Yazar Marielle Heller‘in ‘işlevsiz aile’ temsillerine güncel bir ekleme. Amy Adams Nightbitch ile adeta şakıyor, diğerleri ise ona uyum sağlıyor gibi bir halet-i ruhiye var. Enerjik sonneler eşliğinde köpek-insan kırması bir eylem planını izliyoruz. Bu durum fazlasıyla rahatsız edicilik depoluyor.
Rachel Yoder‘in 2021 tarihli romanı, android kuşağına çok uygun. Bedensel korku duraklarına uğrayıp onlardan başka yerlere atlayabiliyor. Bunu serbest bir şekilde gerçekleştiriyor. Arsızlık esas adı olan bir üretim mekanizmasını hissediyoruz.
Tourneur’den Altman’a, Hitchcock’tan De Palma’ya Atlayan Melez Bir Cinlik
Amy Adams‘ın anne karakteri fazlasıyla ‘hamilelik’ karşıtı bir işleve sahip. Onun hazımsızlığı bize tesir ediyor. Adeta bağlantı kuramama üzerinden bir görev yükleniyor. Bunun için de anlar arasında fişek gibi ve rahatsız edici bir şekilde gidip geliyor.
‘Gecenin Köpeği’ adını arkasına alıyor. Ancak Cruising (1980) kadar iddialı bir hale gelemiyor. Ama Cat People‘dan (1942) Carrie‘ye (1976), Juno‘dan (2007) Images‘a (1972), Ginger Snaps‘ten (2000) Rebecca‘ya (1940), Wiener-Dog‘dan (2016) Cujo‘ya (1983), atlayabilen kült bir debelenmeye dönüşüyor Nightbitch.
Anne McCabe‘in enerjik kurgusu ve Nate Heller‘ın alternatif besteleriyle bir ‘delilik’ yükleniyor. Aslında çizgi romansı tadı olan bir kenar mahallede canlandırıyor her şeyi. Zaman zaman Spawn‘un B-tipi albenisine de atlayabilecek hale gelebiliyor.
Feminist Solondz’dan Sapkınlık Gerilimi
Heller‘in adını koyduğu işlevsiz tipler arasında en yaratıcılardan biri. The Diary of a Teenage Girl‘ün (2015) Minnie’si ile akrabalık kuruyor. Bu damardan da aslında ‘stilize bir rahatsız edicilik’ depolama olanağı buluyor.
Feminist Todd Solondz nidalarıyla kalp atışlarını hızlandırıyor. Heller‘in ‘kült’ statüsüne oynaması karanlık bir dünyadan kopup gelmeyle de çok cezbedici. Görüntü yönetmeni ile bestecinin değişmemesine karşın montajın üzerinden kurulu yapı ise dikkat çekici.
Heller‘in sapkınlık gerilimi halleri gerçekten de akıllara durgunluk veriyor. Can You Ever Forgive Me? (2018), What The Constitution Means (2021) sonrası girdiği stüdyo memuru tavırlarının ötesine geçme halinin burada keyfini sürüyoruz.
Titane ve The Substance’e Kardeş Geliyor
Amy Adams da Juno‘ya da uçabilen alternatif resimli roman hallerine destek veriyor. Bizi üst bir durağa koyuyor.
Teeth‘in (2007) Dawn’u, Jennifer’s Body‘nin (2009) Jennifer’ı, Titane‘ın (2021) Alexia’sına, In My Skin‘in (2002) Marina De Van’ına, Raw‘un (2016) Justine’ine, The Substance‘ın (2024) Elisabeth’ine kardeş olarak geliyor!
Wiener Dog‘da yönetmen Solondz, Happiness’ın adeta köpek-insan ilişkisi yan bölümüne imza atmıştı. Burada onla rekabet algısı canlanıyor. Bu enerjisine çok fazla destek alacak bir vizyon izliyoruz Nightbitch ile.
Heller‘in dünyasında Beautiful Day in the Neighborhod‘da da bir TV kişiliğinin gerilimi daha ‘iyimser’ hale getirilmişti. Nightbitch‘te ise onun karanlık dehlizlerinde bir üst-orta sınıf işlevsiz aile eleştirisine tanıklık ediyoruz.
Devam Filmlerine Götüren Final Tartışılacak
Ama finalde hamilelik hayalinin halleriyle üst seviyeye çıkamıyor Nightbitch. Images‘in yaratıcılık dönemi krizi dehlizlerinde bir şeyler yaptığına dair yorumda bulunabiliyoruz. Nightbitch‘in Heller‘inin ya da metoo döneminin delişmen Carrie‘si olarak aldığı halet-i ruhiye, asap bozuyor ve kült olma arzusunu ortaya koyuyor.
Nightbitch, Besson‘un Dogman‘ine (2023) me-too kardeşi olarak gelirken bizi kendi dünyasına alıp götüren bir yapıt. Feminist Solondz’dan bir body horror komesinin delifişek halleriyle uyruklarında çokça can bırakmıyor.
The Howling‘de (1981) Amerikan sinemasındaki ilk kadın kurtu görmüştük. Oradan sonra Ginger Snaps (2000) kült bir seriye dönüştürmüştü bu motifi. Burada ona rakip olarak da düşünülebilecek bir ‘kız köpek komedisi’ var gibi. Ama bu ne hayvan severler düşmanı, ne de gerçekçi tasarlanıyor. Hayaller üzerine gitmesiyle iz bırakacak bir hamleye sahip.
Rebecca’ya da atıfta bulunurken aslında Disney’in Shaggy Dog gibi anlamsız eziyetlerini de ikiye katlayan bir cinlik izliyoruz. Amy Adams ve Marielle Heller buluşması ile Nightbitch, alternatif bir bedensel korku kültü olarak hatırlanacak.
Kerem Akça‘nın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar