By Sony’nin Spider-Man Evreni (SSU), Venom gibi eğlenceli başarılar ile Morbius ve Madame Web gibi hayal kırıklıkları arasında gidip gelen bir kalite dalgalanması yaşadı. Son olarak ise bu evrene J.C. Chandor’un yönettiği Kraven the Hunter katıldı; film, yoğun aksiyon ile karakter odaklı bir hikâye anlatımını harmanlamayı amaçlasa da yine birçok problem göze çarptı.
Başrolde Kraven olarak Aaron Taylor-Johnson olmak üzere, onun yanında Alessandro Nivola (Rhino), Ariana DeBose (Calypso), Russell Crowe (Kraven’in babası), Fred Hechinger (Chameleon) ve Christopher Abbott (The Foreigner) gibi güçlü bir kadro yer alıyor. Film, heyecan verici aksiyon ve kendine özgü bir ton sunmak için çabalarken, aceleci bir anlatı ve tutarsız bir senaryo yüzünden tam potansiyeline ulaşamıyor. Yine de Kraven the Hunter, tüm hatalarına rağmen ilk Venom filminden sonraki en iyi SSU filmi olmayı başarıyor.
Kraven’in İlkel Doğasına İniş
Kraven the Hunter‘ın en güçlü yönlerinden biri, Kraven’in ilkel doğasını sergileme konusundaki başarısı. Aaron Taylor-Johnson’ın etkili performansı, özellikle vahşi ve şiddet dolu aksiyon sahnelerinde karakterin hayvani içgüdülerini iyi biçimde yansıtıyor. Filmin R-rated derecesi, Kraven’in dövüş anlarının şiddet dozunu yoğun kılarak seyirciye keyifli bir deneyim sunuyor. Yönetmen J.C. Chandor, bu sahneleri sert bir atmosferle destekleyerek filmin estetiğini farklı yönlere çekiyor.
Yardımcı oyuncu seçimlerinde ise özellikle Alessandro Nivola ön plana çıkıyor, Rhino olarak sürpriz bir şekilde en dikkat çekici performansı gösteriyor. Ariana DeBose’un Calypso performansı ise gizem ve güçle dolu olan bu karakteri ilgi çekici yapsa da; karakterin anlatıdaki rolü yeterince kullanılmamış hissi daha baskın geliyor. Diğer yandan Russell Crowe’un Kraven’in otoriter babası olarak sergilediği performans, ana karakterin geçmişine derinlik katarken, Fred Hechinger ve Christopher Abbott ise Chameleon ve The Foreigner olarak merak uyandırıyor.
Filmin tonu da önemli bir artı olarak öne çıkıyor. SSU filmlerinde sıklıkla görülen komik ya da aşırı abartılı yaklaşımların aksine, Kraven the Hunter daha karanlık ve yere sağlam basan bir tarz tercih ediyor. Bu ton değişikliği, hem karakterin sert doğasıyla uyum sağlıyor hem de SSU içerisine taze bir kontrast getiriyor.
Zayıf Bir Senaryo ve Aceleye Getirilmiş Anlatı
Film, bazı iyi yönlerine rağmen ciddi anlatı sorunlarından muzdarip. Özellikle kötü karakterlerin işlenişi açısından hikâyenin temposu aceleci hissettiriyor. Rhino, The Foreigner ve Chameleon gibi karakterler umut vaat eden anlar sunuyor; ancak derinlikten yoksun olmaları nedeniyle yalnızca hikâye ilerletici araçlar olarak kalıyorlar. Bu yüzeysellik, bu karakterleri canlandıran yetenekli oyuncuların potansiyelini de boşa harcıyor.
Senaryonun zayıf noktaları diyaloglarda da kendini belli ediyor. Birçok replik yapay ve doğal olmaktan uzak hissettiriyor. Önemli duygusal sahneler, olması gereken ağırlıktan yoksun olduğu için, güçlü oyunculuklara rağmen istenilen etkiyi yaratamıyor. Kraven’in psikolojik çatışması, filmin merkezinde yer alsa da yüzeysel işleniyor ve anlatının istediği derinliğe ulaşmasını engelliyor.
Ayrıca, Kraven’in babasıyla olan karmaşık ilişkisini keşfetmeye çalışan sahneler de potansiyellerini tam olarak gerçekleştiremiyor. Russell Crowe’un varlığı dikkat çekici olsa dahi ve karakteri doğrultusunda katmanlı bir dinamiğe işaret etse de filmin hızlı temposu, bu etkileşimlerin anlamlı bir şekilde işlenmesine olanak tanımıyor. Bu nedenle, Kraven’in kişisel yolculuğu (uzun flashback girişine rağmen) eksik kalıyor.
Görsel Efektler ve Kurgu Fazlasıyla Problemli
Filmin görsel efektleri etkileyici ile yetersiz arasında gidip geliyor ve bu durum izleme deneyimini tutarsız hale getiriyor. Bir yandan bazı sahneler, Kraven’in vahşi ortamının ve onun dünyasının acımasızlığını başarıyla yansıtarak seyirciyi içine çekiyor. Öte yandan, bazı sekanslar, oldukça kötü efektler nedeniyle dikkat dağıtıcı oluyor ve filmin genel estetiğine zarar veriyor.
Kurgu sorunları da bu eksiklikleri daha da belirgin hale getiriyor. Ani geçişler ve düzensiz tempo, anlatının akışını bozarak duygusal olarak etkili olması gereken anları kopuk hissettiriyor. Heyecan verici aksiyon sahneleri bile bazen düzensiz kesintiler yüzünden izleyiciyi tam anlamıyla içine çekmekte zorlanıyor. Bu kusurlar, filmin yakalamaya çalıştığı sert etkiyi baltalıyor.
Bunlara rağmen, film bir şekilde dikkat çekici olmayı başarıyor fakat süper kahraman filmlerinden bıkmış birileri için bu dikkat çekiciliğin önemi kalmayabilir. Özellikle SSU evreninin neredeyse her filminde benzer sorunların göze çarpması ve uygulamadaki tutarsızlık, fan kitlesi için dahi dalga geçilecek bir malzeme haline geldi.
Kusurlarına Rağmen En Azından Kendini İzletiyor
Kraven the Hunter, Sony’nin Spider-Man Evreni’nin tuzaklarından tamamen kurtulamasa da, evrenin çok da yüksek olmayan çıtasında öne çıkmayı başarıyor. Filmin iyi aksiyonu ve iyi yönetmenliği, özellikle de Aaron Taylor-Johnson ve Alessandro Nivola’nın dikkat çekici performansları, hayranları eğlendirmek için yeterli malzeme sunuyor.
Bunlarla birlikte, filmin aceleye getirilmiş anlatısı, zayıf senaryosu ve tutarsız efektleri, filmin sadece vasatta kalmasını sağlıyor. J.C. Chandor’un filme kendine özgü bir ton kazandırma çabası övgüye değer; ancak uygulama, maalesef bu deneme ve takdir edilesi çabanın gerisinde kalıyor.
Yine de Kraven the Hunter, Sony’nin Spider-Man’den bağımsız kötü karakter hikâyeleri arasında bir şekilde kendini izletmeyi başarıyor. Eğer vahşi aksiyon sahneleriyle dolu, sırf eğlenmek için bir hikâye arıyorsanız, Kraven, izlemeye değer yeterlilikte bir film sunuyor. SSU evreninin iptalinden sonra ise karakterleri canlandıran oyuncuların ve bu filmlerin bir anlamı kalınır mı bilinmez; fakat Aaron Taylor-Johnson gelecekte Kraven olarak dönerse kimse “hayır” demez.
Ferit Doğan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar