Yazar Marvel Sinematik Evreni, yıllardır süper kahraman türünü şekillendiren en büyük güçlerden biri olmaya devam ediyor. Ancak son dönemde, evrenin gidişatına dair tartışmalar da giderek artıyor. Captain America: Brave New World, Sam Wilson’un yeni Kaptan Amerika olarak ilk büyük sınavı ve aynı zamanda Marvel’ın mevcut formülünü aşıp aşamayacağını gösteren önemli bir yapım.
Cesur Bir Adımdan Çok Uzakta
Marvel’ın son filmi ve Captain America serisinin dördüncü halkası olan Captain America: Brave New World, izleyicileri Sam Wilson’ın Kaptan Amerika olarak ilk büyük macerasına davet ediyor. Ancak film, vaatkar açılışına rağmen, Marvel Sinematik Evreni’nin (MCU) klasik kalıplarından kaçmakta zorlanıyor. Yeni bazı unsurlar tanıtsa da, uygulama büyük ölçüde serinin yerleşik sınırları içinde kalıyor ve bu da filmi hem tanıdık hem de biraz kısıtlanmış hissettiriyor. Formüle bağlılık geçmişte çoğu Marvel filminde işe yaramıştı ama artık günümüzde bu kalıp eskidi. Risk almamak, Marvel’ın alacağı en büyük risk. Captain America: Brave New World ise zayıf yönleriyle bunu kanıtlıyor.
Film, etkili bir açılış sahnesi, içsel sorgulamalar, birkaç mizahi an ve büyük bir final savaşı gibi tanıdık şablonu takip ediyor. Geçmişte işe yarayan bu unsurlar burada aynı etkiyi yaratmıyor. Anlatı fazla kısıtlı, aynı zamanda Captain America: The Winter Soldier veya Civil War gibi filmleri tanımlayan tazelikten yoksun. Aksiyon dolu sahneler ile siyasi entrika arasındaki tempo zaman zaman düşerken, üstüne üstlük filmde bu iki unsurdan birine tam anlamıyla odaklanılamıyor. Bu tutarsızlık, hikâyenin temposunu da yaralıyor.
Filmin en ilgi çekici yönlerinden biri, Sam Wilson’ın Kaptan Amerika olmanın ne anlama geldiğini yeniden tanımlama çabası. Onun “sahtekâr sendromu” ile mücadelesi ilgi çekici bir konu, ancak bu tema sık sık arka plana atılıyor. Sam’in kahramanlığa getirdiği kendine özgü yaklaşım yerine, Captain America: Brave New World aksiyon sahnelerine ve siyasi entrikalara daha fazla ağırlık veriyor. Eğer doğru bir adım atılsa, politik gerilim de böyle bir filmde inanılmaz işe yarayabilirdi ama sorun şu ki, bu unsur da tam anlamıyla işlenmeden bırakılıyor. Böylece Wilson, sıkıcı olmayan, karizmatik bir kahraman olmasına rağmen, MCU’nun büyük yapısal unsurları içinde, resmen ilk solo filminin merkezinde olmasına rağmen zaman zaman olay örgüsünde kayboluyor.
Senaryo arada bir ırksal kimlik ve hükümete duyulan güvensizlik gibi daha derin temalara dokunsa da bu fikirler de yeterince işlenmiyor. Amerika’nın değişen idealleri üzerine bir mesaj verme fırsatı varken, Captain America: Brave New World fazlasıyla temkinli davranıyor. Marvel, kalıpları zorlamayan filmlerle geçmişte büyük başarılar elde etti, ancak Brave New World, “cesur” hamleler gerektiren bir film. Bundan kaçınılması, filmin adı altında ezilmesine yol açıyor.
Üstünkörü İşlenmiş Bir Politik Karmaşa
Captain America: Brave New World, siyasi temaları ele almaya çalışıyor ancak bunları gerçekten etkili kılmak için gereken derinlikten yoksun kalıyor. Adamantium’un keşfi ve bunun jeopolitik yansımaları etrafında şekillenen hikâye, etkileyici bir politik gerilim filmi olma potansiyeline sahipti. Ancak film, bu fikirleri yalnızca yüzeysel bir şekilde işleyerek fırsat tepiyor.
Adamantium’un küresel bir kaynak olarak tanıtılması ilginç bir ikilem yaratıyor, bu güçlü madde tüm uluslar arasında paylaşılmalı mı, yoksa tek bir güç tarafından mı kontrol edilmeli? Bu soru, ahlaki açıdan karmaşık bir anlatının temelini oluşturabilecek potansiyele sahipken, film kısa sürede geleneksel kötü adam planlarının gölgesinde kalıyor. Diplomatik bir çatışma atmosferi yaratılmasına rağmen, olay örgüsü en tahmin edilebilir şekilde çözülüyor ve sıradan başka süper kahraman savaşına dönüşüyor.
Harrison Ford’un canlandırdığı Başkan Ross, siyasi otoritenin bir temsilcisi olarak karşımıza çıkıyor, ancak motivasyonları tutarsız. Ölümle yüzleşmesi yüzünden, kızı Betty Ross ile olan gergin ilişkisi üzerinden zaman zaman bir tür kefaret arayışında gibi görünse de, onun iyi olma çabası inandırıcı gelmiyor. Mesela onun bir anda Red Hulk’a dönüşmesi, mantıklı bir karakter gelişimi ile desteklenebilirdi ancak filmde, şok etkisi yaratmaya yönelik bir üçüncü perde hamlesi gibi duruyor. En kötüsü de bu hamlenin izleyen herkes tarafından tahmin edilmesinin zor olmaması. Captain America: Brave New World, Ross’u daha iyi kullanmalıydı.
Wilson’ın siyahi Kaptan Amerika olarak siyasi açıdan bölünmüş bir dünyadaki mücadelesi filmin en ilginç fikirlerinden biri. Ancak, bu durumun getirdiği ırksal ve ideolojik çatışmaların üzerinde durulması yerine, film bu temalara yalnızca yüzeysel bir şekilde dokunup hızla bir sonraki aksiyon sahnesine geçiyor. Wilson ile Isaiah Bradley arasındaki sahneler gibi bazı karakter anları, daha zengin bir hikâyeye işaret etse de Captain America: Brave New World bunları da tam anlamıyla kullanamıyor.
Potansiyeli Olan Kötü Karakterin Doğru Kullanılamaması
Captain America: Brave New World birden fazla düşman bulundurmasına rağmen, hiçbiri gerçek anlamda akılda kalacak kadar etkili işlenmiyor. Giancarlo Esposito’nun canlandırdığı Sidewinder etkileyici bir giriş yapıyor, ancak rolü şaşırtıcı derecede sınırlı. Daha çok gelecekteki projeler için bir hazırlık niteliğinde duruyor ve bu filmde tam anlamıyla gelişmiş bir kötü karakter olarak sunulmuyor. Ana antagonist eksikliği, filmin genel gerilim seviyesini ve risk hissini zayıflatıyor.
Ancak kaçırılan en büyük fırsat, Tim Blake Nelson’ın canlandırdığı Samuel Sterns, yani The Leader karakteri. 2008 yapımı The Incredible Hulk filmindeki kısa sahnesinin ardından yeniden tanıtılan Sterns, aslında karmaşık ve zeki bir düşman olma potansiyeline sahipti. Fakat film boyunca büyük ölçüde arka planda bırakılıyor. The Leader, Marvel tarihinin en zeki ve stratejik kötü karakterlerinden biri olmasına rağmen, burada yeterince değerlendirilmemesi şaşırtıcı bir tercih.
Sterns’ün The Leader’a dönüşümü de görsel açıdan yeterince iyi dizayn edilememiş. Çizgi romanlardaki müthiş görünümü asla kullanılamamış. Filmde, zekâya dayalı kötülüğü, fiziksel olarak daha tehditkâr düşmanlarına karşı ilginç bir kontrast yaratsa da karakterin işlenişi bununla sınırlı kalıyor. Olayları perde arkasından yönlendiriyor gibi gözükse de, büyük planı tam anlamıyla hayata geçiremiyor. Bu da The Leader’ın etkisini önemli ölçüde azaltıyor. The Leader’ın başlangıçta tehditkâr bir hava yaratması, banal bir senaryo tarafından yeterince desteklenmediği için karakterin etkisi film boyunca giderek azalıyor.
Captain America: Brave New World, düşmanların nasıl alt edilebileceğine dair ipuçları veriyor, ancak Sam Wilson’ın gerçekten zorlandığını çok az görüyoruz. The Leader’ın motivasyonları klişe kalırken, diğer karakterlerle olan etkileşimleri de onu unutulmaz bir antagonist yapacak gerilimden fazlasıyla yoksun. Eğer film, Sam ve Sterns arasında psikolojik bir satranç mücadelesine daha fazla odaklansaydı, anlatıyı çok daha güçlü hale getirebilirdi.
MCU, Yerinde Saymaktan Vazgeçmeli
Eğer Captain America: Brave New World’ün gerçekten parladığı bir alan varsa, o da yüksek enerjili aksiyon sahneleri sunma çabası. Film, Meksika’daki açılış sahnesinden Washington, D.C.’deki büyük final savaşına kadar etkileyici dövüşler sunmak için uğraşıyor. Wilson, Wakanda teknolojisiyle geliştirilmiş yeni kostümünü bolca sergileme fırsatı buluyor ve havadaki dövüş sahneleri filmin en dikkat çekici anlarından biri oluyor.
Bununla birlikte film çoğu zaman, gösterişi tutarlılığın önüne koyuyor. Dövüş sahneleri bazı iyi koreografilere sahip olsa da, The Winter Soldier’ı bu kadar etkileyici yapan o ham ve sert yoğunluktan yoksun. Birçok sahne aşırı prodüksiyonlu hissettiriyor ve ağır CGI kullanımı nedeniyle zaman zaman çizgi filmvari bir görünüme bürünüyor. Özellikle havada geçen büyük dövüş sahnesi, konsept olarak ilgi çekici olsa da, hedeflediği gerilim seviyesine tam olarak ulaşamıyor.
Ayrıca, filmin mizah anlayışı inişli çıkışlı. Wilson ve Torres (Danny Ramirez) arasındaki bazı diyaloglar eğlenceli olsa da, özellikle gerilimin tırmanması gereken sahnelerde yapılan espriler yer yer gereksiz kalıyor. Captain America: Brave New World, tonunu dengelemekte zorlanıyor ve ciddi anları çoğu zaman yersiz şakalarla baltalıyor. Bir diğer sorun ise temponun dengesiz olması. Film, finaldeki büyük çatışmayı hazırlamak adına ilk iki perdesini aceleyle geçiyor ve bu da karakter odaklı anların yeterince işlenmesine engel oluyor. Bunun sonucunda, duygusal sahneler gerektiği kadar güçlü bir etki bırakmıyor.
Captain America: Brave New World için en iyi tanım “eğlenceli ancak bol kusurlu bir MCU filmi” olur. Anthony Mackie güçlü bir performans sergilese dahi ve film aksiyon sahneleri ile dolu olsa bile, senaryo fazla “güvenli” hissettiriyor. Tutarsız hikâye anlatımı, yeterince derinleştirilememiş kötü karakterler ve politik temaların tam anlamıyla işlenmeye cesaret edilememesi nedeniyle film, tam potansiyeline ulaşamıyor.
Captain America: Brave New World, Sam Wilson karakteri için ileriye atılmış bir adım olsa da, MCU için daha çok yerinde sayan bir tekrar gibi hissettiriyor. Daha iyi bir yönetmen, daha sıkı bir senaristin elinden geçmiş senaryo, daha odaklanmış bir kötü karakter ve daha cesur anlatım seçimleriyle gelecekteki Captain America filmleri, Wilson’ın hikâyesini gerçekten farklı bir yere taşıyabilir. Ancak şimdilik Captain America: Brave New World, büyük potansiyele işaret eden ama bunu tam anlamıyla gerçekleştiremeyen, ortalamanın altında bir yapım olarak kalıyor.
Ferit Doğan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar