Yazar Hepimizin çok sevdiği çocukluk arkadaşları vardır. Hayat sizi ayrı yollara sürüklemiş, son görüşmenizin üstünden araya yıllar girmiştir ama aranızdaki samimiyetin eksilmediğini, yeniden görüşseniz ilişkinize aynı yerden devam edebileceğinizi bilirsiniz. Aardman Animations sayesinde 16 yıl sonra yeniden karşımıza çıkan sakar mucit ve çilekeş köpeğin hikayesi Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl da yediden yetmişe tüm izleyicilere böyle bir hasret giderme vadediyor işte.
Özlediğimiz Karakterlerle Yeni Bir Macera
93 yapımı Oscar ödüllü “The Wrong Trousers” kısasının devamı niteliğindeki film, yeni pek de bir şey söylemiyor aslında. Yine Wallace’ın sonu gelmez inovasyon takıntısının bir meyvesi, kurnaz kötü adamımız Feathers McGraw tarafından tasarısının dışında bir amaçla kullanılıyor. Bu kez apaçık bir AI yansıması olan bahçe cücesi tipli Norbot’lar, tavuk pozu kesen penguen Feathers’ın hapisten kaçıp mavi elması çalma planının temel parçası oluveriyor. Filmin “Yapay zeka yanlış ellerde çok tehlikeli olabilir.” Gibi oldukça yüzeysel bir mesajı olsa da, teknik anlamdaki başarısı ve özlenen mizahı onu izlemeye değer kılmaya yetiyor.
Wallace & Gromit’e dair herhangi bir şey izlemiş herkes için tanıdık bir sekansla açılıyor film. Fakat bu sekansın izleyiciye hoş bir nostalji yaşatmanın ötesinde bir işlevi de var. Ben Whitehead’in seslendirdiği Wallace’ın otomatik icatları tarafından güne başlatılmasını izlerken, bir yandan da bunların tümünün Gromit’in sürekli bir kol çekmesi ve bir düğmeye basması sayesinde olduğunu görüyoruz. İkilinin yaşlı çiftleri andıran dinamiği, şimdiye kadarki işlere benzer bir çerçeve çiziyor. Wallace’ın Gromit’in ilgisini, sevgisini garanti görüp yok sayışı ve onu anlamak için en ufak çaba göstermeyişi aralarındaki krizi başlatıyor ve filmin sonuyla birlikte nihayete ulaşıyor.
Aardman Kalitesinden Taviz Yok
Gromit’in sitemkar sessizliğine, Feathers McGraw’un sinsi bakışları da eklenince filmin diyalogdan mahrum kalacağından korkulmuş olacak ki, bık bık konuşmak dışında pek de işlevleri olmayan iki polis karaktere bir hayli ekran süresi verilmiş. Komiser Machintosh ve çaylak Mukherjee, başarılı seslendirme performanslarına rağmen Wallace ve Gromit’in karşısına ek bir engel çıkarmak dışında pek de bir işe yaramıyor. Aaardman animasyonlarındaki görsel mizahın komedik unsurların çoğunu oluşturduğu düşünürseniz, ikilinin diyaloglarının hikaye için elzem olmayacağını öngörebilirsiniz.
Geri kalan hemen her alanda, klasik bir Wallace ve Gromit filmi izliyoruz. İkiliyle ilk tanışmanız hangi film olursa olsun aldığınız keyfin aynını yeniden yaşatmayı başarıyor yönetmenler Merlin Crossingham ve Nick Park. Özellikle Park’ın klasik film türlerine olan ilgisi burada da kendini gösteriyor ve pek çok planda sinema tarihinden izler yakalıyorsunuz. Zaten tam dozunda, tüm etkisiyle kullanılan görsel komedi unsurları, ifadesiz kötümüz Feathers McGraw’un sahneye çıkışıyla iyice şenleniyor. Norbot’u tanıtma zorunluluğu McGraw’un ekran süresinden biraz çalıyor olsa da, içinde bulunduğu her sahnede yüzünüzü güldürmeyi başarıyor karakter.
Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl, eşsiz animasyon tekniği, kendine has mizah anlayışı ve etkili müzik kullanımıyla tüm aile için yüksek bir seyir zevki sunuyor. Aradan geçen yıllar ve The Wrong Trousers’ın başarısı, beklentinizi arşa çıkarmadıysa sizi hayal kırıklığına uğratmayacak bir film. Ayrıca karakterlerle ilk kez tanışacak genç izleyiciler için de fazlasıyla uygun bir giriş noktası. Unutulmaz bir iş olduğunu söylemek güç ama vaktinizi de kesinlikle hak eden bir eser.
Tuncer Haydarlar‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar