It: Welcome to Derry 1. Sezon Finali: Zamanın Sonsuz Döngüsü

Stephen King evreni, popüler kültürün nadir mucizelerinden biri olarak anılmayı hak ediyor. Son derece kişisel olduğu kadar kolektif bilinçaltına da kök salan bu korku dili, kuşaklar boyunca aktarılabilen bir mitoloji yaratmayı başarıyor. IT ise bu evrenin belki de en karanlık, en travmatik ve en kalıcı miti. Andy Muschietti’nin 2017 ve 2019 tarihli iki filmlik uyarlaması, Pennywise’ı çağdaş korku ikonları arasına yerleştirirken, aynı zamanda Derry adlı lanetli kasabayı yaşayan, nefes alan bir organizma hâline getirmişti. IT: Welcome to Derry ise bu mitolojiye basit bir geri dönüşün ötesinde yaklaşıyor; onu parçalıyor, yeniden inşa ediyor ve beklenmedik biçimde geleceğe doğru açıyor.

Başlangıçta bir “prequel” olarak pazarlanan dizi, ilk sezon finaliyle birlikte türsel ve anlatısal bir kırılma yaratıyor. It: Welcome to Derry, Pennywise’ın kökenlerini anlatmakla yetinmeyen; zamanın doğrusal olmadığı fikrini merkeze alarak seriyi neredeyse kozmik bir devam anlatısına dönüştüren cesur bir yapı kuruyor. Bu yaklaşım, diziyi belleğin, travmanın ve tarihsel tekrarın nasıl işlediğini sorgulayan bir anlatıya dönüştürüyor. Ortaya çıkan şey artık yalnızca geçmişe bakan bir ön hikâye değil; geçmişin bugünü nasıl rehin aldığını anlatan karanlık bir Amerikan masalı.

Derry’nin Karanlık Geçmişi ve Pennywise’ın Kozmik Kökenleri

IT evreninin karanlık bir öncülü olan Welcome to Derry, izleyiciyi 1962’nin kasvetli, sisli Derry’sine davet ediyor. Burada Pennywise’ın kadim hâkimiyeti, bir palyaço makyajının çok ötesinde, kuşaktan kuşağa yayılan kozmik bir kâbus olarak şekilleniyor. Hikâye, küçük Matty Clements’ın gizemli kayboluşuyla başlarken, bu olay kasabanın derinlerine gömülü habis gücün ilk çatlaklarını açığa vuruyor. Bununla birlikte filmlerdeki o tekinsiz ve boğucu atmosfer, dizide askerî sırlar ve Soğuk Savaş paranoyasıyla birleşerek çok daha katmanlı bir dehşete evrilmekte.

Dizinin en sarsıcı yönlerinden biri, Pennywise’ın kökenlerine dair sunduğu açılımlar. Milyonlarca yıl önce bir meteorla Dünya’ya çarpan bu kadim varlık, yerli halklar tarafından mağaralarda hapsedilmeye çalışılmış; ancak tamamen yok edilemeyip Derry’ye zincirlenmiş. Palyaço formunun ise, 1900’lerin başında Bob Gray adıyla anılan, insan kökenli bir anlatıdan esinlendiği ima ediliyor: çocuklar tarafından güven duyulan masum bir figür, şeytani varlığın avlanma maskesine dönüşüyor. Bu kozmik parazit, Derry’nin altına gömülmüş devasa bir ur gibi kasabanın ruhunu emerken, her 27 yılda bir korkuyla beslenmek üzere tekrar uyanıyor.

Senaryo, korkuyu gecikmeden zirveye taşıyor. Matty’nin trajik ölümü ve ardından gelen grotesk olaylar — mutant bebek gibi sapkın imgeler — Derry’nin yalnızca yüzeyde değil, yeraltında da çürüdüğünü gözler önüne seriyor. Karakterlerin Deadlights’la hipnotize oluşu ve kişisel halüsinasyonları ise bireysel korkuların ötesinde, kasabanın nesiller boyunca biriktirdiği kolektif travmaları açığa çıkarıyor. Bu yaklaşım ile birlikte dizi, sıradan bir korku anlatısından çıkarak adeta bir “kasaba patolojisi” portresine dönüşmekte.

Andy Muschietti’nin görsel dünyası da büyüleyici. Neibolt Caddesi’ndeki ikonik Kuyu Evi, 1960’ların masum nostaljisiyle kozmik kötülüğün soğuk tezatını kusursuz biçimde yansıtıyor; her köşe başı pusuda bekleyen bir kâbus hissi veriyor. Bill Skarsgård’ın Pennywise’a dönüşü ise tam anlamıyla ustalık işi. Oyuncu, palyaçonun ardındaki “Dünyaların Yiyicisi”ni her zamankinden daha vahşi ve öngörülemez bir şekilde canlandırıyor. Pennywise’ın varoluşu artık yalnızca çocukları değil, tüm kasabayı baskı altına alan, Derry’nin kaderini şekillendiren karanlık bir otorite gibi.

Genç Kahramanlar, Sosyal Çatışma ve Irkçılığın Yüzü

Welcome to Derry’nin en etkileyici yanlarından biri, yeni nesil “uyumsuzlar”ı — Lilly Bainbridge, Ronnie Grogan, Will Hanlon ve arkadaşlarını — merkeze alırken, onların karakter gelişimini aceleye getirmemesi. Bu çocuklar, yetişkinlerin bilinçli biçimde görmezden geldiği bir dehşetle tek başlarına yüzleşiyor. Clara Stack’in canlandırdığı Lilly, geçmişte yaşadığı akıl hastanesi travması ve babasının kaybıyla yıpranmış; kırılgan ama inatla ayakta kalan bir figür. Ronnie ve Will’in katılımıyla şekillenen bu küçük grup, başlangıçtaki çatışmalarına rağmen ortak düşman karşısında sarsılmaz bir bağ kuruyor. İzleyiciyi duygusal olarak en derinden yakalayan şey de tam olarak bu dönüşüm oluyor.

Çocuk oyuncular, yaşlarına meydan okuyan bir olgunluk sergiliyor. Clara Stack, Lilly Bainbridge rolünde travmanın yanında, korku karşısında şekillenen direnci de mükemmel biçimde taşıyarak gelecek vaat eden bir yıldız gibi öne çıkıyor. Blake Cameron James ve diğer genç oyuncular ise karakterlerine yapay bir dramatizasyon yüklemeden, doğal ve samimi bir inandırıcılık kazandırıyor. Aralarındaki kimya ise bu küçük grubun bir “takım” olma hâlini ikna edici kılmakta. Onların saf cesareti, yetişkinlerin kayıtsızlığı ve ahlaki çürümesiyle çevrili Derry’de, karanlığa karşı hâlâ mümkün olan bir vicdanın ve umudun son temsilcisi diyebiliriz.

Ancak kasaba, Pennywise’ın doğaüstü kötülüğünden daha az acımasız değil. Irkçılık, anlatının en karanlık taraflarından birini oluşturuyor: Siyahi Hank Grogan, hiçbir somut kanıt olmaksızın yalnızca ten rengi nedeniyle katliamların baş şüphelisi ilan ediliyor. Bowers soyadını taşıyan polis şefinin yozlaşmış önyargıları, gerçek canavarın çoğu zaman üniforma giyebildiğini acımasızca hatırlatıyor. Bu tema, “The Black Spot” adlı askerî barın yakıldığı sahnede doruğa ulaşıyor. Maskeli beyaz kasabalıların masum insanları alevlere mahkûm etmesi, 1960’lar Amerika’sındaki nefretin ne kadar yakıcı ve sistematik olduğunu çarpıcı biçimde gözler önüne sermekte.

General Shaw’un Soğuk Savaş paranoyasıyla şekillenen planı ise korkunun nasıl bilinçli bir siyasal araca dönüştürülebileceğini gösteriyor. Pennywise’ı yok etmek yerine onu kontrol etmeyi hedefleyen bu yaklaşımın ardında, sivil haklar hareketi, feminizm ve barış aktivizmi gibi “bölücü” görülen talepleri korkuyla bastırma arzusu yatıyor. Bu kibirli hırs, iktidarın kontrol edemeyeceği bir yıkımı nasıl kendi elleriyle beslediğini trajik biçimde ortaya koyuyor. Marge Truman gibi yan karakterlerin maruz kaldığı fiziksel ve ruhsal şiddet ise kasabanın kolektif kayıtsızlığını somutlaştırıyor: gözleri dehşet verici biçimde şişmiş bir kadına bile kimse inanmıyor. Çocuklar yalnızca kozmik bir canavarla değil, onu besleyen bu toplumsal sessizlikle de savaşıyor ve bu mücadele, Welcome to Derry’yi güçlü bir Amerikan portresine dönüştüren en önemli etkenlerden.

Dizide Süregelen Heyecan Verici Bağlantılar

Dick Hallorann’ın “Işıltısı”:

Welcome to Derry, saf bir IT prequel’inden çok daha fazlası, çünkü Stephen King’in devasa çoklu evrenine açılan bilinçli bir geçit aynı zamanda. Bu geçidin en bariz ve en duygusal ayaklarından biri ise, Chris Chalk’ın karizmasıyla hayat verdiği Dick Hallorann. Telepatik “ışıltı”ya — yani shine’a — sahip olan Hallorann, 1962 Derry’sinde Soğuk Savaş paranoyası, bastırılmış gerçekler ve kozmik tehditlerin gölgesinde var olmaya çalışan nadir “uyanık” karakterlerden biri olarak öne çıkıyor.

Hallorann’ı özel kılan yalnızca doğaüstü yetenekleri değil; bu yetenekleri kullanma biçimi. King evreninde shine çoğu zaman bir lanet gibidir, çünkü kullanıcıyı karanlık varlıkların radarına sokar. Ancak Dick, bu ışığı korkuya teslim etmek yerine, başkalarını korumak için kullanan ender figürlerden biri. Bu yönüyle Dick, Pennywise gibi varlıkların temsil ettiği kozmik açlığa karşı insanlığın kırılgan ama dirençli karşılığını simgeler.

Finalde Hallorann’ın bir otele aşçı olarak gitme planından söz etmesi — “Bir otelde ne kadar bela çıkabilir ki?” — elbette sıradan bir espri değil. Bu cümle, izleyiciyi doğrudan Colorado’daki Overlook Oteli’ne, The Shining’in karlı koridorlarına taşır. Bir King hayranı için bu an hem sıcak bir gülümseme hem de kaçınılmaz bir ürperti yaratır; çünkü Dick Hallorann’ın kaderinin, bu evrende iyilik yapmanın bedelini nasıl ödediğini çoktan biliyoruz. Bu bağlantı, Welcome to Derry’nin niyetini açık etmekte: Dizi, tek bir kasabanın lanetini anlatmakla yetinmiyor; karakterlerin kitaplar, nesiller ve gerçeklikler arasında dolaştığı, Stephen King evreninin ne kadar sıkı örülmüş olduğunu hatırlatan güçlü bir kozmik ağ da kuruyor.

Kara Kule ve “Dünyaların Yiyicisi”:

Öbür yandan Kara Kule mevzusuna da dokunmak gerekiyor. Çünkü önemli bir anahtar sahne üzerine bazı şeylere açıklık getirilmesi ve gelecek sezonlarda önümüze çıkabilecek başka göndermelerin potansiyelini öne çıkarmak lazım. Dizide Pennywise’ın kendini “Dünyaların Yiyicisi” olarak tanımlaması onu basit bir uzaylı ya da yerel bir korku figürü olmaktan çıkararak Stephen King’in çok katmanlı kozmolojisinin merkezine yerleştirir. Bu ifade, doğrudan adlandırılmasa da, The Dark Tower serisinin kaosun efendisi Crimson King’ini kaçınılmaz biçimde çağrıştırır. Crimson King nasıl ki Kara Kule’yi ayakta tutan Beam’leri çürütmeyi, gerçeklikleri içeriden çökertmeyi amaçlayan bir “bozan” figürse, Pennywise da Derry ölçeğinde benzer bir işlev görür: gerçekliğin sınırlarını aşındırır, zamanı döngüsel hale getirir ve bilinçleri yutar.

Bu paralellik, iki varlığın birebir aynı olduğu anlamına gelmez; aksine, aynı kozmik kökten beslenen farklı tezahürler olduklarını düşündürür. Pennywise’ın gerçek formu olarak tanımlanan Deadlights, The Dark Tower mitolojisindeki Todash Space’te yaşayan varlıklarla neredeyse birebir örtüşen özellikler taşır: hipnotik ışıklar, algıyı parçalayan bir varoluş biçimi ve insan zihninin dayanamayacağı bir yoğunluk. Crimson King’in kırmızıyla kodlanan delilik estetiği de benzer şekilde ışık, renk ve bilinç arasındaki yıkıcı ilişkiyi temsil eder.

Bu noktada Pennywise, Crimson King’in doğrudan bir avatarı olmaktan ziyade, aynı kaos enerjisinin “yerel” bir biçimi gibidir. Crimson King çoklu evreni hedef alan bir üst-yıkım figürüyken, Pennywise bu kozmik çürümenin mikro ölçekte çalışan bir avcısıdır. O, dünyaları tek hamlede yutmuyor; bunun yerine onları içeriden kemirerek, korku aracılığıyla zayıflatıyor ve gerçekliği sindirilebilir hale getiriyor. Bu yaklaşım, Pennywise’ı hiyerarşide daha aşağı bir noktaya yerleştirirken, onu daha az tehlikeli değil, aksine daha sinsi kılar.

King’in Macroverse kavramı ile Kara Kule’nin çoklu gerçeklik yapısı birlikte düşünüldüğünde, Pennywise’ın “yalnız bir varlık” olmadığı fikri daha da güçlenir. Macroverse, Kara Kule’nin etrafında uzanan kaotik boşlukla örtüşür; her iki alan da düzenin dışındaki varlıkların beslendiği bir ekosistemdir. Pennywise bu ekosistemin en eski ve en aç yırtıcılarından biri. Crimson King ise bu kaosun irade kazanmış, bilinçli bir ifadesi.

Tüme bakıldığında Pennywise ile Crimson King arasındaki ilişki, bir efendi–köle bağından çok, aynı kadim soyun farklı uçları olarak görülmeli. Biri çoklu evreni çökertmeyi amaçlayan bir kaos ideolojisi, diğeri ise bu ideolojinin korku ve açlık üzerinden somutlaşmış hali. King’in bilinçli biçimde açık bıraktığı bu alan, Pennywise’ı tek başına bir canavardan çıkarıp, Kara Kule mitolojisinin gölgelerinde dolaşan daha büyük bir kozmik felaketin habercisine dönüştürür.

“Ka” Vurgusu:

Son olarak Ka vurgusunun da ayrıntılarına inilmesi gerek. Dizideki “Ka” vurgusu — kaderin kaçınılmaz çarkı — ve koruyucu kara parçalar (shards / pillars), yerli halkın kadim bilgeliğiyle modern dünyanın sömürücü hırsı arasındaki çatışmayı simgeliyor. Bu parçalar, Derry’yi yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda metafizik bir hapishaneye dönüştüren epik bir bariyer işlevi görüyor; Kara Kule’nin çoklu gerçeklikleri bir arada tutan Beam’lerini anımsatır biçimde, düzen ile kaos arasındaki kırılgan dengeyi temsil ediyor.

Dizinin en çarpıcı easter egg’leri ise zamanın doğrusal olmadığı fikrini sürekli diri tutuyor. Pennywise’ın Marge’a, oğlu Richie Tozier’in geleceğine dair imalarda bulunması ve kendi yenilgisini mutlak bir son değil, döngüsel varoluşunun kaçınılmaz bir evresi gibi ele alması, bu kozmik algının en net göstergelerinden biri. Çünkü Pennywise için yenilgi, yok oluş değil; Ka’nın döndürdüğü çarkta bir başka başlangıçtır.

Post-credit sahnesinde yaşlı Ingrid Kersch’in Beverly Marsh’la karşılaşması da bu zaman anlayışını pekiştiriyor. Sahne, Derry’de geçmiş, şimdi ve geleceğin net sınırlarla ayrılmadığını; olayların nesiller arasında devam eden, satranç tahtası gibi katmanlı bir düzlemde ilerlediğini düşündürüyor. Burada mesele elbette sıradan nostaljik bir gönderme değil, King evreninde zamanın nasıl bükülebilir ve yeniden yazılabilir olduğuna dair bilinçli bir hatırlatma. Tüm bu bağlantılar, Welcome to Derry’yi Stephen King mitolojisinin vazgeçilmez bir halkasına dönüştüren en büyük etmenler. Dizi finale ulaştığında baş başa kalacağınız soru ise şu: Pennywise gerçekten yok edilebilir mi, yoksa Ka’nın buyruğunda her yenilgi sadece bir sonraki doğumun habercisi mi?

Mitoloji, Folklor, Kan, Dehşet ve Ritüeller

It: Welcome to Derry, Pennywise’ı klasik bir palyaço canavarından çıkarıp, kuşaktan kuşağa aktarılan kozmik bir folklor figürüne dönüştürüyor. Varlık, kurbanlarının en derin korkularına göre şekil değiştiriyor: Will’in yanmış babasını sudan çıkarken görmesi ya da Lilly’nin ölü babasıyla market rafları arasında karşılaşması, dehşeti evrensel bir tehdit olmaktan çıkarıp kişiye özel bir kâbusa dönüştürüyor. Deadlights’ın hipnotik ışıkları ise Pennywise’ın en ölümcül silahı olarak öne çıkıyor. Bakışıyla kurbanı felç eden, zihni paramparça eden bu kozmik parlaklık, insan aklının kavrayamayacağı bir boşluğa açılan bir kapı gibi.

Dizinin en grotesk ve akılda kalıcı sekanslarından biri, sinema salonundaki katliamının ardından ortaya çıkan mutant bebek. Bu sahne, Derry’nin yeraltında biriken suçluluk, bastırılmış şiddet ve çürümenin neredeyse fiziksel bir tezahürü. Mezarlık ritüeli ise çocukların çaresiz merakını trajik bir noktaya taşıyor: Ölülerle temas kurarak canavarı anlamaya çalışmak, kasabanın lanetli toprağının ne kadar derinlere işlendiğini kanıtlıyor. Böylece sisli mezar taşları arasında beliren hayaletlerle birlikte, korkunun artık folklorik bir lanete dönüştüğünü görüyoruz.

Ingrid Kersch karakteri, dizinin mitolojisine en şaşırtıcı ve en hüzünlü katmanı ekliyor. Madeleine Stowe’un soğuk ama kırılgan performansıyla hayat bulan Ingrid, Pennywise’ın “kızı” olduğuna inanıyor. Kökleri 1900’lerin başına uzanan, Bob Gray adıyla anılan bir figürle ilgili parçalanmış anılar ve anlatılar üzerinden şekillenen bir inanç bu. Ingrid’in babasını geri getirme arzusu, sevginin nasıl kolayca saplantıya ve köleliğe dönüşebileceğini gösteriyor. Pennywise’ın onu Deadlights’la cezalandırdığı sahne ise saf kötülüğün nihai bir kanıtı: Bu varlık için aile bağı bile yalnızca kullanılabilir bir araç.

Yerli halkın kadim bilgeliği üzerinden aktarılan köken anlatısı ise dizinin en açıklayıcı katmanını oluşturuyor. Meteorla gelen varlık, bir mağarada hapsedilmeye çalışılmış; ancak ritüeldeki bir hata, onu tamamen yok etmek yerine Derry’ye zincirlemiş. Koruyucu kara parçalar (shards), bu kadim hatayı telafi etmek için kasabanın çevresine gömülmüş; unutulmuş bir ritüelin sessiz bekçileri gibi. Ancak asıl mesele, bu parçaların yüzyıllar boyunca gerçekten yerlerinde kalıp kalmadığı. Belki de IT’i Derry’ye zincirleyen şey, bu nesnelerin fiziksel varlığından çok, onlara inanmasıdır. Korkuyla beslenen bir varlık için inanç, en güçlü hapishaneye dönüşebilir. Bu açıdan bakıldığında Pennywise’ın Derry’den ayrılmaması, dışsal bir engelden ziyade, kendi yarattığı mitin içine sıkışmış olmasının bir sonucu gibi de görülebilir. Bu da Pennywise’ın zamanı doğrusal değil bütüncül algıladığı fikrini pekiştiriyor. Kurbanlarını yalnızca şimdi değil, geçmiş ve gelecekte de kuşatabilen bir avcı olarak görüyor.

Finaldeki yüzleşme ise gerçek bir zaferden çok ertelenmiş bir felaket hissiyle sona eriyor. Çocukların koruyucu parçayı kutsal ağaca yerleştirerek Pennywise’ı bir kez daha uykuya yatırması, döngüyü sadece 27 yıl boyunca askıya alıyor. Finalin en iyi anlarından birinde Rich Santos’un kısa bir süreliğine ölümlü dünyaya geldiğini görsek dahi bunun çok ötesinde acı bir gerçek de gün yüzüne çıkıyor: Derry’de hiçbir kurban gerçekten huzur bulmaz. Her kan damlası, her bastırılmış çığlık, bu kadim varlığın bir sonraki uyanışına eklenen bir adak timsali görür ve Ka’nın çarkı dönmeye devam eder.

Gelecek Sezon Beklentileri

It: Welcome to Derry, bir prequel projesinin nasıl sıradan bir “para tuzağı” olmaktan çıkıp yılın en iddialı televizyon olaylarından birine dönüşebileceğinin en çarpıcı örneklerinden biri. Andy Muschietti, Barbara Muschietti ve Jason Fuchs’un Stephen King evrenine hâkimiyeti o kadar iyi ki, dizi bazı açılardan 2017–2019 filmlerinin önüne rahatlıkla geçiyor. 1962’nin Soğuk Savaş paranoyası ve toplumsal çatlaklarıyla örülü bu sezon, hem döneminin keskin bir portresini çiziyor hem de zamansız bir kozmik dehşetin anatomisini muazzam biçimde çıkarıyor.

Dizinin en büyük başarısı, Pennywise’ı yalnızca bir korku unsuru olmaktan çıkarıp Derry’nin sosyo-politik aynasına dönüştürmesi. Irkçılık, çocuk istismarı, askerî hırslar, toplumsal kayıtsızlık ve korkunun sistematik bir silaha dönüşmesi… Tüm bu gerçek kötülükler, palyaçonun varlığını hem meşrulaştırıyor hem de besliyor. Bu katmanlı yaklaşım, Welcome to Derry’yi salt bir korku hikâyesinin ötesine taşıyarak güçlü bir toplumsal dramaya da dönüştürüyor.

Teknik açıdan dizi neredeyse kusursuz. İlk bölümlerin bazı sahnelerinde görsel efektler göze batsa bile, dönemin yansıtılma biçimi, Derry’nin tekinsiz sokakları, kanalizasyon tünelleri ve Neibolt Evi’ni saran boğucu atmosfer derken, dizi her halükarda izleyiciyi kendine çekiyor. Ses tasarımı da sürekli bir gerilim hâli yaratıyor. Pennywise’ın her belirişindeki o rahatsız edici fısıltılar, çıtırtılar ve çocuk kahkahaları izleyicinin zihnine kazınıyor. Bill Skarsgård’ın performansı ise artık efsane statüsünde; her sahnede ekranı domine ediyor ve palyaço makyajının ardındaki kadim açlığını iliklerimize kadar hissettiriyor.

Gelecek sezonlara dair beklenti yüksek. HBO’nun diziyi çok sezonlu bir yapı olarak ele aldığı açık; anlatının 1935 ve 1908 gibi önceki uyanışlara geri dönmesi, Pennywise’ın farklı yüzlerini, Bob Gray efsanesini ve Ingrid Kersch’in geçmişini keşfetmeye alan açabilir. Her sezonun farklı bir döneme odaklandığı, antolojik bir yapıya evrilmesi ise Welcome to Derry’i nesiller boyunca süren bir direniş hikâyesine dönüştüreceği artık kesin. Zamanın doğrusal olmadığı bu evrende, anlatının paralel gerçekliklere ve belki de farklı tehditlere genişlemesi ise artık kaçınılmaz. Peki sırada ne var? Crimson King hakkında daha fazla gönderme olacak mı, Todash Space/Macroverse’ün sınırsız boşluğu işlenecek mi, Maturin olay örgüsünün arka planında nerelerde konumlanacak? Bunu bekleyip göreceğiz.

Toparlamak gerekirse It: Welcome to Derry, ilk sezonuyla yılın en iyi dizilerinden biri olarak anılmayı sonuna kadar hak ediyor. Hem Stephen King hayranlarına hem de korku türünün sınırlarını zorlamayı seven izleyicilere hitap eden dizi, Derry’nin lanetli topraklarında anlatılacak ve keşfedilecek daha çok hikâye olduğunu kanıtlıyor. Pennywise’ın bir sonraki uyanışı, artık her zamankinden daha yakın, daha kaçınılmaz ve daha korkutucu.

Ferit Doğan‘ın diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.

Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.

It: Welcome to Derry 1. Sezon: Korkunun Coğrafyası

Stranger Things 5. Sezon 1. Kısım: Vecna’nın Gölgesinde Finale