By Sinemada ‘katil hayvan filmi’ alt türünde Hitchcock‘un Kuşlar‘ından (Birds, 1963) Spielberg‘ün Jaws‘ına (1975) uzanan sayısız eser izledik. Bong Joon-ho ilk uzunu Barking Dogs Never Bite ile o ayarları bozup kendi formülünü yaratmak için bir arayışa giriyor. Melez bir dünya portresine açılırken çokça Kim Jee Woon‘un Quiet Family‘deki (1998) dünyasıyla da kardeşlik ilişkisi kuruyor.
Japon Yeni Dalgası döneminde Suzuki‘den Oshima‘ya, Masumura‘dan Shinoda‘ya farklı estetik arayışlarla bizler, cesur bir gövde gösterisine tanıklık etmiştik. Burada ise onun rakibi olan akımın izdüşümlerine ‘kara-deadpan komedi’ üzerinden tanıklık ediyoruz. Aslında bir köpek salgının üzerinden gitme ana mesele. Bu akımın Suzuki‘si olarak bir eyleme sahip.
Ama bu ‘doğal tehdit’in aslında bir ‘eve giren yabancı’ zekası üzerinden kurduğu evrenin bir model arayışı yaşattığı muhakkak. Barking Dogs Never Bite filminde bize yansıyan aslında hayvan dostu bir eylem üzerinden de ‘özgünlük’ kıstasını yerine getiren bir şekilde gerçekleşiyor.
Hayvan Dostu Filmlere Ters Köşe
Burada ‘katil hayvan filmleri’ne bir isyan gerçekleşiyor. Onun içerisinde ise ciddi bir Disney‘in hayvan dostlu eylemlerinin ters yüz edildiğine tanıklık ediyoruz! Bong Joon-ho‘nun Memories of Murder öncesi esas melez köpek salgını filmi klasiği olmaya oynama burada gerçekleşiyor.
Bunun eylemine ise işlevsizlik üzerinden vuruluyoruz. Ciddi anlamda ‘Kore Yeni Dalgası’ halet-i ruhiyesi için aradıklarımızın tamamı burada var. ‘İşlevsiz aile filmi’, ‘eve giren yabancı gerilimi’, ‘salgın filmi’, ‘katil köpek filmi’ temalarını iç içe geçirip birbirinden bir formül eyleminin peşinde hayranlıkla bizi de sürüklüyor.
Aslında Bong Joon-ho kendi evreninden hayvan dostu eserlere isyan ederken heyecan yaratıyor. Kore Yeni Dalgası’nın klasiklerine çoktan girmesi bir yana köpek-hayvan ilişkisi eserleri içerisinde de çok özel bir yere oturuyor. Birds ve Jaws, Cujo, White Dog‘la rekabete girebilecek bir zeka bu!
Kore Yeni Dalgası İçinde Alternatif Bir Hayvan Filmi
Barking Dogs Never Bite, Wes Anderson‘ın Isle of Dogs‘u öncesi aslında kıvrak bir zeka aktarımı köpek eylemi konusunda! Katil hayvan filmi klasiği olmaya oynuyor! Doyle‘un Hound of Baskerville‘inin 1939’daki ilk uyarlaması sonrası çeşitli filmler gördük. Alman sessiz dönem temsilleri de unutuldu gitti.
Ama bunların hiçbiri heyecan yaratmadı. Hiçbir hayvan dostunu incitmeden kendi parlak zekasında ışıldayan özel bir yapıt olarak model arayışına giriyor. Çok özel ve melez bir sinema deneyimi! Önemli bir Kore Yeni Dalgası klasiği olarak anıldı ve anılacaktır!
Bong Joon-ho, Barking Dogs Never Bite ile Kim Ki-Duk ve Park Chan-Wook formunda olmadığı dönemde geriye ciddi bir miras bırakıyor. Hınzırlığı tepetaklak ederek de dikkat çekici bir hale geliyor. Entelektüeller için kült bir köpek-hayvan ilişkisi filmi! Besson‘un Dogman‘i kadar sıradışı ve oyunbaz, ondan daha kalıcı olması ise gayet doğal!
Kerem Akça‘nın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, Twitter ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar