Host (2020), The Boogeyman (2023) gibi filmlerin yönetmenliğini üstlenen Rob Savage yeni filmi Other Mommy ile beyazperdeye geri dönüyor. Amerikalı yazar Josh Malerman’ın Incidents Around the House adlı romanından uyarlanan Other Mommy tipik ruhani korku anlatısını body horror ve psikolojik gerilimle harmanlıyor. 8 yaşındaki Bela’nın annesine tıpatıp benzeyen şeytani bir varlık tarafından ele geçirilme tehdidini anlatan filmin oyuncu kadrosunda Jessica Chastain, Arabella Olivia Clark, Jay Duplass ve Arian Moayed gibi isimler yer alıyor.
Sinema külliyatı boyunca anneyle çocuk arasındaki korumacı ilişkiyi ters yüz eden birçok yapıma tanıklık etmişizdir. Yedinci sanat, görünmeyenlerin gözüktüğü, bastırılanların ortaya çıktığı manipülatif ve karanlık aynalardan birisidir. Son yıllarda Hereditary (2018), Evil Dead Rise (2023) ve Indisious: Out of the Further (2026) bu kapsam altında belirginleşen, korkunun genel geçer popüler örneklerinden sayılabilir. Other Mommy ise bu eserlerden farklı bir yolu izler. Bir ebeveynin tıpatıp benzeri olan şeytani bir figürle çıkar karşımıza. Derinlerde gizlenen doğaüstü bir ihtimali sorgular aslında. Doğduğumuzdan itibaren içgüdüsel güven duyduğumuz, bizi var eden insana karşı aidiyetimize yönelik tekinsiz bir soru sorar. Anne figürünü doğrudan iyi ve kötü yönleriyle alt metin olarak kullanmaz. Küçük bir çocuğun savunmasızlığını darmadağın edebilecek tek kaynak olarak faydalanmak ister ondan. Masumiyetin manipülasyonu insanın her yaşı için sarsıcı bir istismardır. Küçük bir çocuğa annesi kılığındaki bir şeytanın yaptığı ise bunun mislice fazlasıdır. 8 yaşındaki Bela’nın kalbine giden yol ona musallat olan şeytanın tek hedefidir. Annesi Ursula ve babası Russ’ın birlikteliği bu yolun sonunu belirleyecektir.

Yabancılaşan Bir Yüzün Akıbeti
Other Mommy, ihmal edilmiş bir çocuğun gözünden annesinin kimliğiyle güven duygusunun kırılganlığı üzerine örülmüş bir hikâye. Yönetmen Rob Savage, ilk dakikadan itibaren bir annenin kızıyla kurduğu ilişkinin gerçekçi, inandırıcı taraflarını sorguluyor. Bunu yaparken de psikolojik ve bedensel tekinsizlik üzerinden izleyiciyi manipüle etmenin derdine düşüyor. Bela’nın gerçekle gerçekdışı olanı ayırt etme savaşına tanıklık ediyoruz. Kendisini zaman zaman bir kâbusun ortasında bulurken ya da ona direkt neden olurken izliyoruz.
Buradaki kurulum bir çocuğun en güvenli alanı olan ebeveyninin esasında şeytani bir varlık olma ihtimaliyle benzer paralellikte bir ikilem içeriyor. Tanıdık olanın yabancılaşması, form değiştirmesi üzerinden şekillenen gerilim süre ilerledikçe kaotik çatışmalara doğru sürükleniyor. Yüz değişimleri, beden bozulmaları ve beklenmedik konumlanmalar filmin şaşırtıcılığını artırmak adına en fazla başvurduğu yöntemlerden.
Rob Savage, hikayesine hızlı bir giriş yaparak bizi direkt şeytan “Other Mommy” ile baş başa bırakıyor. Bela’nın taşıdığı masumiyeti izleyici için ilk sahne aracılığıyla aynı kefeye yerleştiriyor. Beklentimiz ile oynadıktan sonra da küçük kız için kuracağımız empatiyi ters yüz etmeye çalışıyor. Babanın konumu hikâye için önemli bir noktada yer alırken Russ ve Ursula’nın problemli evliliği Bela’nın duygusal bir çatışmanın ortasında kalmasına yol açıyor. Duygusal ve fiziksel yakınlık olarak ihmal edilmiş bir çocuk olarak büyüyen Bela’nın bu duygusal boşluğundan faydalanmaya çalışan ise onun “Other Mommy” olarak seslendiği şeytani varlık oluyor.

Duygusuz Kabuslarda Savrulurken
Hikâyenin yararlanmak istedikleri, gücünü devşirmeyi planladığı alanlar ilk dakikalarda kendisini belli ediyor. Tekinsiz bir yere doğru ilerleyen küçük bir çocuk, sesin kesilmesi ve ardından irkilmemizi sağlamaya çalışan bir sahne… Filmin devamlı bu zincirlemeyle ilerlemesi, duyguları yaşatmadan tüketmesi, sönümlenmesi büyük bir sorun. Zira anlatının kâğıt üzerinde bir o kadar felsefi bir çatışması var. Anne ve bir kızın neredeyse birbirini tanıyamaz hale geldiği bu yolculukta tanıklık ettiklerimiz büyük ölçüde şeytani varlığın kudretiyle sınırlı. Gerilimin kurulum aşamaları ise bir o kadar fazlasıyla öngörülebilir. Öyle ki, Other Mommy sürekli gaza basan bir yandan da manzarayı bütünüyle incelemeye çalışan birisini andıracak derecede tutarsız kararlarla çevrili. Anlatı, son saniyeye dek şeytani varlığın gücünü bize yansıtmayı planlıyor. Bunu o kadar fazla aynı amaç uğruna tekrarlıyor ki sahnelerin yaratıcılığının hiçbir anlamı kalmıyor. İlk dakikalarda soyut olarak gördüğümüz şeytani figürün hızlı bir şekilde somutlaşması da buna ekleniyor. Hikâyenin anlattığı çatışmayla zıt olarak durmaksızın somutlaşma arzusu bir çocuğun zihni gibi sınırsız potansiyel kullanımın heba edilmesine gebe oluyor.
Other Mommy’nin tüm süresi boyunca, anne figürünün yerine geçen şeytanı anlatan bir hikâyeye tanıklık ediyoruz. Bu anlatıyı da temelinde bir çocuğun gözünden takip ediyoruz. Ancak böylesi bir çatışmanın ortasında şefkat, masumiyet ya da aidiyet kavramlarına yalnızca kelime olarak şahit olabiliyoruz. Kavramları karakterlerin ağzından duymak haricinde hiçbir duyguyu hissedemiyoruz. Bu durum hikâyenin inandırıcılığını ve ikna ediciliğini oldukça yetersiz bir konuma sürüklüyor. Başka bir deyişle, sahnelerin iplerinin yukarıdan nasıl oynatıldığı aşikâr bir vaziyette. Hal böyle olunca ne karakter ilişkileri ne de korkunun kurgu özelinde gelişim aşaması etkileyici bir hüviyete kavuşmuyor.
Yaşanan travmatik sekansların boyutu ne derece büyük olursa olsun hikâye sürekli bir sonraki gerilim sekansına ilerlemeye çalışıyor. Karakterler, Frank Amca’nın vahşice katledilmesine tanık oluyorlar ancak herhangi bir duyguyu bir saniye bile sindirmeden yola devam ediyorlar. Birbirleriyle şakalaşarak konuşmaya ve sonrasında oyun parkına ilerlemeyi tercih ediyorlar. Reklam estetiğiyle sunulan anlatıyla doğal bir ilişkisi bulunmayan sahne geçişleri de bunun cabası. Ek olarak anlatıya dahil olan çeşitli unsurlar izleyiciyle sunulmadan aniden mantıksız bir şekilde karşımıza çıkıyor. Eve giren hayalet arama ekibi, filmin finalinde karşımıza çıkan itiraf sahnesi gibi kötü reji eşliğinde sahnelenen sekanslar filmin etkisini oldukça düşürüyor.

Travmaların Koşuşturmacası
Anlatının sorunlarından belki de en önemlisi karakterlerin inandırıcı niteliğe sahip olmaması. Karakterlere dair anlatılanların çoğu yalnızca anlık bilgilerle bezeli. Ara sahnelerin genelinde yalnızca bir sonraki gerilim sahnesine geçmek için belirlenen aceleci bir araçsal tutum mevcut. Yönetmenin klasik bir pazarlama stratejisi olarak Other Mommy’nin “50 jump scare” içerdiğini söylemesi de tamamıyla bu yapay alışverişin bir göstergesi. Filmin final sahnesi de yine bu doğrultuda tüm mantıksal tutarsızlıkların bir potpurisi gibi.
Abartılı oyunculuklarla şeytani varlığa karşı gülünç bir kapı tutma sekansına neden olan sahnenin içerisinde Ursula, şeytani varlığın o anki tehdidini reddederek Bela’ya itiraflarda bulunur. Bu sahne anne figürünün itiraflarının yanında anlatının gerçekle olan sadakatsiz ilişkisinin de en görünür olduğu kısımlardan birisi. İrrasyonel, bir o kadar komik duran bu sahnedeki itiraflar ve şeytani varlığın olası çözümü keza yine bir o kadar aceleci. Ursula masumiyetin bir zaaf olduğuna inandığı için yapar bunu. 8 yaşındaki kızına, babası şeytana karşı kapıyı tutarken (?) aslında babasının biyolojik babası olmadığını açıklar. Film masumiyeti yok etmeyi şeytani varlığın çocuğa karşı olan ilgisini yitirmesine sebep olacak bir kavram olarak düşünür. Bu söz konusu oturaksız yüzleşmeyle annenin küçük bir çocuğa karşı bir travma daha yaratmasını ister. Zira filmde duygulara yer olmadığı gibi haliyle travmalara da yer yoktur. Maksat yalnızca bir sonraki sahneye veyahut finale ilerlemektir.
Diğer Anne’nin Bela’nın kalbine girmek için izin istemesi fakat bir yandan sınırsız gücünü devamlı sergilemesi de felsefi sorgulamaları bir kenara iterek oldukça çelişkili bir hiyerarşi yaratıyor. Hikâye tek boyutlu karakterleriyle temel motivasyonların belirginleşmesine izin vermiyor. Other Mommy, Josh Malerman’ın orijinal metninden esasla yola çıktığımızda temelinde ünlü psikanalist Melanie Klein’ın Nesne İlişkileri Kuramı’nı çağrıştırıyor. Bu kuram üstünkörü bir dilde: bebeğin annesini bütünsel bir nesne olarak algılayamadığını söyleyen bir teori. Bebek, ihtiyaçlarını gözeterek ona sahip çıkan anneyi “iyi meme” tam tersi şekilde onu öfkelendiren ya da hayal kırıklığı yaratan anneyi de “kötü meme” olarak kodlar. Anlatıda Ursula’nın ilgisiz, mutsuz ve eşini aldatan bir kimlikle yansıtılması çocuğun perspektifinde doğrudan bir çatışma yaratır. Bela’nın odasındaki kapının ardında konumlanan şeytani bir varlığı “Other Mommy” olarak belirlemesi, küçük bir çocuğun zihninde beliren bu restleşmenin sonucu olarak yorumlanabilir. Şeytani varlığa anne tanımlamasıyla seslenmesi de aslında bu öfkenin bir yaratımı olarak da düşünülebilir. Fakat metin sahip olduğu bu denli psikolojik ve felsefi bir ikilemi hiçbir noktada mantıklı bir derinlikte yansıtamaz.
Other Mommy, Jessica Chastain’in tekinsiz gülümsemesi üzerinden pazarlama stratejisini kurgulamaya çalışmakta epey bir haklı. Zira film yalnızca duraksadığı kısımlarda kısmen bir gerilim beklentisi doğurabiliyor. Hikâye ilerlemeye başladığında gördüklerimiz ucuz korku klişeleri ve yetersiz bir senaryoyla sınırlı. Filmin felsefi sorularını mantıksızlıkları vesilesiyle keyfe keder önemsememesi, ne yazık ki geride kalan diğer beklentilerin de heba olmasının nedeni.
Ahmet Duvan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.




















Yorumlar