Yazar 
Mixtape (PC)
Mixtape, bağımsız oyun üretiminin doğru bir proje yönetimiyle aynı anda hem sinematik bir yaratıcılık hem de mütevazı bir anlatıma sahip olabileceğini gösteren önemli bir yapım.
Son yıllarda sinemayla dirsek teması kuran birçok oyun gördük. Yüksek sunum kalitesine sahip, iyi yazılmış, özenle kurgulanmış oyunlar… Ancak bunların büyük bir kısmında hikaye anlatımı, oynanışın önüne geçerek oyuncuyu pasif bir konuma itiyordu. Zira, lineer akıştan beslenen geliştiriciler için dünyayla ne kadar az etkileşime geçersek, oyun üzerinde sahip oldukları kontrol de bir o kadar artıyordu. Elbette bu formülü kurcalayan ve oyun üzerinde güç sahibi olduğumuz illüzyonunu bize farklı yollarla veren birçok yapım oldu.
Oynanış ile hikaye anlatımı arasındaki ince iletişimi önceleyen yayıncılar arasında Annapurna Interactive önemli bir yer tutuyordu. What Remains of Edith Finch ile başlayan maceraları, bambaşka geliştiricilerle büyüyerek onları Silent Hill markası emanet edilecek bir sektörel konuma getirdi. Bu süreçte cübbeli bir yaratık olarak çölde oradan oraya savrulduğumuz kadar, bir kediyle cyberpunk bir dünyada dolaşmanın tadını çıkardık. Yine de, bir süre sonra elbette çoğu yayıncı gibi kabiliyetlerinin fazla farkına vararak bazı güvenli alanlar seçmeye başladılar. Örneğin Open Roads, A Memoir Blue ve Hindsight gibi yapımlar, yayınladıkları ilk oyundan beri imzaları haline gelmiş “travmatik aile geçmişi” konseptini küçük bir yaratıcı eforla tekrarlamakla yetiniyordu.
Annapurna Interactive, aradan geçen yıllarda – artan üretimlerinin de etkisiyle – neredeyse Devolver Digital gibi geniş ama tanımlaması zor bir repertuara sahip oldu; yani daha çok deneyip daha çok yanıldılar. Bu, yeni cevherler arayışındayken nihayet güvenli alanlarından çıktıkları anlamına geliyordu. 2024’ün Haziran ayında Xbox Games Showcase etkinliğinde duyurulan Mixtape, onların bilindik tarzını coming of age türünde ele alan tatlı ama mütevazı bir denemeye benziyordu. Üç liseli arkadaşın birlikte geçirdikleri son geceye odaklanan oyun, sahnelerini lisanslı şarkılar üzerinden tanımlayan coşkulu bir ruha sahipti. Sempatiyle yaklaşmış olsak da, Mixtape‘in ardındaki cevheri görmek için 7 Mayıs 2026’yı beklemek gerekti.
Büyülü Anılar Arasında Bir Gezinti
Oyunu özetleyen en önemli özelliklerden biri, geliştirici Beethoven & Dinosaur‘un 80’ler ve 90’lara ait gençlik anlatılarından epeyce esinlenmiş olması. Neler akla gelmiyor ki? The Breakfast Club, Dazed and Confused, Ferris Bueller’s Day Off, Fast Times at Ridgemont High, American Graffiti… Amerikan banliyösünde sıkışıp kalmış liselileri anlatan bu tarz yapımların karmaşık duygu dünyasına giren, karakterlerini ilmek ilmek işleyen bir oyun bu. Yarattığı nostalji, en iyi coming of age anlatılarında olduğu gibi, o zamanlarda yaşamış yetişkinlerle sınırlı kalmayıp günümüz gençlerine kadar ulaşabiliyor.
Bu özgürleşme hissinin ilki, açılış sahnesindeki kaykay sürme sekansında karşımıza çıkıyor. Arkada DEVO‘dan That’s Good çalarken, arabaları sollayıp kaykayınızla havalı hareketler yapıyor ve adeta süzüldüğünüzü hissediyorsunuz. Beethoven & Dinosaur, sahnelerin ritmini özenle seçtikleri şarkılarla eşleştirerek, oyuncuda mükemmel bir duygu patlaması yaratıyor. Zira, oyun en yüksek anlarda tüylerinizi diken diken ederken, bunun büyümek zorunda olan karakterler için son bir kaçamak olduğu gerçeği aklınızın bir köşesinden ayrılmıyor.
Mixtape‘in durup soluklandığı yegane sekanslar, üç karakterin de yatak odalarında dolaştığımız keşif anları oluyor. Ana objektifler, yani etkileşime geçilmesi gereken ana nesneler bir kenarda beklerken, odadaki birçok eşyaya dokunup onlar hakkında diyaloglar dinleyebiliyorsunuz. İlginç bir şekilde, çevresel hikaye anlatımını genelde sinematik sunumdan kaçmak için kullanan güncel oyunların aksine, Beethoven & Dinosaur gerçekten de her etkileşimi anlamlı kılmanın bir yolunu buluyor. Arkadaş grubunun iç dinamikleri, tutkuları ve pişmanlıkları usulca içinize işliyor; incelikli sunumun küçük nüansları, karakterlerle yakınlaşmanızı sağlıyor.
Müzik dünyasına atılmak isteyen Stacey Rockford, pek bir derdi olmayan kafadar Van Slater ve ailesinin kısıtlamalarına rağmen istediği gibi yaşamaya çalışan Cassandra Morino’nun tatlı-acı ayrılık günü, taşıdığı duyguyu her sahnede hissettiriyor. Ana objektiflerde oynadığınız vignette (kısa hikaye) parçaları ise sizi üçlünün en özel anılarına götürüyor: polislerin bastığı bir partiden kaçmaları, ormandaki gizli bir kulübeyi keşfetmeleri, okul müdürünün evini tuvalet kağıdıyla donatmaları, terk edilmiş bir eğlence parkında eşsiz bir gece yaşamaları… Her bir an; sizi son derece doğrusal olan anlatıdan, yani bir nevi durmadan devam eden hayatın akışından soyutlayarak büyülü anılar arasında dolaştırıyor.
Mekanikler Arasında Süzülmek
Mixtape‘i tahmin edilemez kılan en ustalıklı tarafı, bu anıları oynarken karşımıza çıkan oynanış sekanslarında kendini gösteriyor. Geliştiriciler, asla kolaya kaçmayarak, müziklerle koordine şekilde sahnenin duygusunu yükselten pek çok mikro mekanik tasarlamış. Arabada ritmik bir şekilde headbang yaptığınız, slushy makinesinden kendi içecek aromanızı yarattığınız, fotoğraf kabininde absürt pozlar verdiğiniz, kırlarda koşup süzüldüğünüz, hatta iki dili kontrol ederek french kiss yaptığınız envai çeşit mekanik bulunuyor.
Beethoven & Dinosaur, bir mekanda dolaşırken farklı anıları geri çağırma fikrini, öncülü olan What Remains of Edith Finch‘ten esinlenerek özenle kurgulamış. Bu anlatım tekniği, kullanım oranına göre yorucu hale gelebilecek olsa da, geliştiricilerin tempo yönetimine özellikle dikkat ettiği rahatlıkla görülüyor. Sahnelerin duygusu doğru örüntülerle artıp azalıyor, müzikler daima oynanışa organik bir şekilde bağlanıyor. Şahsen, What Remains of Edith Finch‘te durmadan aynı fikre işaret eden ve çoğunlukla trajikomik felsefeyi örneklemekle yetinen oyun tasarımına kıyasla, Mixtape‘de karakter gelişimine doğrudan etki eden bu vignette kullanımına bayıldım.
Oynanış çeşitliliği açısından bakıldığında ise, stüdyonun bir önceki oyunu The Artful Escape‘den sonra çıtayı oldukça yukarı taşıdıkları hemen anlaşılıyor. Zira, side scroller bir platforming-ritim oyunu olan The Artful Escape‘de oynanış beklenenden hızlı eskiyor, sahnelerin ritmi sıklıkla bozuluyordu. Mixtape; oynanışı ustalaşılması değil, takip edilmesi gereken bir yaklaşımla ele alarak oyuncuyu kendi ritmi içinde yönetmeyi başarıyor. Doğruya doğru, gerçekten heyecanlandığım veya yaratıcılıklarına hayran kaldığım sekansların oranı beklediğimden düşük olsa da, mekaniklerin hepsi tertemiz çalıştığı ve sahnelerle uyumlu olduğu için pek bir şikayetim yok. Yine de, ilk kaykay sekansının coşkusunu ve french kiss sahnesinin beklenmedik garipliğini daha çok yerde hissetmek isterdim.
Oyunun bana kalırsa zayıf kalan nadir özelliklerinden biri, genel oyun tasarımının dışına pek çıkmaması. Odaları, yavaşlayan temponun da yardımıyla, bir hatırlama alanı olarak kullanan; dışarıda geçen sekansları ise, kaykay ve kaçma kovalamaca sekanslarından hareketle, bir hareket platformu gibi konumlandıran stüdyonun bu çeperin dışına çıktığını pek görmüyoruz. Oyunun yarılarına doğru, şaşırmayı beklemek yerine hikayeye dalıp gitmeyi tercih ediyorsunuz; ki açıkçası burada inanılmaz işçiliklerine rağmen, geliştiricilerin abartılı bir hırs göstermemelerini takdire şayan buluyorum. Bu açıdan Mixtape‘i yer yer akılalmaz bulsam da, genellikle biraz dışında kalarak çok sevmekle yetindim.
Etkileyici Teknik Boyut
Mixtape‘i tanımlayan birkaç şeyden biri, hiçbir zaman azla yetinmiyor olması. Zira oyun, üç-dört saat arasında bir süreye sahip olmasına rağmen, sizi ne tamamen pasif bırakıyor ne de tüm kontrolü size veriyor. Nadiren tekrar eden oynanış fikirleri sayesinde oyuncuyu bir şekilde içeride tutmayı beceriyor. Teknik cüret ve anlatım yaratıcılığı açısından, Beethoven & Dinosaur‘ı Annapurna‘nın ilk dönemine ait gibi hissettiren inovatif ve iddialı bir stüdyo olarak görmemek imkansız.
Teknik tarafa bakacak olursak, etkileşimi heyecanlı hale getirmeye çalışan oyunda Unreal Engine 5‘in etkileyici ışık ve fizik sistemini yanı sıra, oyun içi animasyonların da son derece dikkat çekici olduğunu söylemek gerek. Söz konusu oyun motorunun performans sorunları nedeniyle itibarının azaldığı bu dönemde, stüdyonun – kendi estetik tercihlerinden ödün vermeyerek – motoru optimum düzeyde kullanmış olması, gelecek adına umut verici bir tablo çiziyor.
Öte yandan, animasyon tarzı olarak Spider-Verse benzeri düşük kare hızı estetiğini tercih eden Beethoven & Dinosaur, bunu dikkat dağıtıcı bir unsur yerine, arka planla daima uyum içinde bir “görsel tamamlayıcı” olarak tutmayı başarıyor. Nitekim, duygusunu yer yer kinetik enerjisinden alan bir oyun için estetiğin hikaye anlatımına ket vurmaması gerçekten önemli bir etken. İddialı oynanış sekanslarının geniş hareket alanı düşünüldüğünde, tüm bu teknik detayların tertemiz bir şekilde birbirlerine eklemlendiği inkar edilemez bir gerçek.
Her şeyin öyle ya da böyle değiştiği, köklü bir paradigma değişiminden geçen oyun endüstrisinde, “aynılaşmanın” konforuna sığınmadan bu dönüşümde aktif bir rol üstlenen Beethoven & Dinosaur‘u tebrik etmek gerek. Mixtape, bağımsız oyun üretiminin doğru bir proje yönetimiyle aynı anda hem sinematik bir yaratıcılık hem de mütevazı bir anlatıma sahip olabileceğini gösteren önemli bir yapım. Bağımsız geliştiricilerin gösterdiği cesaretin büyük stüdyolara da sıçradığını gözlemlediğimiz şu günlerde, şahsen bunun “yeni bir başlangıç” olduğunu düşünüyorum. Slater’ın da dediği gibi, bu gerçekten de “metal” bir atılım; ve buna ilk elden şahit olduğum için son derece mutluyum.
Tunahan İbiş’in diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar