İlk filmin karanlık havasına iyi bir eşlikçi olan bu durum, filmin aksiyonunu gerçekleştireceği eğlence parkıyla başka bir ton yakalıyor. Timo Tjahjanto, yeni alanı buraya kayırarak başka bir yolun peşinden gidiyor. Aksiyon sahnelerinin konumları, ilk filmde hikayeyle doğal bir uyum içerirken bu kez sadece stilize gözükmek amacıyla seçiliyor. Işıltılı oyun alanları, lunapark aletleri ve göl manzaraları daha ön planda tutuluyor. Atari salonundaki dövüş sahnesi, ilk filmin otobüs sahnesini andırırken bu kez sahne, gelişiminin ve içeriğinin gerçeklikten tamamen sıyrılması nedeniyle aynı hissiyatı veremiyor. Filmin açılışındaki hızlı montaj sekansı da ilk filmi selamlayan bir tekrarlama niteliğinde kalıyor. Aksiyonun gerçekçiliği, hem Hutch’ın dövüş sahnelerinde hem de bu kez ailenin dahil olduğu sekanslarda sekteye uğruyor. Finalde neredeyse tüm ailenin savaşıyor olduğu hissiyatı izleyiciye doğrudan geçmiyor. Çünkü bu durum, kurulumu iyi yapılmadan sadece filmin sonunu getirmek için tasarlanıyor.
Aksiyon sahnelerinin gerçekçi üslubunu bir rafa kaldıracak olursak, önceki filme oranla sahnelerin yaratıcı tutumunun da kaybolduğu söylenebilir. İlk filmi izlemeyenler için Nobody 2 bir aksiyon filmi olarak değerlendirildiğinde, belki bu sorun fazla göze batan bir unsur olmaz. Hatta aksiyon sahnelerinin eğlenceli olduğu bile söylenebilir. Ancak ilki ile kıyas ederek ikinci filme yaklaştığımızda gözle görülür bir estetik kaybı söz konusu. Bu noktada, kurgunun senaryoyla uyumlu bir şekilde ilerlememesi bir başka sorun. Metnin atladığı noktalar ve geçişler o kadar sert ki, bu durum kurgunun aşağı çekilmesine neden oluyor. Sahneler arası nedensizlik ya da motivasyon eksikliği, hem içerik hem de biçim olarak bir kopukluk yaratıyor. Bu durum, senaryodan kurguya varan bir zincirleme soruna yol açıyor. Bob Odenkirk bile filmin sıkıcılığının bir hayli farkında gibi gözüküyor. Zira biçim ve içeriğin vasatlığı, oyuncunun performansını da etkilemiş gibi. Filmin müziklerinin de ne yazık ki bir fark yaratmaktan uzak olduğunu söylemek gerek.
Nobody 2, karakter ve aksiyon odaklı sert ve kasvetli mizacını geride bırakıyor. Metin ve yönetmenlik açısından içi bir hayli boş olan bir aksiyon gösterisine dönüşüyor. Hafızada kalanlar, ilk filmin perdesinden sızarak etkisini yitirmiş, tekrarın ve yüzeyselliğin ucuzluğuyla örülmüş kırıntılar oluyor.
Ahmet Duvan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar