Yazar 
Korku-gerilim sineması, çoğunlukla yıkımı bir gösteri olarak izleyiciye sunar. Uçağın ani düşüşü, yolcu koltuklarından birinde oturan gizemli bir katil, görkemli bir patlama, ufak bir kanıt kırıntısı gibi detaylardan yola çıkarız. Uçak yere inmeden önce çözülmesi gereken kriz veya zamanla yarışan karakterleri anlatının merkezinde görmeye alışkınız. Black Box ise bu kullanımı ters yüz etmeye çalışıyor.
Final Destination 5 ve Into the Storm gibi yüksek tempolu gerilim filmleriyle tanınan Steven Quale, bu defa korku ögeleri ile bilim kurgu yaratıklarını kapalı alan geriliminde bir araya getirmeyi denediği Black Box ile izleyici karşısına çıkıyor.
Senaryosu Stephen Susco tarafından yazılan filmin oyuncu kadrosunda Tom Brittney, Asa Ali, Georgina Leonidas, Weronika Rosati, Boadicea Ricketts, Hanneke Talbot ve Molly Belle Wright gibi isimler yer alıyor. 24 Haziran’da gösterime giren film, tek mekan gerilim atmosferini bilim kurgu ve parçalı anlatı ögeleriyle harmanlamayı deniyor.
Kara Kutunun İçine Saklanan Hikaye
Vero Airlines’ın 298 sefer sayılı uçağı, New Orleans’tan Seattle’a gitmek için havalandığında sıradan bir uçuş gibi görünen yolculuk kısa süre içerisinde açıklanamayan olayların peş peşe gerçekleştiği bir kabusa dönüşmeye başlıyor. Gördüğü ışıklardan sonra öksürmeye başlayan yaşlı bir adamın tuvalete gidip uzun süre çıkmamasıyla başlayan olaylar, teknik arızalar ve tuhaf davranan yolcularla katlanıp – giderek çığrından çıkan gerilim dolu sessizlikle – uçağın içinde veya dışında görünmeyen bir tehdidin olduğunu izleyiciye işaret ediyor.
Dış dünyayla bağlantının sınırlı olduğu, belki de tamamen koptuğu bu kısıtlı alanda hayatta kalmaya çalışan yolcular, Lost dizisindeki gibi büyük bir kazayla değil, gerçekliğini sorgulatan doğaüstü bir gizemle baş başa kalıyor. Klasik bir uçak felaketi anlatısı sunmayacağını kısa sürede izleyiciye açıklayan film; bilinmezlik, hayatta kalma içgüdüsü, sınıf farkı ve bilim kurgu ögeleriyle kurulu bir gerilim hikayesine dönüşüyor.
Film, türünün örneklerinden ayrışmak için dikkat çekici bir tercihte bulunuyor. Yaratmaya çalıştığı gerilimi görülenlerden değil, duyulanlardan üretmeye odaklanıyor. Uçakta yaşananlar, güçlü görsel anlarla desteklenmek yerine, anlatı içerisindeki parçalı ögelerin yeniden inşası üzerinden aktarılıyor. Black Box, izleyiciyi pasif bir gözlemci gibi konumlandırmaktansa, olayların aktif bir parçası haline getirmeye çalışıyor. Ancak bunu ne kadar başarabildiği bir soru işareti.
Duygusal Eksiklik ve Ötekileşme
Filmin belki de tek başarılı kısmı görüntü yönetmenliği. Soğuk renk paleti, steril bir ortam hissi yaratan kargo bölümü, düşük kontrastın kullanıldığı koridorlar karakterlerin duygu yükünü başarılı bir şekilde yansıtıyor. Film, görüntü yönetmeninin doğru tercihleriyle uçakta yaşananları somut bir gösterge olmaktan çıkarıp tam da Quale‘in istediği şeyi yapıyor: Felaketi zihinsel bir yapı olarak kullanıp karakterlerin psikolojik durumlarını görünür kılıyor.
Gerilim filmlerindeki en önemli unsurlardan biri olan ses kullanımı, Black Box’da da temel anlatı aracı olarak kullanılıyor. Mekanik uğultular, öksürük sesleri ve en önemlisi sahnelerde müziğin geri çekilmesi, sessizliği filmin görünmeyen bir karakteri gibi konumlandırıyor.
Öte yandan, senaryonun ana karaktere yüklediği etik sorumluluklar ve vicdani muhasebeler, seyirciyi ikna etmekten öte, onu yan karakterlerin işlevsel bir uzvuna dönüştürüyor. Sistemi temsil eden karakterlerle sınıf ayrımına da keskin ama gereksiz bir bakış atan film, ne yazık ki seyirciyi karakterlere inandırmak konusunda sınıfta kalıyor. Seyirciyi, kurduğu anlatıyla eleştirel bir mesafeye hapseden film, bilim kurgu türünde görmeye alışık olduğumuz değişik canlıları filme dahil ederek izleyicinin kafasını karıştırmaktan öteye gidemiyor.
Gerilimin Gölgede Kaldığı Absürt Anlar
Black Box güçlü bir atmosfer kurmaya müsait bir film olmasına karşın, bu atmosferi ikinci yarısına kadar taşımakta zorlanıyor. Zira filmin başlarında izleyicinin merak duygusunu besleyen tekinsiz sahneneler, ilerleyen sahnelerde giderek daha tanıdık bir zemine oturuyor. Anlatının korumaya çalıştığı gizem, vadettiği katmanlı gerilimin yerini finale doğru tahmin edilebilir bir sona bırakıyor.
Filmin vadettiği gizemi koruyamamasının en önemli sebeplerinden biri de karakterlerini yeterince derinleştirememesi. Temsil olması açısından filme yerleştirilen basmakalıp Z kuşağı çocuklar, karikatürize edilmiş VIP yolcular, eşinin yanlışlıkla öldüğünü beyan eden bir başrol ve bu başrolü etkileyen açık sözlü hostes, hikayenin ilerlemesi için kullanılan figürlere dönüşmekten öteye gidemiyor. Black Box, dramatik yükünü yalnızca olaylar üzerinden inşa eden, karakterlere bu yükü paylaştıramayan senaryosu nedeniyle etkisini kaybediyor. Oysa tek mekan gerilim filmlerinde karakterlerin psikolojik derinlikleri, hikayenin izleyici üzerindeki etkisini belirleyen en önemli unsurlardan biridir.
Üstelik, filmde bilim kurgu evreninden fırlayan çok kollu bir yaratığın gösterildiği ve uçağın düştüğü sekanslarda kullanılan görsel efektler, filmi gerçekçi kılmak yerine yapay bir görüntü yaratıyor. Filmin başında başarılı bir atmosfer kuran Quale, CGI kullanımındaki başarısızlık sebebiyle kritik sahnelerde inşa ettiği tüm inandırıcılığı kaybediyor.
Black Box, ortalarına kadar saklamaya çalıştığı gizemini ikinci yarısında koruyamayarak anlatıyı aniden açıklamaya başlıyor. Filmin başındaki gri alanların giderek siyah beyaz bir gerçekliğe dönüşmesi, dramatik bir çözülmeye yol açıyor ve tüm gizemi bir anda ortadan kaldırıyor. Görsel efektlerin amatör kaldığı sahneler ve karakterlerin yeterince derinleştirilememesi ise filmin dramatik yapısını bozuyor. Umut vadeden bir yapı oluşturmaya çalışan film, anlatının etkisini başarısız sayılabilecek bir son ile gölgeliyor. Geriye ilgi çekici bir fikir barındıran, teoride güçlü bir senaryo ve bunları sinemasal açıdan bir bütüne dönüştüremeyen, pratikte başarısız bir yapım kalıyor.
Berk Ful’un diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar