Yazar 2025 yılı, oyun endüstrisi için adeta yeni yön arayışlarının yılı oldu. Son birkaç senedir art arda gelen dev bütçeli yapımlar, gecikmeler, iptaller ve remake furyaları derken; bu yıl oyunculara sunulan oyunlar daha anlamlı olma çabasıyla öne çıktı. 2023’ün yoğun ve gösterişli takviminden, 2024’ün nispeten daha sakin ama yaratıcı sürprizlerine geçişin ardından 2025, bu iki uç arasında gidip gelen yapımların var olduğu ilginç bir denge yılı olarak hafızalarda yer edecek gibi görünüyor.
Bu sene özellikle oyuncu beklentileri konusunda net bir değişimin dikkat çektiğini söyleyebiliriz. Aynı formüllerle devam eden devasa bütçeli yapımlar ve grafik gösterişler yeterli gelmedi. Anlatmak istediği zengin hikayesi olan, oynanışını bir fikrin etrafında şekillendiren oyunlar daha fazla konuşuldu. Indie oyun sahnesi bu anlamda yine baskındı. Öte yandan bazı köklü seriler alışıldık formüllerinin dışına çıkmaya çalışıp övgüler topladı.
Bu listede yer verdiğim oyunları seçerken, tıpkı 2024 Yılının En İyi Oyunları listesinde olduğu gibi popülerlik ve satış sayılarından ziyade oyuncuların gözünde nasıl bir iz bıraktıklarını, sektöre ne kattıklarını ve 2025’i nasıl tanımladıklarını göz önünde bulundurdum. Ayrıca 2025 yılı içerisinde tam sürüm olarak çıkmış olmasına dikkat ettim. Erken erişim projeleri ve DLC‘ler bu yüzden listenin kapsamı dışında kaldı.
İyisiyle kötüsüyle, cesur denemeleri ve hayal kırıklıklarıyla 2025’i geride bırakırken hep beraber bu yıl bizi en çok etkileyen, şaşırtan ve üzerine konuştuğumuz oyunlara bir retrospektif eşliğinde göz atalım.
Clair Obscur: Expedition 33
Clair Obscur: Expedition 33, 2025’in en büyük sürprizi olmasının ötesine geçerek yılın tamamını domine eden bir oyundu. Sessiz sedasız çıkan bu tutku projesi, hem mekanikleriyle, hem hikayesiyle, hem karakterleriyle hem de duygusal etkisiyle oyuncuların zihnine kazındı. Hepimiz Nisan ayında Clair Obscur: Expedition 33 oynarken, yılın oyununu oynuyor olduğumuzdan emindik. Nitekim öyle de oldu, bu sene yılın oyunu kategorisinde neredeyse rekabet bile olmadı.
Lumiére dünyası ve Paintress miti, son yıllarda oyunlarda gördüğümüz en özgün evren kurgularından birini sundu. Ölümün her yıl geri sayım haline geldiği bu dünyada, Gustave ve ekibinin yolculuğu, kaçınılmaz bir sonla yüzleşmeye çalışan insanların hikayesi olarak ilerledi. Bu yaklaşım, harika yazılan karakter hikayeleri, dinamikleri ve idealleriyle birleşince oyunun duygusal ağırlığı her daim canlıydı. Hiçbir karakter “orada olsun diye” var olmuyordu. Her birinin motivasyonu, kırılganlığı, geçmişi vardı ve Clair Obscur: Expedition 33, karakterlerini sevdirme ve empati kurdurma konusunda muhteşem bir iş çıkarmıştı.
Sıra tabanlı savaş sistemi ise türe mesafeli oyuncuları bile ikna etmeyi başaran bir tasarımla ilerledi. Her karakterin birbirinden bambaşka oynanış sistemleri vardı. Özellikle parry mekaniğine getirdiği inovasyonla savaşlar pasif bir bekleme halinden sürekli dikkat isteyen bir deneyime dönüşüyordu. Pictos ve Lumina sistemleriyle de karakterlerin gelişimi inanılmaz esnek hale geliyordu.
Belki de en önemli kısım ise sanat tasarımı ve müzikler. Clair Obscur: Expedition 33‘ü unutulmaz kılan ışık ve karanlık arasındaki estetik kontrast, yıkılmanın eşiğinde distopik bir dünyayla birleşince muazzam bir görsel şölen sunuyordu. Lorien Testard‘ın müzikleri de hafızalarımızdan kazınmayacak efsane oyun müzikleri arasında kesinlikle kendine yer buldu.
Her şeyin kar amacı güttüğü koca bir sektörde Reddit‘ten toplanan mütevazi bir ekibin, yılın oyunu olacak kadar başarılı bir projeye nasıl imza attığının hikayesiydi Clair Obscur: Expedition 33. Her daim, insanların tutkuyla bir işe sarılmasına hayranım. Ve o tutku Clair Obscur: Expedition 33‘ün her saniyesinde hissediliyordu. Yılın oyunu ödülünü kesinlikle hak etti.
Hollow Knight: Silksong
Hollow Knight: Silksong; yedi yıl boyunca büyüyen bir kolektif hayalin vücut bulmuş hali olarak karşımıza çıktı bu yıl. İlk oyunun yarattığı keşif büyüsü, melankolik atmosfer ve Christopher Larkin‘in zamansız müzikleri, Silksong‘da farklı bir beden, farklı bir ritim ama aynı ruhla geri döndü. Nostaljiden gözümüzün kör olduğu bir yapım değil, mirasına sadık ve onu ileriye taşıyan muazzam bir devam oyunuydu Hollow Knight: Silksong.
Hornet olarak oynuyor olmak Silksong‘un en köklü farkıydı. Çevik, agresif ve sürekli hareket halinde olduğumuz bir karakterin içindeydik. Bu değişim oyunun temposunu ve hissiyatını da dönüştürüyordu. Savaşlar ve platformlar daha akrobatik, risk-ödül dengesi daha keskin hale gelmişti. Keşif duygusu da Hollow Knight mirasını bozmadan yeniden yorumlandı. Pharloom daha renkli, canlı ve katmanlı bir dünyaydı. Harita tasarımları oyuncunun kaybolmasını cezalandırmak yerine merakını beslemişti.
Beklentilerinin altında ezilmek yerine Team Cherry yine bir başyapıt ortaya çıkardı. Hollow Knight: Silksong, üzerindeki 7 yıllık beklenti yükünü kusursuzca kaldırdı. Üstelik Team Cherry, oyunların fiyatlandırmalarının çok arttığı bu kaosun ortasında bir ışık gibi parlayarak Hollow Knight: Silksong‘u 20 dolar gibi inanılmaz makul bir fiyatla sundular. Bunun yanı sıra Game Pass gibi abonelik sistemlerine de ilk günden eklediler. Hollow Knight: Silksong, yalnızca ne kadar iyi olduğuyla değil, bir oyunun bir topluluk için ne ifade edebileceğini hatırlatarak da 2025 oyunları arasında kendine çok özel bir yer buldu.
Kingdom Come Deliverance II
Kingdom Come: Deliverance II, 2025 yılında çıkan oyunlar arasında yalnızca bir devam oyunu olmanın ötesine geçerek saf bir tutku projesi olarak öne çıktı. Warhorse Studios‘un yıllar süren emeği, oyundaki içerik miktarıyla, yazım kalitesiyle, dünya tasarımı ve rol yapma anlayışıyla kendini net şekilde hissettiriyordu. 2.2 milyon kelimelik senaryosu, Guinness Rekoru kırmasıyla zaten iddiasını ortaya koymuşken, bu senaryo hacminin neredeyse tamamının anlamlı, oturaklı, karakter odaklı ve özenle yazılmış olması Kingdom Come: Deliverance II‘yi benzerlerinden ayıran asıl noktaydı.
Oyun, günümüz RPG‘lerinde sıkça gördüğümüz güç fantezisinden bilinçli olarak uzak duruyordu. Uçup kaçmadığımız, büyüler savurmadığımız; aksine yaptığımız her hatanın ve verdiğimiz her kararın sonuçlarını yaşadığımız ayakları yere basan bir rol yapma deneyimi sunmuştu. Henry’nin hikayesi bu kez daha büyük, politik ve toplumsal çerçevede ilerliyordu.
Yan görev kalitesiyle The Witcher 3 seviyesine göz kırpan yapım oynanış kalitesinde de derinliğini elden bırakmamıştı. Gelişim sistemi, kıyafetlerin sosyal etkisi, itibar ve suç mekanikleri, demircilik ve simyacılık gibi detaylar oyunu adeta yaşanan bir evrene dönüştürüyordu. Savaş sistemiyse hala alışılmışın dışında ve herkese hitap etmeyen ağırlıktaydı. Ancak bu sistem de Kingdom Come: Deliverance serisinin kendinden taviz vermediği alametifarikası diyebiliriz.
Kingdom Come: Deliverance II, dünyası, hikayesi, karakterleri ve oynanışı ile gerçekten benzersiz bir deneyimdi. Kesinlikle 2025’in en cesur ve bütünlüklü RPG deneyimlerinden biriydi. Büyük stüdyolara RPG oyunu nasıl yapılır cevabını veren nadir yapımlardan biriydi.
Split Fiction
Split Fiction, çok sevilen A Way Out ve It Takes Two oyunlarını yapan Hazelight Studios‘un 2025 yılında çıkardığı yeni oyunlarıydı. Çoklu oyuncu mantığının ucuz bir atılım haline geldiği bugünlerde Hazelight Studios‘un kurucusu Josef Fares‘in oyunları, epey önem taşıyor. Fares; co-op türünü tek bir oyuncunun erişebileceği bir oynanışın ticari nedenlerle genişletilmiş bir versiyonu değil, yalnızca iki oyuncunun yaşayabileceği özel bir deneyim olarak görüyor. Dolayısıyla, yaptığı oyunları başka bir oyuncu olmadan üstesinden gelemeyeceğiniz şekilde tasarlıyor.
Düşünerek, konuşarak, planlayarak ve bu örüntüyü tekrarlayarak oynamanız gereken Hazelight oyunları, partneriniz ile iletişim halinde kalmanızı isterler. Bu iletişimin temelinde ise her daim bir anahtar kelime vardır. A Way Out için bu anahtar kelime “Güven”, It Takes Two için “İş birliği” idi. Split Fiction’da ise her şey “Dostluk” teması etrafında şekilleniyordu. Oyunda ilerledikçe, bambaşka kişiliklere sahip ana karakterler gibi, farklı oynanışlara sahip olduğumuz partnerimiz ile olan dostluğumuzu güçlendiriyorduk. Split Fiction, daha önceki oyunlarda mekanikler üzerinden edindiğimiz farklılaşmayı bu kez iki yazar olan Mio ve Zoe’nin birbirine zıt hayal dünyaları ile sağlıyordu. Zira, her bölümde Mio’nun cyberpunk estetikli bilim kurgu öykülerine veya Zoe’nin orta çağ ruhlu fantastik hikayelerine konuk oluyorduk. Dünyalar -ve dolayısıyla mekanikler- arasındaki bu değişimler, karakterlerin iç dünyalarını keşfetmemiz için geniş bir olanak sağlıyordu. Elbette bu sırada Fares ve ekibinin uçsuz bucaksız hayal gücü, tahmin edemeyeceğiniz seviyede bir yaratıcılık sunmaya devam ediyordu.
Genel olarak Split Fiction neredeyse dört dörtlük bir oyundu. It Takes Two ve A Way Out‘a kıyasla ölçeğini daha iyi ayarlayan, her açıdan iyi cilalanmış bir işti. Çünkü Fares ve ekibi, hiçbir şekilde kolaya kaçmadan en küçük sekansın bile akıcı olması için büyük bir emek harcamıştı. Oyun süresince yer verdikleri mekanikleri incelikle etüt ettiklerini anlıyor, oyunlara dair duydukları sevgiyi her daim hissediyorduk. Split Fiction, Fares ve ekibinden çıkmış bir başyapıt daha olarak karşımıza çıktı 2025 yılında. Oyuncular olarak biz de zaten Hazelight‘tan daha azını beklemiyorduk.
The Alters
Korku-hayatta kalma ve kaynak yönetimi türlerinin evrimsel sürecini hızlandıran en değerli stüdyolardan 11 Bit Studios, Frostpunk ve This War of Mine gibi önemli katkılarından sonra bu yıl The Alters ile önemli bir çıkış yaptı. The Alters, klonlar yaratarak hayatta kalmaya çalışan Jan’ın varoluş sancılarını anlatan, geçmiş ve gelecekle yüzleşmeyi konu edinen, duygusal ve stratejik kararlar gerektiren bir hayatta kalma oyunu olarak karşımıza çıkmıştı.
Oyunların aynı anda hem sinematik hem de doğru ölçüde zorlayıcı olmasını talep ettiğimiz şu günlerde The Alters, modern bir hayatta kalma denemesi olarak son derece immersive bir tecrübe vadetmişti. İlk günden Xbox Game Pass‘e eklenen oyun, kendini -büyük bir özenle ayarlanmış- stres nöbetlerine atmak isteyen tüm oyuncuları kendine çekti. 11 Bit Studios, hayatta kalma türüne yakınlığınız olsun veya olmasın, harika bir UI ve sürükleyici bir yönetim sistemi ile oyuncuları yakaladı. Çünkü senaryo, -konseptten sonuna kadar yararlanıp- türün gerektirdiği her türden ayak işini sağlam bir motivasyon ile donatmıştı.
Kaçınılmaz değişimlerimizi böylesine bütünlüklü bir yerden yorumlayan, insanın bilinmeyenle olan mücadelesini ustalıkla ekrana taşıyan bir iş ile pek sık karşılaşmıyoruz. Bu yüzden The Alters, tüm iyi ve kötü yönlerine rağmen sırf yaşattığı benzersiz deneyim sebebiyle asla unutulamayacak oyunlardan biri olup 2025 yılının en iyi oyunları listesine kendine yer bulabildi.
Death Stranding 2: On the Beach
Hideo Kojima‘nın 2019 yılında çıkardığı Death Stranding oyununu, “Strand” adını verdiği yeni bir oyun türü üretmek için yaptığını söylemişti. Strand türü ise oyuncuların birbirleriyle dolaylı olarak etkileşime geçerek iş birliği yaptığı, bağ kurma ve yalnızlık temalarını işleyen etkileşim odaklı bir oyun türü. Tür her ne kadar herkese hitap etmiyor olsa da, vadettiği şeyi doğru biçimde yapıyordu. Zaten Death Stranding 2: On the Beach çıkana kadar tek bir örneği vardı.
Death Stranding 2: On the Beach oyuncuları ikiye bölen bir yapım oldu. Kesinlikle kötü bir yapım olduğu için değil, hatta yeni jenerasyonun teknik açıdan en iyi görünen oyunu diyecek olursak kimsenin karşı çıkacağını zannetmiyorum. Fakat ilk Death Stranding‘in üzerine eklenmiş yeterince içerik bulundurmuyordu. Strand türü halen benzersiz bir deneyim ve çok keyifliydi. Kojima, ilk oyunun üzerine inşa edilen temeli iyi kullanıp üzerine çok az da olsa kat çıkabilmişti. Ama bu çıkış, oyuncularının genelinin beklediği kadar yüksek bir çıkış olamadı ne yazık ki.
Death Stranding‘i severek oynayan herkesin Death Stranding 2: On the Beach‘i seveceği şüphesiz. Tıpkı ilk Death Stranding gibi, ikincisi de dağ tepe gezerken güzel manzaralar seyredip bir yandan da hikayeyi takip ederek yaklaşık 50 saate yakın bir deneyim yaşatıyordu. Fakat Kojima‘dan artık daha özgün ve benzersiz işler bekleniyor bence. Death Stranding halen mainstream bir oyun değil, fakat ne oynayacağını bilen insanların kesinlikle deneyim etmesi gereken bir tecrübe.
Donkey Kong Bananza
Klasik Nintendo‘nun eğlencenin her şeyden daha önemli olduğu felsefesiyle çıkış yapan Donkey Kong Bananza, 2025’in en keyifli oyunlarından biriydi. Saf platform eğlencesini merkezine alan yapısını modern dokunuşlarıyla taze tutmayı başardı. Donkey Kong Bananza, tıpkı diğer muadili Nintendo oyunları gibi basit görünen ama ustaca tasarlanmış bir oyundu.
Oynanış, klasik Donkey Kong formülünü korurken ritim ve akıcılık konusunda son derece cilalı bir deneyim sunuyordu. Bölüm tasarımları zekice tasarlanmış, ödüllendirici bir yapıya sahipti. Kontroller ağırlık hissi verme konusunda başarılıydı. Her zıplayış ve her vuruş çeşitli ses efektleriyle de desteklenince oldukça tatmin edici bir deneyim haline geliyordu.
Sanat tasarımı ve animasyonları da Donkey Kong Bananza‘nın enerjisini taşıyan en önemli unsurlardandı. Canlı ama göz yormayan bir renk paleti, mizahi animasyonlarla birleşince Donkey Kong Bananza‘nın fiziksel gücü oldukça yoğun hissediliyordu. Donkey Kong Bananza; teknik devrimleriyle değil, mütevazi duruşu ve eğlenceyi her şeyden önde tutan yapısıyla 2025 yılının en iyi oyunları listesinde yer almayı kesinlikle hak ediyor.
Silent Hill f
Silent Hill serisinin yıllar süren kimlik krizinin ardından gelen en cesur ve bilinçli adımı Silent Hill f attı. Amerikan kasabalarına sıkışmış anlatıyı terk edip hikayeyi 60’lar Japonya’sına taşıyan oyun, bu değişimi hikayenin merkezine yerleştiren tematik bir dönüşüm olarak ele almıştı. Böylece Silent Hill‘in özüne sadık ama alıştığımız formüllerden tamamen kopan bir deneyim olarak karşımıza çıkmıştı Silent Hill f.
Silent Hill f; aile içi şiddet, bastırılmış duygular, kadınlık, toplumsal baskı ve suçluluk gibi ağır temaları merkeze alarak serinin psikolojik korku damarını yeniden güçlendirmişti. Hinako’nun gözünden deneyimlediğimiz bu hikaye, jumpscare gibi basit tekniklere yaslanmak yerine rahatsızlık veren, huzursuz eden atmosferiyle korkuyu hissettirdi. Ebisugaoka kasabasının dar, tekinsiz ve labirent yapısı oyunun en güçlü yönlerinden biri olmuştu.
Oynanış tarafındaysa seri için yine radikal kararlar alınmıştı. Ateşli silahlar tamamen kaldırılmış, yerine oyuncuyu savunmasız hissettiren yakın dövüşe dayalı bir sistem gelmişti. Kaynak yönetimi de Silent Hill f‘in gerilimini mekanik olarak da beslemişti.
Akira Yamaoka‘nın geri dönüşüyle beraber ses tasarımı ve müzikler Silent Hill‘in o efsanevi atmosferini modern bir anlayışla yeniden inşa etmişti. Silent Hill f adeta Silent Hill‘in ne olması gerektiğini yeniden tanımlamıştı. 2025 yılının en iyi oyunları listesinde nihayet Silent Hill‘i ait olduğu yerde görmek çok kıymetli bir şey.
Ghost of Yōtei
Ağustos 2021’de Sucker Punch‘ın yayınladığı Ghost of Tsushima Iki Island DLC‘sinden sonra yeni projeleri merakla bekleniyordu. 24 Eylül 2024’te PlayStation State of Play etkinliği sırasında Sucker Punch‘ın yeni devam oyunu olan Ghost of Yotei duyurulmuştu.
Hikayeyi Jin Sakai’den alıp Atsu adlı yeni bir karaktere emanet eden Sucker Punch, bu tercihi sağlam bir anlatıyla desteklemişti. 300 yıl sonrasına taşınan hikaye, intikam temasını daha kişisel ve sert bir tonla ele almıştı. Oynanış tarafında yapılan en büyük değişiklik de duruş sisteminin yerine gelen silah çeşitleri olmuştu. Odachi, Kusarigama gibi çeşitli geleneksel silahlar ve bunlara bağlı build sistemleriyle dövüşler Ghost of Tsushima‘ya kıyasla daha esnek hale gelmişti.
Ghost of Yotei, öncülünün üstüne fazlasıyla koyan bir yapım olarak karşımıza çıktı. Bu gelişimi -özellikle ara sahnelerdeki- grafik kalitesinde, farklı silahlarda ve yeni oyun mekaniklerinde görmek mümkün. Ghost of Yotei, açık dünya oyunlarına farklı bakış açıları getiren çok başarılı bir oyun olmuştu. Temposu da gayet başarılı bir şekilde tasarlanmıştı. 2025 yılının en iyi oyunları listesinde kendine bir yer edinmeyi kesinlikle hak etti.
Dispatch
2025 yılında ne kadar çok sürpriz hitlere rastlamışız. Dispatch onlardan biri olarak, interaktif anlatı türünü yeniden ayağa kaldırmaya gelen bir sürprizdi. Eski Telltale geliştiricilerinin kurduğu AdHoc Studio‘nun bir tutku projesi olan oyun, kaos dolu bir süper kahraman evrenini ofis draması, mizah ve güçlü karakter yazımıyla harmanlıyordu.
Oyunda zırhını kaybettikten sonra sahadan çekilen eski kahraman Robert Robertson’ı yönetiyorduk. Hikaye, aksiyondan çok karakter ilişkilerine ve ikinci şans temasına odaklanıyordu. Suçlulardan oluşan Z-Team’ı yönetmek, görev dağıtmak ve ekip içi dengeleri korumak oyunun ana oynanışını oluşturuyordu. Yönetim sekansları, beklenmedik derecede taze ve sürükleyici hissettiriyordu.
En önemlisi de seçimler gerçekten anlamlıydı. Karakterlerin kaderi, ilişkiler ve final doğrudan kararlarla şekilleniyordu. Senaryo akıcı, diyaloglar güçlü ve mizah zekiceydi. Özellikle karakter yazımı Dispatch‘i benzer interaktif yapımların önüne taşıyordu.
Türü özleyenler için güçlü bir geri dönüş, hikaye odaklı oyunları sevenler için de kaçırılmaması gereken bir deneyim olarak Dispatch, 2025 yılının en iyi oyunları listesinde kendine değerli bir yer buldu.
Avowed
Sırada potansiyeli büyük ama kimliği belirsiz bir oyun olarak Avowed var. Avowed; Obsidian Entertainment‘in uzun süredir üzerinde çalıştığı ve duyurulduğu andan itibaren, stüdyonun köklü kaliteli RPG‘lerine döneceği heyecanıyla büyük beklentiler yaratan bir projeydi. Pillars of Eternity evreninde geçen, birinci şahıs bakış açılı bir rol yapma oyunu fikri, işin içinde bir de Obsidian Entertainment olunca kağıt üzerinde senenin oyunu olabilecek bir tablo olarak duruyordu. Ancak Avowed, hem Kingdom Come: Deliverance II ile aynı dönemde çıkma hatasıyla hem de oyuncu beklentilerini tam olarak karşılamayan yapısıyla parçalı bir deneyim hissi verdi.
Avowed‘in en büyük sıkıntısı, ne olmak istediğine karar verememesiydi diyebiliriz. Bir yandan derin bir rol yapma oyunu olmaya çalışırken, diğer yandan aksiyon odaklı ve daha erişilebilir bir yapı kurmaya çalışıyordu. Bu ikilem de oyunun temposu arasında belirgin kopukluklar yaratmıştı. Seçimler var, etkileri yok; diyaloglar var, oyunun dünyasında izleri yok… Aynı zamanda savaş sistemi de düşman yapay zekasının yetersizliğiyle birleştiğinde yavan ve tekrara binmiş hissettiriyordu.
Avowed kötü bir oyun değildi. Ancak “Obsidian RPG‘si” beklentisinin oldukça altında kaldı. Yeterince cilalanmamış ve KCD II‘nin gölgesinde kalmış olsa da Avowed 2025 yılında çıkan eğlenceli ve potansiyeli yüksek bir yapımdı.
Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii
Listeye bu oyunu eklemek konusunda çekincelerim oldu. Neticede DLC‘leri eklemeyeceğimi söylemiştim. Her ne kadar Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii bir DLC değil, spin-off olsa da kendi içimde arada kalıp sonunda listeye eklemeye karar verdiğim bir yapım oldu.
Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii, Ryu Ga Gotoku Studio‘nun artık iyice yerleşmiş olan bilinçli ciddiyetsizlik refleksinin en uç örneklerinden biriydi. Yakuza evrenini Hawaii’ye taşıyıp korsan temasıyla harmanlamak, kulağa gerçekten koca bir oyunun substory olması gibi geliyordu. Ancak Yakuza serisini az çok bilen herkes, bu tercihin bilinçli olduğunu ve Ryu Ga Gotoku Studio‘nun bu absürtlüğün altından kalkıp sağlam bir omurga inşa edebileceğini bilir. Nitekim öyle oldu. Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii tam olarak bu çizgide ilerlemişti: Absürt, dinamik, eğlenceli.
Serinin en sevilen karakterlerinden biri olan Majima, burada ana karakter olarak karşımıza çıkıyordu. Like a Dragon yapımlarının ağırlığı ve dramatik tonundan bilinçli olarak uzak duran bir şekilde, daha çok tempo ve mizah üzerine kurulu bir oyundu Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii. Oynanış tarafında da aksiyon temposu yüksek, dövüş sistemi de her zamanki gibi keyifliydi. Fakat ciddi bir evrim geçirmiş hissi yoktu. Yan aktiviteler her zamanki gibi bol, yaratıcı ve zaman zaman ana oyunun önüne geçebilecek kadar eğlenceli olabiliyordu. Tabii ki de ana hikayeye kıyasla oldukça sınırlılardı.
Nitekim Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii bir yan oyundu. En büyük artısı da kendisini olduğundan fazlası gibi göstermeye çalışmamasıydı. Ryu Ga Gotoku Studio‘nun “bunu yapsak nasıl olurdu?” diye sınırlarını yokladığı, mad dog Majima’ya yakışır bir konseptle karşımıza çıktığı ve oyuncuyu eğlendirmeyi merkeze aldığı bir projeydi. Bana kalırsa bu işte de oldukça başarılı olabildi.
Monster Hunter Wilds
Monster Hunter Wilds, Capcom‘un uzun yıllardır rafine ettiği Monster Hunter formülünü bu kez çok daha geniş, çok daha vahşi ve çok daha iddialı bir açık dünya yapısıyla birleştirme denemesiydi. Seri için doğal görünen bu evrim, Monster Hunter Wilds‘ı 2025’in en çok merak edilen oyunlarından biri hale getirdi. Ancak bu büyük beklentiler yine geri tepti ve ortaya çıkan sonuç, tatmin edici olmaktan uzaktı ve ciddi soru işaretleri ve karışık incelemeler bıraktırmıştı.
Monster Hunter Wilds‘ın açık dünya yapısı gerçekten kaliteliydi. Haritaların ölçekleri ve biyom çeşitliliği etkileyiciydi. Canlı ekosistemler, hava koşulları ve yaratıklar teknik açıdan göz kamaştırıyordu. Ancak bu genişlik, serinin özünde yer alan kontrollü av hissini zayıflatıyordu. Seriyle özdeşleşmiş olan hazırlık, takip, disiplin duygusu yerini anlık tepkilere, kaotik ve öngörülemez avlara bırakmıştı.
Bazı eklentiler oyunun temel döngüsünü değiştirirken bazıları yalnızca “var olsun diye” eklenmiş gibiydi. Bu da Monster Hunter Wilds‘ı serinin önceki oyunlarına kıyasla daha az sıkı tasarlanmış bir deneyim haline getiriyordu. Monster Hunter Wilds gerçekten oldukça etkileyici bir oyundu. Ancak, serinin ruhunu oluşturan unsurlardan epey ödün vermişti. Yine de 2025 yılında çıkmış büyük bütçeli, özenli ve eğlenceli yapımlardan biri olarak listeye almak istediğim bir oyun oldu.
Assassin’s Creed Shadows
Assassin’s Creed Shadows, Ubisoft‘un uzun süredir aradığı dengeyi nihayet yakaladığı bir Assassin’s Creed oyunu olmayı başardı. Assassin’s Creed Shadows, serinin özündeki keşif, gizlilik ve hikaye anlatımını yeniden merkeze alıyordu. Özellikle Odyssey sevenler için Shadows, tanıdık ama daha rafine bir deneyim sundu.
Feodal Japonya atmosferi, mevsim geçişleriyle tazelenen harita yapısı ve nefes alan dünyasıyla serinin en etkileyici açık dünyalarından biriydi Assassin’s Creed Shadows. Ayrıca Naoe ve Yasuke ikilisi de serinin en ilginç karakter dinamiklerinden birini sunuyordu. Naoe’nin gizlilik odaklı, kırılgan ama çevik yapısı Yasuke’nin doğrudan, yıkıcı savaşçı gücüyle birleşince oynanış adeta ikiye bölünmüştü. Bu tercih kusursuz çalışmasa da, Assassin’s Creed serisine yıllardır ihtiyaç duyulan tazelik hissini vermeyi başardı.
Assassin’s Creed Shadows, kusursuz olmasa da tutarlı vizyonu, atmosferi ve daha rafine fikirleriyle serinin en iyi oyunları arasına adını yazdırdı.
The First Berserker: Khazan
The First Berserker: Khazan, Dungeon Fighter evrenini soulslike formülüyle birleştiren bir yapım olarak 2025 senesinde çıkan bir soulslike olarak karşımıza çıkıyor. The First Berserker: Khazan; baştan sona öfke, intikam ve yıkım temaları üzerine karanlık bir anlatı benimsiyordu. Hikaye tarafı daha sönük kalsa da Khazan‘ın dünyası ve tonu, anlatmak istediğini çevre tasarımı ve atmosferiyle net bir şekilde hissettiriyordu.
Hala soulslike oyun yapmanın yürek isteyeceği bu dönemde The First Berserker: Khazan, oldukça başarılı bir savaş sistemiyle hafızalara kazınmıştı. Soulslike sistemin cezalandırıcı ve disiplin isteyen ruhuna sadık kalırken agresif temposu ve güçlü vuruş hissiyatıyla kendine ait eğlenceli bir kimlik yaratmayı başarmıştı. Özellikle boss savaşları ve oyunun temposu, The First Berserker: Khazan‘ı ayakta tutan unsurlarıydı. Buna karşın ilerleyen saatlerde tekrar hissi kendini hissettiriyordu ve anlatı tarafındaki derinlik eksikliği bazı oyuncular için motivasyon kaybına sebep olmuştu.
The First Berserker: Khazan, kusurlarına rağmen ne olmak istediğini bilen bir oyun olarak öne çıktı. Soulslike türünün sert ve ödünsüz tarafını başarıyla temsil ettiğini söyleyebiliriz.
Blue Prince
2025’in en sessiz ama en etkileyici sürprizi Blue Prince‘ydi. İlk bakışta minimalist ve basit bir keşif oyunu gibi görünen yapım, ilerledikçe oyuncunun beklentilerini tersyüz eden, oldukça komplikeleşen, bilgi ve merak üzerine katmanlı bir deneyim sunuyordu. Rogue-like formülünü puzzle ile harmanlayan Blue Prince, sabır isteyen ama karşılığını fazlasıyla veren başarılı bir indie yapımdı.
Oyunun merkezinde her oynanışta yeniden şekillenen mekan ve mekanın içinde gizlenen ipuçlarını birleştirme fikri yer alıyordu. Oyunun haritası da oyuncuyu gözlem yapmaya, not almaya ve tekrar tekrar denemeye teşvik ediyordu. Böylece keşif, mekanik bir zorunluluk değil zihinsel bir merak unsuru oluyordu. Öğrenilen her bilgi, bir sonraki kapıyı açan anahtar haline geliyordu. Gizem hissi malikanenin her köşesinde hakimdi.
Blue Prince, hızlı tüketilen ve sürekli ne yapmanız gerektiğini söyleyen modern oyun anlayışına bilinçli bir karşı duruş sergiledi. Herkese hitap etmeyen yapısı ve yüksek odak gereksinimi Blue Prince‘yi daha niş bir deneyim haline getirse de sunduğu özgünlük ve yaratıcılık sayesinde kesinlikle 2025’in en iyi indie yapımlarından biri olarak kendisine bu listede yer bulmayı hak ediyor.
DOOM: The Dark Ages
DOOM: The Dark Ages, serinin köklerindeki saf öfkeyi alıp onu ilkel, ağır ve bilinçli bir yavaşlıkla yeniden yorumladı. Modern DOOM oyunlarının Arcade FPS türündeki hiperaktif temposu yerine daha ağır, yere basan ve adeta bir tank gibi hissettiren bir aksiyon anlayışı benimsenmişti. Bu tercih, riskli ama cesur bir karardı.
Kalkan mekanikleri, yakın dövüş odaklı çatışmalar ve ağır silah kullanımı DOOM: The Dark Ages‘i refleks oyunu olmaktan çıkarıp pozisyon alma ve ritim kurma üzerine inşa etti. Bu tempo değişimi herkes için kusursuz çalışmasa da, oyunun kendine has ağırlığını değiştirdi ve DOOM serisine yeni bir kimlik kazandırdı.
DOOM: The Dark Ages, tam olarak vadettiği şey olarak karşımıza çıkmıştı. Bu radikal değişim, serinin hayranları arasında tartışmaya yol açsa da DOOM‘u yıllardır aynı çizgide ilerleten formülde bir kırılma yarattığını söyleyebiliriz. DOOM: The Dark Ages; seriyi daha ağır, karanlık ve ilkel bir forma soktu. İyi mi oldu, kötü mü oldu tartışılır. Fakat böyle popüler bir marka için epey cesur bir yön değişikliği olduğu kesin.
Dying Light: The Beast
Dying Light, parkur ve hayatta kalma ile zombi türünü birleştiren belki en önemli oyun serisi. 2015 yılında Polonyalı Techland firması tarafından hayatımıza giren seri, dünyada büyük bir ses getirdi. Oyunun etkili savaş sistemi, parkur ile birleşince benzersiz bir oyun deneyimi ortaya çıkıyordu. Hem mekanik olarak oldukça güçlüydü hem de Kyle Crane bağ kurulabilecek, güzel yazılmış bir karakterdi.
Dying Light: The Beast, aslında çok basit bir intikam hikayesi anlatıyordu. Fakat bu, işlenişi oldukça güzel bir hikayeydi. Hikaye ilerledikçe çeşitli sürprizlerle karşılaşıyorduk. Aynı zamanda yan karakterlerin hikayeleri de ilgi çekici ve güzel olunca, elimizde takip etmesi keyifli bir hikaye deneyimi oluyordu. Dying Light: The Beast düz bir hikaye anlatıyor olsa da, yan görevler hikayeyi derinleştiriyordu. Ana hikayede intikam arzusu ile yanıp tutuşan Crane, yan görevlerde tanıdığı müttefiklerine yardım ediyordu.
Dying Light: The Beast; temel olarak mekanik açısından 2. oyunu, atmosfer olarak ise 1. oyunu kullanan karma bir yapımdı. Oyunun geçtiği Castor Woods oldukça güzel görünüyordu. Gündüz manzaraları oldukça keyifli, şehir de parkur için güzel bir şekilde tasarlanmıştı. Binalara tırmanmak, oradan oraya uçup kaçmak yine çok keyifliydi. Fakat harita, oyun esasen bir DLC olarak tasarlandığından ötürü biraz küçük gelebiliyordu.
Oyundaki silah çeşitliliği oldukça yeterliydi. Kesici ve delici aletlerin yanı sıra, ateşli silahlar ve yaylar da oyunda mevcuttu. Ekipman geliştirmek ve üretmek bazen zor olsa da, sık kullandığımız ürünleri kolay bir şekilde üretebiliyorduk. Kullandığımız silahların, insanlar ve zombiler üzerindeki etkileri ve animasyonları çok daha iyi hale getirilmişti. Oyunun vahşet dozu biraz daha yükseltilmişti.
Keyifli dövüş mekanikleri, Crane’in intikam hikayesi ve güzel yan görevler ile Dying Light: The Beast, 2025 yılının en iyi oyunlarından biri olarak bu listede kendine yer edinmeyi başardı.
Hades II
Supergiant Games’in bir önceki oyunu Hades, bundan tam 5 yıl önce Eylül 2020’de tam sürümüyle beraber çıkış yaptıktan sonra roguelike ve indie oyun türünün öncülerinden biri olup tüm dünyada büyük yankı uyandırmıştı. Supergiant Games, Hades II ile ilk oyunun ardından belki fazla risk almak istememekle beraber, iyi yaptıkları bazı konuları devam ettirmişti. Fakat stüdyo, ilk oyunun daha iyi yaptığı şeyleri azaltarak veya değiştirerek 5 yıl aranın ardından gelen devam oyununda yeterli gelişim ve ilerlemeyi gösteremedi. Hades II; kötü bir yapım değil ve ilk oyunun hayranları belli bir oranda tekrar tekrar oynamaktan keyif alacaktır, fakat 5 yıl gibi gayet yeterli bir sürenin ardından çok daha kaliteli bir oyunla karşılaşmamak kimilerini hayal kırıklığına uğrattı.
Yeni mekanikler, yeni silahlar, yeni savaşlar, yeni bölgelerle bambaşka bir devam oyunu olmasına rağmen eksikleri de mevcut. Hikayesinin ilk oyuna kıyasla pek ilgi çekici olmaması, karakterlerin bazı yönden motivasyonlarının düşük olması, hikaye akışındaki durgunluk ve gereksiz uzatılmış bölümleriyle beraber Hades II’yi devamlı oynama arzusu bazı yerlerde azalıyordu. Bu da belki roguelike bir oyun için en önemli unsur olmasıyla beraber, Hades II’nin kalitesinin beklenilen seviyeden uzaklaşmasına sebebiyet veriyordu.
Yine de bunca zamandır erken erişimde çıkmasını beklediğimiz Hades II, beklentilerin bazı noktalarında altında kalsa da tekrardan oynanabilecek bir yapım olarak karşımıza çıktı.
Ninja Gaiden 4
Aksiyon oyunlarının en sert ve acımasız serilerinden biri olan Ninja Gaiden, bu sene yeniden sahneye taşınmıştı. Ancak bu dönüş, serinin yaratıcısı ve modern kimliğinin mimarı Tomonobu Itagaki‘nin vefatından sonra geldiği için duygusal olarak da ağır bir anlam taşıyordu. Itagaki‘siz bir Ninja Gaiden fikri soru işaretleri yaratsa da, dördüncü oyun Ninja Gaiden mirasına saygı duyan bir yaklaşım benimsemişti.
Oynanış tarafında Ninja Gaiden 4, serinin özünü korumayı başardı. Hızlı, affetmeyen ve refleks isteyen dövüş sistemi hala oyunun merkezindeydi. Kombolar sert, düşmanlar acımasız ve en ufak hatanın bedeli ağır… Modern aksiyon oyunlarının erişilebilirlik takıntısına kapılmadan, oyuncudan gerçekten ustalık isteyen yapısıyla gerçek bir Ninja Gaiden oyunu olmayı başardı.
Ninja Gaiden 4, hikayesiyle hala ikinci planda kalsa da atmosferi ve temposu serinin köklerine sadık bir yapımdı. Itagaki‘nin mirasını ucuzca sömürmek yerine, ona bir saygı duruşu niteliğinde bir yapım Ninja Gaiden 4.
Ece Ekşi‘nin diğer yazılarına ulaşmak için buraya tıklayınız.
Daha fazlası için bizi Youtube, X ve Instagram aracılığıyla takip edebilirsiniz.
Yorumlar